حتماً داستان وال تنها را شنیده‌اید؛ والی که به‌خاطر صدای ۵۲ هرتزی‌اش، هیچ وال دیگری صدایش را نمی‌شنود و جفتی ندارد. والـی که سراسر عمرش را در اقیانوس، سرگردان و در جست‌وجوی هم‌صحبتی، گذراند.
اغلب کتاب‌ها با بسته‌شدنشان به پایان می‌رسند؛ اما بعضی کتاب‌ها تازه بعد از بسته‌شدن، آغاز می‌شوند. این کتاب، با داستان وال تنهایی با صدای ۵۲ هرتزی، دقیقاً از همان دسته است؛ کتابی که پس از تمام‌کردنش، تا دیروقت به داستانش فکر می‌کنید.
وال داستان تصور می‌کند هیچ‌کس صدایش را نمی‌شنود. او صدای همه را می‌شنود؛ می‌شنود که او را «گنده‌بکِ به‌دردنخور» صدا می‌کنند و برایش دل می‌سوزانند؛ اما هرچقدر هم تلاش می‌کند، هیچ‌کس او را نمی‌شنود؛ صدایش را نمی‌شنود!
آقای ایمان سرورپور، نویسنده این کتاب تأمل‌برانگیز، زندگی این وال تنها را مقدمه‌ای برای سفری به درون ذهن انسان قرار داده است. او در بخش‌های مختلف کتاب به این نکته اشاره می‌کند که بسیاری از برداشت‌ها و سوءتفاهم‌های ما درباره رفتار دیگران، بیش از آنکه از واقعیت بیرونی ناشی شوند، به ذهن خودمان و تفسیری که از اتفاقات داریم، برمی‌گردند.
در ابتدای داستان، وال موجودی ترحم‌برانگیز به نظر می‌رسد؛ موجود بزرگی که حتی مادرش از حضور او شرمنده و ناامید است. همه اهالی شهر او را از خودشان جدا می‌دانند و تلاش‌هایش برای دیده‌شدن در میان همنوعانش بی‌نتیجه می‌ماند.
داستان از جایی جان می‌گیرد که وال، با اراده‌ای که با کمی تردید و تعلل همراه است، شهر و خانه‌اش را ترک می‌کند. در طول سفر، به شهرهای مختلفی می‌رود، چیزهای تازه‌ای یاد می‌گیرد و آسیب می‌بیند. بارها از خودش ناامید می‌شود، می‌ترسد و حتی به خودکشی فکر می‌کند؛ اما هر بار، نویسنده در قالب شخصیت‌هایی مثل اسب آبی، ماهی پرنده و لاک‌پشت‌های رهگذر، راهنمایی تازه سر راهش قرار می‌دهد تا از زاویه‌ای متفاوت به زندگی نگاه کند.
نخستین بار، وقتی وال می‌ترسد و به فکر بازگشت می‌افتد، با اسب آبی روبه‌رو می‌شود؛ کسی که صدایش را می‌شنود. اسب آبی به او می‌فهماند که برای رشدکردن باید خودش را به آب‌های گرم برساند.
آب‌های گرم از زیستگاه معمول وال‌ها بسیار دورند و رسیدن به آن‌ها مسیر دشواری پیش روی وال می‌گذارد. بااین‌حال، این مقصد بهانه‌ای می‌شود تا او از محدوده آشنای زندگی‌اش فاصله بگیرد، تجربه‌های تازه‌ای به دست آورد و فرصت بیشتری برای خلوت‌کردن با خودش پیدا کند.
شاید وال در آغاز حتی تصورش را هم نمی‌کرد که بتواند از چنین چالش‌هایی عبور کند؛ اما در طول سفر، از هر برخورد چیزی می‌آموزد. از بی‌خیالی پنگوئن‌ها، از خرچنگ‌هایی که در دروغ‌گفتن و ترسیدن مهارت دارند، از کوسه‌های زورگو و از عروس‌های دریایی زیبایی که به او یاد می‌دهند نباید دیگران را از روی ظاهرشان قضاوت کرد.
وال کم‌کم درمی‌یابد که هرچقدر هم موانع زندگی دشوار و عبور از آن‌ها ناممکن به نظر برسد، باز هم می‌توان راهی برای ادامه‌دادن پیدا کرد. او یاد می‌گیرد که برای پیش‌رفتن، نه باید در گذشته متوقف بماند و نه آن را به‌کلی فراموش کند؛ بلکه باید از تجربه‌هایش درس بگیرد و به مسیرش ادامه دهد.
در پایان، نویسنده تلاش می‌کند از طریق کتاب سفر کوانتومی یک وال تنها ما را به درکی عمیق‌تر برساند: شاید بعضی از چیزهایی که تمام عمر در جست‌وجویشان هستیم، از همان ابتدا درون خودمان بوده‌اند. وال سال‌ها سفر می‌کند، از اقیانوس‌ها می‌گذرد و حتی آسمان را هم می‌پیماید تا به پاسخ پرسش‌هایش برسد؛ اما سرانجام درمی‌یابد آنچه تمام این مدت در جست‌وجویش بوده، بیش از هر جای دیگری، در وجود خودش ریشه داشته است.
✍️ مینونویس
