https://virgool.ir/Novira/feedاز هنر، فرهنگ، تاریخ، زندگی و تقریبا هر چیزی که برای بهتر زندگی کردن لازم میشه!fa2026-11-10 19:02:51https://files.virgool.ir/upload/publication/ntpwftp33dgt/pwy4rx.jpghttps://virgool.ir/Novirahttps://virgool.ir/Novira/قبیله-از-ریشه-تا-امروز-و-فرداها-wwlfpdlyadqwشاید برای فهمیدن انسان امروز، لازم باشد کمی به عقب برگردیم؛ نه برای حسرت گذشته و نه برای بازگشت به آن، بلکه برای دیدن چیزی که در طول مسیر آموخته‌ایم.انسان، پیش از آنکه شهروند یک شهر یا کشور باشد، موجودی بود با نیازهایی که به‌تنهایی نمی‌توانست همه‌ی آنها را برطرف کند.امنیت، غذا، مراقبت از کودک، شناخت محیط، دفاع در برابر خطر و بسیاری از نیازهای دیگر، زندگی در کنار دیگران را به یک ضرورت تبدیل می‌کرد. خانواده شکل گرفت، خانواده‌ها در کنار هم قرار گرفتند و گروه‌های بزرگ‌تری پدید آمدند که بعدها شکل‌های گوناگونی از زندگی اجتماعی را ساختند.پس شاید اجتماع، در ابتدا انتخابی آگاهانه نبوده باشد؛ معلول نیاز انسان بوده است.قبیله یکی از نخستین شکل‌های این زندگی جمعی بود.قبیله فقط محل زندگی چند خانواده نبود؛ شبکه‌ای از شناخت، همکاری، امنیت، مسئولیت و تعلق بود.آدم‌ها یکدیگر را می‌شناختند. می‌دانستند چه کسی قابل اعتماد است، چه کسی در روز سخت کمک می‌کند، چه کسی چه توانایی‌ای دارد و خانواده‌ی هرکس چه پیشینه‌ای دارد.کودک نیز فقط در خانواده‌ی کوچک خود رشد نمی‌کرد؛ تجربه‌ی نسل‌های قبل در اختیار نسل بعد قرار می‌گرفت و بسیاری از دانسته‌ها از طریق همین زندگی جمعی منتقل می‌شد.اما این زندگی، بی‌هزینه نبود.قبیله برای حفظ انسجام خود، از اعضایش انتظار داشت تا حدی شبیه جمع باشند. قواعد و باورهای مشترک باید پذیرفته می‌شدند و فردی که بیش از اندازه از هنجارهای گروه فاصله می‌گرفت، ممکن بود با سرزنش، تمسخر یا حتی طرد شدن روبرو شود.پس قبیله معامله‌ای نانوشته بود:در برابر بخشی از آزادی فردی، امنیت و تعلق می‌گرفتی.این دوگانه بعدها در شکل‌های پیچیده‌تری ادامه پیدا کرد.وقتی دایره بزرگ‌تر شدانسان به تدریج از گروه‌های کوچک عبور کرد.روستاها شکل گرفتند و در کنار آنها، با گسترش تولید و مبادله، بازارها اهمیت پیدا کردند. نیاز به تجارت و ارتباط میان مناطق مختلف، یکی از عوامل مهم شکل‌گیری شهرها بود.بنابراین شهر را نمی‌توان صرفاً نتیجه‌ی متحد شدن روستاها دانست؛ شهر، شکل تازه‌ای از پاسخ انسان به نیازهای تازه بود.هرچه جمعیت و روابط بیشتر شد، شناخت مستقیم دیگر کافی نبود.در یک قبیله، ممکن بود بیشتر آدم‌های اطراف خود را بشناسی. اما در یک شهر، دیگر نمی‌توانستی همه را بشناسی، سابقه‌ی همه را بدانی یا برای هر رابطه‌ای به تجربه‌ی شخصی تکیه کنی.اینجا بود که انسان به چیزهای دیگری نیاز پیدا کرد:قانون، قرارداد، آموزش، بازار، نهاد و دولت.این سازوکارها هم از آسمان نیامدند؛ آنها نیز پاسخ‌هایی بودند به نیازهای انسانی که در جوامع بزرگ‌تر دیگر با شناخت شخصی قابل حل نبودند.در جامعه‌ی کوچک، بخشی از امنیت را از آدم‌هایی می‌گرفتی که می‌شناختی.در جامعه‌ی بزرگ‌تر، بخشی از امنیت را به سازوکاری می‌سپردی که قرار بود از تو محافظت کند، حتی اگر مسئول آن را نمی‌شناختی.این شاید یکی از بزرگ‌ترین تغییرات مسیر انسان باشد:از اعتماد به آدم‌های آشنا، به اعتماد به سازوکارهایی برای زندگی با ناآشناها.اما چه چیزی تغییر نکرد؟با بزرگ‌تر شدن جامعه، نیاز انسان به دیگری از بین نرفت.فقط دیگری دیگر الزاماً هم‌قبیله، هم‌روستا یا حتی هم‌فرهنگ ما نبود.هنوز امنیت می‌خواهیم.هنوز می‌خواهیم دیده و فهمیده شویم.هنوز به تعلق نیاز داریم.هنوز در روزهای سخت، حضور یک انسان دیگر می‌تواند جهان را قابل تحمل‌تر کند.اما زندگی مدرن یک چیز مهم دیگر هم به ما داده است:فردیت.امروز می‌توانیم انتخاب کنیم کجا زندگی کنیم، با چه کسی رابطه داشته باشیم، چه شغلی داشته باشیم و تا چه اندازه در اجتماع حضور داشته باشیم.می‌توانیم متفاوت باشیم، بدون اینکه الزاماً از جمع طرد شویم.البته این آزادی هزینه‌ی خودش را دارد.هرچه شناخت مستقیم کمتر می‌شود، ناشناختگی بیشتر می‌شود.هرچه فردیت بیشتر می‌شود، ممکن است تعلق کمتر شود.و هرچه از شبکه‌های قدیمی فاصله می‌گیریم، احتمال تنهایی هم بیشتر می‌شود.این را می‌توان در رابطه‌های نزدیک هم دید.در گذشته، ازدواج اغلب فقط پیوند دو نفر نبود؛ دو خانواده نیز در یک شبکه‌ی اجتماعی شناخته‌شده به یکدیگر نزدیک می‌شدند.امروز ممکن است دو نفر با فاصله‌ی جغرافیایی، فرهنگی و خانوادگی بسیار زیاد با هم آشنا شوند و ازدواج کنند، بی‌آنکه شناخت عمیقی از جهان یکدیگر داشته باشند.آزادی انتخاب ارزشمند است؛ اما آزادی جای شناخت را پر نمی‌کند.آنچه قبیله به‌صورت طبیعی در اختیار انسان می‌گذاشت، امروز باید آگاهانه ساخته شود:شناخت پیش از قضاوت، شناخت پیش از انتخاب، و شناخت پیش از نزدیک شدن.خردی که بین نسل‌ها می‌ماندشاید مهم‌ترین میراث زندگی جمعی، خودِ قبیله نباشد؛ بلکه تجربه‌ای باشد که در آن انباشته شده است.یک انسان عمر محدودی دارد، اما یک جامعه می‌تواند تجربه‌ی نسل‌های بسیار را با خود حمل کند.یکی راهی را امتحان می‌کند و شکست می‌خورد؛ دیگری از آن یاد می‌گیرد.یکی راهی برای مقابله با طبیعت پیدا می‌کند؛ نسل بعد آن را کامل‌تر می‌کند.به این ترتیب، انسان مجبور نیست همه‌چیز را از ابتدا تجربه کند.این همان چیزی است که می‌توان خرد جمعی نامید.اما خرد جمعی، به معنای درست بودن نظر اکثریت نیست.جمع هم می‌تواند اشتباه کند. حتی یک باور نادرست ممکن است آن‌قدر تکرار شود که به سنت تبدیل شود.پس گذشته نه مقدس است و نه بی‌ارزش.باید بتوانیم از تجربه‌ی آن استفاده کنیم، بدون اینکه اسیر آن شویم.نه پرستش گذشته، نه انکار گذشته.وقتی رودخانه گسسته می‌شود.گاهی این جریان نیز قطع شده است.جنگ، مهاجرت، سلطه و نابودی جوامع، بخش‌هایی از حافظه‌ی انسانی را از میان برده‌اند.زبان‌ها، داستان‌ها، آیین‌ها و شناخت طبیعت گاهی همراه با مردمانی از بین رفته‌اند.حذفِ قبایل سرخ پوست آمریکادر کتاب ریشه‌ها، الکس هیلی با جستجوی گذشته‌ی خانواده‌اش به کونتا کینته می‌رسد؛ انسانی که از سرزمین و جامعه‌ی خود ربوده شد و در سرزمینی بیگانه بَرده شد.سال‌ها و نسل‌ها میان او و نوادگانش فاصله افتاد، اما جستجوی هیلی یک پرسش ساده را زنده نگه داشت:من از کجا آمده‌ام؟شاید این پرسش، بخشی از همان میل عمیق انسان به پیوستگی باشد.یک نام، یک داستان، یک واژه یا یک خاطره می‌تواند رشته‌ای باشد میان گذشته و امروز.اما ریشه داشتن به معنای در گذشته ماندن نیست.اروپا پس از جنگ جهانی دوم نمونه‌ای متفاوت از همین نگاه بود. کشورهایی که بارها با یکدیگر جنگیده بودند، تلاش کردند بخشی از آینده را بر پایه‌ی همکاری بسازند.در ژاپن نیز جامعه‌ای که ویرانی عظیمی را تجربه کرده بود، توانست دوباره خود را بسازد و وارد جهانی تازه شود، بدون اینکه تمام حافظه و پیوندهای اجتماعی خود را کنار بگذارد.شاخه می‌تواند بشکند، مسیر می‌تواند تغییر کند، اما ریشه لزوماً پایان حرکت نیست.هزینه‌ی با هم بودنشاید از اینجا بتوان به پرسش مهم‌تری رسید:اگر اجتماع پاسخ به نیاز انسان است، پس چرا گاهی از آن فاصله می‌گیریم؟چون اجتماع، در کنار فایده، هزینه هم دارد.فایده‌ی اجتماع، رفع نیاز است؛ هزینه‌ی آن، اصطکاک.دیگران می‌توانند امنیت، همراهی، شناخت، همکاری و بسیاری از نیازهای ما را برطرف کنند؛ اما حضور آنها همزمان می‌تواند آزادی ما را محدود کند، توقع ایجاد کند، دخالت به وجود آورد و آرامش ما را برهم بزند.به همین دلیل شاید مسئله، انتخاب میان اجتماع و انزوا نباشد.مسئله این باشد که چه اندازه از اجتماع برای ما مفید است و از کجا به بعد، هزینه‌ی اصطکاک آن از فایده‌اش بیشتر می‌شود.انسان امروز می‌تواند فاصله‌ای از اجتماع ایجاد کند؛ نه آن‌قدر دور که نیازهایش بی‌پاسخ بمانند و نه آن‌قدر نزدیک که فردیت و آرامشش را از دست بدهد.شاید بلوغ اجتماعی دقیقاً همین باشد:با هم بودن، بدون شبیه هم بودن.از قبیله تا جهانامروز دیگر آن قبیله‌ی کوچک را نداریم و شاید اصلاً نخواهیم که داشته باشیم.جهان بزرگ‌تر شده است.انتخاب‌ها بیشتر شده‌اند.دیگری می‌تواند هزاران کیلومتر دورتر باشد، از فرهنگی کاملاً متفاوت بیاید و با این حال وارد نزدیک‌ترین بخش زندگی ما شود.این گسترش، یکی از بزرگ‌ترین دستاوردهای انسان است.اما هرچه دایره بزرگ‌تر شده، شناخت مستقیم کمتر شده است.بنابراین شاید مسئله‌ی انسان امروز، بازگشت به قبیله نباشد؛ بلکه ساختن شکل تازه‌ای از همان چیزهایی باشد که زمانی در قبیله وجود داشت:امنیت، بدون اجبار.تعلق، بدون حذف فردیت.همکاری، بدون وابستگی.مرز، بدون بی‌تفاوتی.و شناخت، پیش از قضاوت.انسان دیگر همان انسان هزاران سال پیش نیست.قبیله‌ها تغییر کرده‌اند، روستاها و شهرها شکل گرفته‌اند، نهادها به وجود آمده‌اند و جهان به شبکه‌ای بسیار بزرگ‌تر از روابط انسانی تبدیل شده است.این مسیر متوقف نخواهد شد.اما شاید چیزی از سرچشمه همچنان ارزش نگه داشتن داشته باشد:اینکه بفهمیم انسان، هرقدر هم مستقل شود، موجودی بی‌نیاز از دیگری نیست.رودخانه قرار نیست به سرچشمه برگردد.قرار است جاری بماند.مسیرش را تغییر دهد، به سنگ برسد، گاهی آرام و گاهی خروشان شود، شاخه‌های تازه پیدا کند و با رودهای دیگر یکی شود.اما بداند از کجا آمده است.شاید انسان امروز نیز همین است:نه بازگشت به قبیله، نه بریدن کامل از جمع؛بلکه پیدا کردن فاصله‌ای که در آن هم نیازهای انسانی پاسخ بگیرند و هم اصطکاک، فردیت و آرامش را نبلعد.با هم، بدون شبیه هم بودن.و شاید معنای واقعی ریشه داشتن همین باشد:هرقدر دورتر می‌رویم، هنوز چیزی از سرچشمه را با خودمان داشته باشیم.انسان طبیعی، در جهان طبیعی، شاید هنوز بتواند یک چیز مهم به انسان مدرن یاد بدهد:چگونه با وجود تمام تفاوت‌ها، کنار یکدیگر زندگی کنیم.پ.ن ؛ بازار و نهادها چگونه شکل گرفتند؟در نگاه هایک، بسیاری از نظم‌های پیچیده‌ی اجتماعی، حاصل طراحی آگاهانه‌ی یک فرد یا یک مرکز نیستند؛ بلکه به‌تدریج از تعامل انسان‌ها و پاسخ آنها به نیازهایشان شکل گرفته‌اند.بازار نمونه‌ی روشنی از این نظم است. انسان‌ها برای مبادله و رفع نیاز وارد رابطه شدند، اما حاصل این تعامل‌ها به نظمی بسیار بزرگ‌تر از تصمیم هر یک از آنها تبدیل شد. قیمت‌ها و مبادله، اطلاعات پراکنده‌ای را میان میلیون‌ها انسان منتقل می‌کنند؛ اطلاعاتی که هیچ فردی به‌تنهایی در اختیار ندارد.نهادها و قواعد اجتماعی نیز همیشه محصول یک طراحی از پیش تعیین‌شده نیستند. بخشی از آنها در طول زمان، از تجربه، عرف، آزمون‌وخطا و نیاز به هماهنگی شکل گرفته و تغییر کرده‌اند.بنابراین شاید بهتر باشد به جای اینکه بگوییم انسان بازار و نهادها را ساخت، بگوییم:انسان‌ها در پاسخ به نیازهایشان عمل کردند و از دل تعامل‌های بسیار، نظم‌هایی شکل گرفت که هیچ‌کس به تنهایی آنها را طراحی نکرده بود.این نگاه، یک نکته‌ی مهم را هم یادآوری می‌کند:پیچیده‌ترین نظم‌های انسانی، لزوماً طراح واحدی ندارند.آبی بنفشپیامِ زندگیSat, 05 Sep 2026 16:13:30 +0330https://virgool.ir/Novira/obsession-2025-سینمای-فست-فودی-qdhaauofhqroمعرفیفیلم Obsession، پدیده‌ای نوظهور است که اخیرا نقل محافل سینمادوستان شده و هرکجا که سرک می‌کشیم، صحبت از آن است. یکی معتقد است که با بهترین فیلم ترسناک قرن بیست و یک طرف هستیم و دیگری کارگردان جوانش را پیشتاز تازه‌ی ژانر ترس می‌خواند!فیلم «وسواس یا شیفتگی»، با بودجه‌ی باورنکردنی ۷۵۰ هزار دلار -که برای ساخت فیلم، یک شوخی است- ساخته و در طول ۲۰ روز فیلمبرداری شد. و الان هم حدود چند صد میلیون دلار، باکس آفیس بین‌المللی سوددهی داشته است. کارگردان فیلم، کری بارکر، یک یوتیوبر بیست و چند ساله است که پیش از «وسواس»، تنها یک فیلم کوتاه در کارنامه خود داشته و فیلم‌اولی محسوب می‌شود.از طرف دیگر، اقبال گسترده‌ای که از آن شد و نمره‌های بالای چه از سوی منتقدین و چه مخاطبان، نوید یک فیلم در طراز بالا را می‌داد. همان روز اولی که کیفیت اصلی‌اش منتشر شد، با کلی امید و آرزو، مجاب شدم تا نگاهش کنم. اما دریغ و صد دریغ که آنچه که دیدم، با شنیده‌ها، تفاوت زیادی داشت. نقدها را که می‌خواندم، با تعجب می‌دیدم که اشاره‌ی چندانی به ایرادات فیلم نمی‌شود؛ فقط تعریف و تمجید کورکورانه. از این رو، بر آن شدم که در قالب یک پست، نقد و بازبینی آنرا تقریر کنم:Obsession - 2025خلاصه داستانپسر جوانی بنام «بیر»، چند وقتی است که به دوست و همکارش «نیکی» علاقمند است و سعی می‌کند به طریقی، او را از این احساس با خبر کند. اما خجالتی بودنش مانع این می‌شود که بخواهد پیش‌قدم شود. در همین بین، بطور اتفاقی، «بید تک آرزو»یی که اخیرا خریده است را شکسته و آرزو می‌کند که «نیکی» عاشقش شود.با کمال تعجب، این آرزو به حقیقت می‌پیوندد؛ اما مسئله این است که «نیکی» دیگر مثل خودش نیست! آرام‌آرام رفتارهایش عجیب و ترسناک شده و حس انحصارطلبی و کنترل‌گری درونش بیدار می‌شود....!نقد محتوافیلمنامه‌ی «وسواس»، بر طرح یک مسئله‌ی مادر استوار است: مرگ عشق! از نظر فیلم، در دنیای مدرن، عشق و عاشقی مرده است و جایش را به روابط سرد و بی‌عاطفه داده، که حول محور هم‌خوابی می‌چرخند. دختر و پسر وارد رابطه نمی‌شوند چون به یکدیگر احساس نزدیکی می‌کنند؛ بلکه می‌خواهند تا نیازهای درونی را برطرف سازند. احساسات در نظرشان پوچ و مسخره است، و اگر کسی درونیاتش را به اشتراک بگذارد، برایشان تعجب‌آور است.سپس داستان را در بستر این مسئله بازگویی می‌کند، بطوری که چندین ریز‌مسئله در ذیل آن، تولید می‌شود: آیا می‌شود کسی را اجباراً عاشق دیگری کرد؟! اگر آری، تبعاتش چیست؟ ثانیا واکنشش چگونه خواهد بود؟ آیا او خوشحال است؟ و در نهایت اینکه آیا عشق واقعی همین است؟!مسئله‌ی محوری، مسئله‌ی خوبی است. چرا که هم امروزی و دغدغه‌مند است و هم می‌تواند در آینده‌ی نزدیک، مورد مطالعاتی جامعه‌شناسان و فرهنگ‌سازان قرار گیرد: اینکه این تکنولوژی و ابزارآلات ماشینی‌اش، با روح ما چه کرده‌اند که حتی از احساسات و درک عشق -که جزو خصیصه‌های طبیعی انسانیت است- ناتوان شده‌ایم. هم‌اکنون در چه مرحله‌ای از خلسه‌ی روحی-احساسی قرار داریم و راه‌حل چیست؟!اما در خصوص ریزمسائل، اوضاع فرق می‌کند. فیلمنامه به فراخور ژانر ترسناک و به‌نوعی فانتزی‌اش، دست به خلق شئ‌ای جادویی می‌زند، که می‌تواند آرزوها را برآورده کند. در واقع این، چالشی تصنعی است که در عالم خارج وجود ندارد؛ اما به عنوان استعاره، در ذهن مخاطب شبیه‌سازی شده و همذات‌پنداری وی را نتیجه می‌دهد. اگر بخواهیم مصداقی بحث کنیم: درست است که عشق نیکی به بیر، در دنیای واقعی با شکستن یک تکه‌ چوب، غیرممکن است؛ اما با این حال مخاطب خودش را جای بیر می‌گذارد که چطور توسط آن دخترک، مورد آزار قرار گرفته و مجبورش می‌کند که عاشقش باشد.شخصیت اصلی داستان، جوانکی خجالتی و درون‌گراست که جرئت ابراز احساسات به دختری که عاشقش هست را ندارد. از طرفی جامعه نیز او را بخاطر اهمیت دادن به احساسات و فاز رومانتیک برداشتنش مسخره می‌کند. پس چاره چیست؟! ممکن است که دخترک هم، او و احساساتش را به سخره گرفته و طردش کند. در نتیجه ناامیدانه به آن چوب جادویی کوفتی پناه می‌برد. آنرا شکسته و آرزو می‌کند تا «نیکی» او را از همه‌ی عالم بیشتر دوست داشته باشد. بدبختی از همین‌جا شروع می‌شود. با این کار، شخصیتی ایجاد می‌شود که او را افراط‌گونه بپرستد! همین باعث می‌شود که دست به کارهایی بزند که بیر، احساس خفقان کرده و خودش را در چنگال عشق نیکی، زندانی ببیند.بیر از طرفی، قربانیِ مفلوکِ عشقِ مریض‌گونه‌ی نیکی است و از طرف دیگر، خودش این وضع را بوجود آورده و بخاطر سلب اختیار و حق انتخاب از نیکی، مقصر است. نیکی نیز نماینده‌ی آن دسته از عزیزانی(!) است که عشقشان یک‌طرفه است؛ بوسیله کنترل‌گری، عرصه‌ی اختیار را بر دیگری می‌بندند، و عشق و بقیه‌ی چیزها را بر شخص مقابل دیکته می‌کنند.داستان دو شخصیت فرعی دیگری هم دارد: یکی از آنها «ایان» است که دوست بیر می‌باشد و دیگری سارا است که به بیر علاقمند است و پنهانی دوستش دارد. در نقدی خواندم که عدم شخصیت‌پردازی ایان را یکی از نقاط ضعف داستان عنوان کرده بود؛ درحالیکه شخصیت وی در داستان، کامل است. اصولاً ایان بایستی در حد یک نقاب بماند، تا بتواند نقش نمایندگی جامعه‌ی سرد و بی‌روح را ایفا کند.ایراداتایراد اول متوجه کاراکتر ساراست. فیلمنامه در خصوص او به شدت کم کاری می‌کند. سارا وارد داستان می‌شود، شخصیت‌پردازی‌ای نسبی دریافت می‌کند، علاقه خودش به بیر را با زبان بدن و حرکاتش فریاد می‌زند؛ اما از این ظرفیت بالقوه، استفاده خاصی نمی‌شود. حضورش بی‌خود و بی‌جهت است و جز در چند سکانس، در درام فیلم هیچ نقشی ندارد. تنها می‌آید که ما برای لحظاتی، بخاطر مرگ ناگهانی‌اش شوکه شویم؛ همین و بس!ایراد دوم تقسیم شخصیت نیکی به خود حقیقی و خودِ تحت تاثیر چوب سحرآمیز است. اصلا نیازی به این کار نبود. علاوه بر آنکه بدون هیچ توضیحی و گاه ناگاه، تبدیل به خودش می‌شد، هراسان و متعجب، و باز برمی‌گشت! افزودن شخصیت، به مخاطب این حس را می‌دهد که داستان و درامی در ورای آن خوابیده است؛ حال آنکه فیلمنامه تنبل‌تر از آن است که به این وعده‌ی توخالی پاسخ دهد. تنها استفاده‌ای که خود حقیقی نیکی برای داستان داشت، این بود که با وجود او، بیر احساس گناه بیشتری می‌کرد. کارگردان باتجربه، اگر هم می‌خواهد مخاطب را از وجود یک حقیقتی، زیر این هیولا باخبر کند، کاملا فرمیک و به عنوان مثال، از طریق «قطره اشکی هنگام دیدن عکس» آنرا به انجام می‌رسانید.ایراد سوم، انفعال عجیب و غریب بیر است. با توجه به شخصیت منزوی‌ او، تعجب و استیصالش در پرده دوم و سوم منطقی است. اما از یک جایی به بعد، دیگر تحمل آن همه رنج و عذاب طبیعی نیست. عدم خلاقیت فیلمنامه‌نویس -که خود بارکر بوده است- در از تکرار خارج کردن داستان، کاملا به چشم آمده و توی ذوق می‌زند.پس از این همه می‌گویم: اساس ایرادی که به فیلمنامه وارد است، خام بودن آن می‌باشد. همانطور که قبلا هم اشاره کردم، بستر مناسب و درخوری برای جامعه‌ی امروزی ما مطرح ساخته و خرده‌مسائل را هم با نوآوری خوبی بیان کرده است؛ اصلا برای همین با اقبال عمومی روبرو شده. اما مشکل اینجاست که «صرفا کلیشه‌ای نبودن» کافی نیست.شاید کمی عجیب به نظر برسد، اما حالا که بدین‌جا رسیدیم، می‌توانم ادعا کنم که این فیلم، حتی داستان هم ندارد! یک‌سری محتوا و مضامین را چپاندن درون فیلمنامه که نمی‌شود داستان! پس از حدود پنجاه دقیقه، فیلم دیگر هیچ حرفی برای گفتن ندارد. پوچ‌‌بازاری است که مکراراتش را از نو عرضه می‌کند!عزیزان خواننده را به فیلم رابرت آلدریچ به نام «چه بر سر بیبی‌جین آمد - ۱۹۶۶»، که حدودا روندی شبیه به این فیلم دارد، ارجاع ‌می‌دهم. کارگردان اگر خواسته که پروسه‌ی جنون بیبی‌جین را نشان دهد، آنرا به آرامی و در دل درام شکل می‌دهد. شخصیت‌پردازی می‌کند، یک عقبه‌ای از او نشان داده و از آرزوهای به باد رفته‌اش می‌گوید. سپس در یک مسیر عجیب و سادیستیک، شروع به ساخت دوباره‌ی آن می‌کند. با آنکه همه‌مان می‌دانیم که این رویا، برگشت ناپذیر و محقق‌نشدنی است، اما این اتفاقات و درام فیلم است که ما را تا آخر نگاه می‌دارند. چیزی که «وسواس» از آن تهی است!جمع‌بندیدر نهایت فیلمنامه وسواس، در حد یک فیلمنامه تمرینی بسیار خوب است. به عمق می‌زند، اما متاسفانه عمق داستانی خاصی ندارد. در عین حال، عناصر خوبی در اختیار دارد که می‌توانستند یک داستان جذاب تحویل ما دهند. اما افسوس که چنین نشد!البته که بایستی جوانب انصاف را رعایت کرد: روند کنونی ژانر ترسناک زیاد جالب نیست و فیلمنامه‌ها اغلب حتی طرح داستانی خوبی ندارند؛ یا از بی‌محتوایی رنج می‌برند و یا اینکه دست روی سوژه‌های کلیشه‌ای می‌گذارند. به همین خاطر فیلمنامه‌های نسبتا خوب و به‌ظاهر عمیقی که به بازار می‌آیند، هم مخاطب و هم منتقد آنرا غنیمت شمرده، برایش سر و دست می‌شکانند!نقد فرمبرای نقد فرمال فیلم، چند محور اصلی مورد توجه حقیر هست که نسبت به بقیه، دارای اهمیت بیشتری بوده‌اند. قواعد ژانری، لحن و منطق روایی و اکت‌ها مشخصاتی هستند که با آنها «وسواس» را می‌شناسیم. حالا درباره هرکدام به اختصار به بحث می‌نشینیم:قواعد ژانریچیزی که معلوم است آن است که «وسواس»، یک تریلر روانشناختی با تم دارک رومانتیک می‌باشد. کارگردان از افراط برای دارک کردن، و از حرکات غیرمعمول نیکی، برای بازی با ذهن استفاده نموده است. به غیر از چند مورد -که در بخش بعد اشاره می‌کنم- در این قسمت، نسبتا موفق عمل کرده است. یعنی براحتی یک داستان عاشقانه را، به رابطه‌ای سمی و دلهره‌آور تبدیل می‌کند. میزانسن رومانتیک و نورپردازی گرم، به سکانس‌هایی با تم سرد و همچنین فشار روانی تدریجی تبدیل می‌شوند. یکی‌دو صحنه را میتوان نشان کرد که به خوبی، تعلیق را در ذهن مخاطب کاشته‌اند. مثلا سکانسی که نیکی در تاریکی شب، به زیرکی درون قاب، پنهان شده است را به یاد بیاورید (تصویر بالا). شاید این، ترسناک‌ترین و دلهره‌آور‌ترین قاب کل فیلم باشد. پس میتوان گفت که قواعد ژانری، خوب و سرحال به نظر می‌رسند؛ منتها در صورتی که ایرادات زیر را جدی نگیریم!منطق رواییوقتی روی کاغذ از موفقیت ژانری سخن می‌گوییم، کاملا درست به نظر می‌رسند؛ اما اگر دست روی سکانس‌ها بگذاریم، خیلی از آنها تحمیلی و خارج از منطق می‌نمایند: مثلا سکانسی که نیکی بخاطر دستشویی نرفتن، خانه را به گند می‌کشد، کاملا احمقانه است. آدمی که تحمل دوری از عشقش را ندارد، با او می‌رود؛ اگر هم اجازه نمی‌دهد، از دور تعقیبش می‌کند، نه اینکه ....!یا مثلا پختن گربه! نیکی فقط بصورت افراطی، عاشق شده؛ عقلش را که از دست نداده است! خب اتفاقا با این کارها، بیر را از خودش می‌راند.کاملا مشخص است که کارگردان بخاطر عادی جلوه دادن خشونت فیلم (مخصوصا انتهای آن) و خون‌ریزی‌هایی که صورت می‌گیرد، می‌خواسته مخاطب را آماده کند. باشد، قبول! عشق افراطی و کنترل‌گرا، به خشم و خون‌ریزی منجر می‌شود. حداقل برای این رفتارهای عجیب نیکی، منطق و دلیلی ارائه می‌کردید!!لحن روایی و اکت نیکیمهم‌ترین بخشی که مخاطب را اذیت می‌کند، لحن گل‌درشت و افراطی فیلم است. ارتباط گرفتن با آن سخت شده و انزجار مخاطب را نتیجه می‌دهد. جالب است بدانید که بارکر، سکانسی از تکه‌ تکه کردن گربه را هم فیلمبرداری کرده است؛ اما پس از انتقاد فراوان مخاطبان، به عنوان صحنه‌ای ناراحت‌کننده، آنرا از داخل فیلم حذف کرده‌اند.لحن فیلم ارتباط عمیقی با اکت ایندی ناواراته در نقش نیکی دارد. او در واقع بار لحن روایی فیلم را به تنهایی به دوش می‌کشد. هر تعلیق و هر تنشی، به دست او اتفاق می‌افتد. وانگهی قضاوت درباره‌ی اکت او، کار دشواری است. او در به اجرا درآوردن کاری که بارکر به او سپرده، موفق عمل کرده است. اما مشکل اینجاست که تحمل حدود یک ساعت و نیم، کارهای عجیب و انزجارآورش، اصلا آسان نیست. علاوه بر اینکه -قبلا هم اشاره کردم- اتفاق و درام خاصی در فیلم شکل نمی‌گیرد و تکیه‌ی کارگردان، فقط و فقط بر اکت و کارهای «از آدمیزاد به دورِ» نیکی است! به غیر از سکانس مهمانی و بازی در خانه ایان، که مقداری، حال و هوای فیلم عوض شده و به مخاطب اجازه‌ی تنفس می‌دهد.ثانیا اینکه فیلم بیش از اندازه شوک‌محور است، که این هم بخاطر عدم وجود خط داستانی درست و درمان می‌باشد. وقتی که در یک فیلم حدود ۱۱۰ دقیقه -که گنجایش بیش از هشتاد تا نود دقیقه را نداشته است- تعداد دفعات زیادی از عنصری به نام شوک استفاده می‌کنید؛ مخاطب‌تان رو به کرختی رفته و دیگر تا پایان فیلم، شما را همراهی نمی‌کند. اگر هم اینطور نباشد، دفعات دوم و سوم دیدن، دیگر آن حس ابتدایی را ندارد. اصولاً خاصیت «شوک» همین است!در نهایت و بدین ترتیب، بیش از چهل تا پنجاه دقیقه‌ی ابتدایی فیلم را نتوانستم تحمل کنم و بقیه را به زورِ چوب‌کبریت‌های لای چشمم نگاه کردم!حال ممکن است سوال شود که این ادعای انزجار و خسته‌کنندگی از کجا می‌آید، مگر این اقبال شدید عمومی جوانان را به فیلم نمی‌بینم؟! در جواب می‌توانم بگویم که با کمال احترام، علت این اقبال، تغییر ذائقه‌ی نسل جدید و فست‌فودی شدن سینمای کنونی است. مردم این زمانه، حوصله‌ی دو خط کتاب خواندن ندارند؛ بجایش ریلز‌های تمام‌ناشدنی اینستاگرام را ورق می‌زنند. به همان ترتیب هم، حوصله دیدن داستان و روایت کلاسیک ندارند؛ بلکه پناه‌شان به فیلم‌های با زرق و برق زیاد و با شوک و تعلیق فراوان است؛ به خصوص اینکه اگر سر و شکل فریبنده‌ای از عمق داستانی را هم دارا باشد.در پایان، بخشی از نقدهای منتقد کهنه‌کار مجله ReelViews، جیمز براردینلی را می‌آورم:ـ «در وسواس مشکل فیلمنامه، بازیگری و لحن است، هر سه. فیلم در میانهٔ راه از هم می‌پاشد و پایان‌بندی‌‌اش یک شکست کامل است.ـ بازی‌ها غیرقابل‌باور و کاملاً مصنوعی هستند؛ مثل اینکه دارند دیالوگ را از رو می‌خوانند.ـ کارگردان شخصیت‌ها را مجبور کرده تا کارهایی انجام دهند که فقط برای پیشبرد داستان لازم است، نه اینکه منطقی باشد»نهایتادر مجموع فیلم وسواس را یک فیلم متوسط یا نسبتا ضعیف می‌بینم که ظرفیت‌های بالقوه خوبی داشته، اما بواسطه‌ی تجربه‌ی کم کارگردان، هدر رفته است. البته که به عنوان فیلم‌ اول، اثری شایسته و درخور تحسین می‌باشد. اما همانطور که قبلاً هم گفتم، این دقت نظر و سخت‌گیری حقیر، در پاسخ به سیل عظیم تعریف و تمجیدهایی است که فیلم را شاهکار ۲۰۲۰ میخوانند!در عین حال اعتقاد دارم که بارکر جوان، فیلمساز جسور و بااستعدادی است، که می‌تواند بهتر از اینها فیلم بسازد. اما از آنجایی که جو غالب سینمای هالیوود را در این سه‌چهار سال و با این شامه‌ی ضعیفم شناختم، به آینده و پیشرفت کیفی آثار وی، امیدی ندارم. باشد که اشتباه کرده باشم!✍️ ابوالفضل ناصری🎯 نمره نویسنده به فیلم: ۲ از ۵پست قبلی:The Last Viking - 2025 | کله‌پوک‌های احساساتیمتاسفانه چند روز پیش، یکی از نوابغ تاریخ سینمای‌مان را از دست دادیم! چند نسل، با دیدن کارهای او خندیدند، شاد شدند و خاطراتی برایشان بجا ماند. بابت همه‌چیز از تو ممنونیم عمو اکبر و امیدواریم که روح بزرگ و هنرمندت، در آرامش باشد.آسوده بخواب استاد، که دیگر قرار نیست مدرسه‌ات دیر شود...💔یازدهم مردادماه ۱۴۰۵آبی بنفشابوالفضل ناصریSun, 02 Aug 2026 05:02:57 +0330https://virgool.ir/Novira/بهترین-بازی-برای-کتاب-خونا-qynrlmgx3dnwمقدمهعنوان Disco Elysium یکی از زیباترین و خلاقانه‌ترین بازی‌های تاریخه. بازی‌ای که یکی از بهترین شخصیت‌پردازی‌‌ها رو داره (اگه بهترین نباشه) و جهان اون، پر از داستان‌های شنیدنیه. ۹۹ درصد گیم‌پلی اون رو خوندن متن تشکیل میده که با نسخه‌ی Final Cut، حالا شامل یه صداگذاری فوق‌العاده هم هست. این متن صرفا یک معرفیه و هیچ اسپویلی نداره.روایتداستان بازی توی شهر خاکستری رِوِشال جریان داره. توی کشوری که حدودا پنجاه سال پیش یک انقلاب ناموفق رو تجربه کرده (چقدر آشناست)؛ انقلابی که به دست کومونیست‌ها شروع شده اما پایان اون نفعی برای اونا هم نداشته و اونا اول از همه توسط رژیم جدید سرکوب شدن (بیش از حد آشناست).شخصیت اصلی بازی که اسمشو نمیگم، یه پلیسه که حافظه‌شو از دست داده و نمی‌دونه کجاست (اسمشو نمیگم چون اول بازی خودشم نمی‌دونه و نمی‌خوام اسپویل شه). اون وسط حل یه پرونده‌ی قتل، شدیداً مست می‌کنه و چیزی یادش نمیاد. بهرحال اون همزمان با تلاش برای به یاد آوردن اتفاقات، سعی می‌کنه این پرونده‌ی قتل رو هم حل کنه. این داستان، یه داستان کاراگاهی نیست. این داستان سیاسیه، فلسفیه، فرهنگیه، این داستان راجع‌به خود زندگیه. بقیه چیزا بهونه‌ست.همون اول بازی با شخصیت کیم کیتسوراگی آشنا می‌شیم؛ یه پلیس آروم و صبور (برخلاف شخصیت اصلی) که توی مسیر پرونده همراهمونه. کیم یکی بهترین شخصیت‌های نوشته شده‌ست و رابطه‌ی بین این دو شخصیت، قلب تپنده‌ی بازیه. اون فقط یه همراه نیست؛ اون آینه‌ایه که بهت نشون می‌ده تو کی هستی و کی می‌تونی باشی.تمام شخصیت‌های این بازی، درکنار یه پرتره‌ی زیبا و صداگذاری جذاب، دیالوگ‌های به‌‌یادموندنی‌ای دارن و بحث کردن با اونا جزو بهترین بخش‌های بازیه. دیالوگ‌هارو خودتون انتخاب می‌کنین و حسابی دستتون برای تغییر روند داستان بازه (خیلی بازه).شهر هم خودش یه شخصیت زنده‌ست. این شهر هم مثل تو یه چیزی رو گم کرده که حتی یادش نیست چی بوده. شکست رو میشه از تمام گوشه و کنارهای این شهر دید؛ مثل مردم شکست خورده‌ای که هر کدوم سرگذشت تاریکی دارن. تو هم نمی‌تونی چیزیو درست کنی ولی حداقل می‌تونی بفهمی چیشد که به اینجا رسیدیم.اما اون چیزی که دیالوگ‌ها رو از یه گپ ساده فراتر می‌بره، بار سیاسی‌شونه. بازی تورو مدام وسط مقام‌های متفاوت و گرایش‌های سیاسی مختلف قرار میده و مجبورت می‌کنه که با خودت بگی «من کجای این طیفم؟» و انتخاب کنی. این انتخاب‌ها درنهایت شخصیت تورو شکل میدن.زیر این لایه‌ی سیاسی، لایه‌ی فلسفی سنگینی هم هست که اصلا این «من» یعنی چی وقتی حافظه‌ت پاک شده؟ آدم‌ها محصول گذشته‌ان یا انتخاب‌هاشون؟ و آیا زندگی ارزش ادامه دادن داره؟ بازی مدام این سوالات رو توی سرت فریاد می‌زنه، بدون اینکه جوابی بهت بده. چون جواب رو باید خودت از لابه‌لای خاکستر این شهر بدبخت بیرون بکشی.گیم‌پلیشخصیت اصلی بر اساس ۲۴ مهارت تعریف میشه. این مهارت‌ها توی چهار درسته‌ی هوش، روان، جسم و مهارت‌های بدنی-ادراکی قرار می‌گیرن (ترجمه‌ی دقیقی برای دسته‌ی چهارم یا همون Motorics پیدا نکردم). این مهارت‌ها مشخص می‌کنن که توی بازی چه کارایی بتونین انجام بدین و چه دیالوگ‌هایی برای گفتن داشته باشین. هر بازیکن بسته به نقاط ضعف و قوتش، داستان متفاوتی رو تجربه می‌کنه که این خودش تکرارپذیری بازی رو بالا می‌بره.مثلا مهارت «دراما» که جزو دسته‌ی هوشه، به شما کمک می‌کنه که خوب دروغ بگین و خوب اونارو تشخیص بدین. یعنی وقتی کسی به شما دروغ میگه و امتیاز بالایی در دراما دارین، خود مهارت دراما میاد وسط دیالوگ و به شما میگه که «این داره دروغ میگه». یا مهارت «همدلی» که یکی از مهارت‌های روانه، به شما اجازه میده که درد شخصیت‌هارو بهتر بفهمین و به شما هشدار میده که حرفی که اونارو ناراحت‌تر می‌کنه نزنین.بخش زیادی ازین بازی شامل گفتگوهای درونی بین همین مهارت‌هاست. مثلا مهارت «قدرت بیان» از شما می‌خواد که کومونیست شین و «منطق» میاد وسط و اونو به چالش می‌کشه و وسط این بحث یهو «الکتروشیمی» میاد وسط و میگه «کسی گفت کوکائین؟ من کوکائینیسم شنیدم». الان درک بعضی مهارت‌ها سخته اما وقتی بازی کنین خوب نقش هر کدوم رو متوجه می‌شین.شما علاوه‌بر نوار سلامت (که مقدار اون به مهارت «استقامت» از شاخه‌ی جسم بستگی داره)، یه نوار «روحیه» هم دارین. با خالی شدن هر کدوم ازین نوارها بازیو می‌بازین. گاهی یه دیالوگ اشتباه می‌تونه حسابی روحیه شمارو پایین بیاره یا برعکس، یه دیالوگ مناسب توی زمان درست، روحیه‌تونو بالا ببره. اینکه روحیه‌ی شما چقدر ظرفیت داشته باشه به میزان «اراده»ی شما بستگی داره.هر کدوم ازین مهارت‌ها، هم بصورت دائمی قابل ارتقا هستن و هم با پوشیدن لباس‌ها، قابلیت کم و زیاد شدن دارن. مثلا یه لباس شیک با اینکه «جذابیت» شمارو بالا می‌بره اما ممکنه قدرت «همدلی» شمارو ضعیف کنه.درکنار مهارت‌ها، شانس هم نقش مهمی توی موفقیت‌تون داره. شما خیلی‌ جاها باید تاس بندازین و مهارت‌های شما، صرفا شانس شمارو بیشتر می‌کنن و به معنی پیروزی یا شکست حتمی نیستن. مثلا وقتی «هماهنگی دست و چشم» پایینی داشته باشین، شانس تیراندازی موفق خیلی پایین میاد و ممکنه ترجیح بدین با گفتمان مشکل رو حل کنین که موفقیت‌تون به مهارت‌های روان یا هوش گره می‌خوره، بسته به اینکه چه نوع گفتمانی رو شروع کنین.گیم‌پلی بازی خیلی بیشتر از ایناست. مثلا گنجایش «افکار» قابل ارتقاست و میتونین توش فکرهای انتخاب شده توسط خودتونو قرار بدین و بعد از مدتی، این فکرها به یه نتیجه‌ای می‌رسن که می‌تونه شخصیت شمارو تغییر بده. همچنین پیدا کردن شواهد، شانس موفقیت توی مکالمات رو بالا می‌بره. بطور کلی راه‌های زیادی برای جلو بردن بازی وجود داره و مجبور به طی کردن مسیر مشخصی نیستین.زیبایی‌شناسیتجربه‌ی دیسکو الیسیوم شبیه به غرق شدن توی یه تابلوی نقاشیه؛ نه یه نقاشی عادی، بلکه یه رنگ روغن آشفته‌. از پرتره‌ی هر کاراکتر گرفته که پیش از صحبت، شخصیت اونو فاش می‌کنه، تا صداگذاری بی‌نظیر اونا که حتی دیالوگ‌های خیلی طولانی رو هم سرگرم‌کننده نگه می‌داره. این صداها انگار روح شخصیت‌هارو از دل بوم نقاشی بیرون کشیدن.موسیقی بازی بهتر ازین نمی‌تونست رِوِشال رو توصیف کنه؛ نه دقیقا غم‌انگیز، بلکه شکست‌خورده، حیف شده، فراموش شده. حسرت رو میشه توی آهنگ اون شنید. گروه Sea Power موسیقی فوق‌العاده‌ی این بازیو به عهده داشته و اونا کاری کردن که باوجود بارش ناامیدی از آسمون روشال، نخوای که اونو ترک کنی.آبی بنفشاردشیرFri, 17 Jul 2026 01:43:17 +0330https://virgool.ir/Novira/می-آیم-که-بروم-y9mrwwo1m060داستان از تهمتن :من آدم ماندن نیستم ، می آیم که بروم . در حقیقت می آیم و مدتی میمانم و بعد همه چیز که آرام شد مثل سوسماری که استتار کرده باشد میدوم و در میروم .شاید بگویید آدم مزخرفی هستم و باعث آزردن دیگران میشوم ، باید بگویم حق دارید چون خودم این را میدانم .از آن به بعد [وقتی این را فهمیدم ]مثل قطاری شدم آرام که از بیابانی میگذرد و سوسمار ها را زیر خودش له میکند ؛ آنقدر آرام بودم که هر گاه کسی فحشم میداد میخندیدم و کیف میکردم ؛ چون انگار پوستم مثل همان سوسمار سفت شده بود و زرهی آهنین داشتم و هیچ قطاری نمیتوانست مرا له کند .من آدم ماندن نیستم ، می آیم که بروم ، مثل عطری هستم که روی لباس ها مینشیند و آرام آرام از بین میرود ، شاید بگویید خودپسندیس که خودم را به عطر تشبیه کنم ، باید بگویم کاملا حق دارید ؛ چون من آدم خودپسندی هستم . وقتی این مسئله را فهمیدم که بین یکی از فحش هایی که به طرفم صادر میشد یکی را مزه کردم و نخندیدم ؛ آن لحظه انگار دودکش قطار صدا داد و ترمزی کرد ، سوسمار های جلویی سریعا فرار کردند و من با حقیقتی مواجه شدم .قطار ایستاده بود و شن ها دورش را گرفته بودند ، او سعی داشت حرکت کند تا غرق نشود اما شن ها به درون دستگاهش هجوم آوردند و او را از کار انداختند . من پی بردم خود پسندم و این تشبیه عطر را استفاده کردم ؛ عطری خوشبو از آن ها که حیرت زده ات میکنند و تا چند ثانیه ای بویش مستت میکند ، اما با گذشت زمان دور میشوند و بوی عرق میدهند .این بوی عرق را گفتم تا قطار به حرکت بیفتد و شن ها را کنار بزند و باز سوسمار له کند ، او آنقدر سوسمار های استتاری را له کرده که میترسد در نعششان غرق شود .من آدم ماندن نیستم ، می آیم که بروم ، در واقع دیگران برایم مشابه شیرینی های تر و تازه اند که بعد از دو سه تا خوردن طعمشان تکراری میشود ، حال تشبیه هایم را متوجه دیگران کردم چون موجود مزخرفی هستم و بهتر است کمتر با من آشنا شوید .دیگران شاید بار قطار باشند یا شن های اطراف یا حتی سوسمار هایی که له میشوند .منظورم از دیگران همان هایی هستند که تا به حال دیده ام ؛ زن ها و مردهایی که بلند بلند میخندند و تلاش میکنند مقابل هم طوری رفتار کنند که انگار یکدیگر را دوست دارند و اصلا از هم متنفر نیستند .این موضوع را میتوانید آن زمانی متوجه بشوید که دورهمی در کوپه ابتدایی یا وسطی قطار تمام شود ؛ آنوقت هر خانواده به کوپه خود بازمیگردد و شما میتوانید با سر زدن به هر کوپه از میزان تنفر آدم ها از هم خبردار شوید .شاید بگویید تو که مزخرفی نمیتوانی درباره آدم ها نظر بدهی ، اینبار هم حق با شماست .شما باید به سخنان من تنها گوش دهید و نقش سوسمار ها را بازی نکنید ، میتوانید به کوپه آخر قطار بیایید و سخنانم را بشنوید ؛ نباید بگویید تو مزخرفی پس چیزی نگو .من میخواهم از این تشبیه ها استفاده کنم و گسترششان دهم .من فکر میکنم چرا سوسمار ها باید در متنم حاضر باشند ، آنها موجوداتی کوچکند و من نمیخواهم آزارشان دهم ؛ من آدم های کم اهمیت زندگیم را به آنها تشبیه کرده ام .میتوانم حال و هوا را بالا ببرم بگذارید درستش کنم .من آدم ماندن نیستم ، می آیم که بروم ، مثل راننده قطاری هستم که قرار است بر بیابان و سوسومار ها فرمانروایی کند آها ؛ الان بهتر شد اینجا سوسمار ها وضعشان بهتر است ، آنها میتوانند احزاب کارگری تشکیل دهند و روی ریل بنشیینند و اعتراض کنند اینکار جلوی له شدنشان را نمیگیرد.اینجا راننده قطار فرمانرواست و میتواند تصمیم بگیرد ، او سوسمار ها را له میکند و از آن انسانهایی که در کوپه های قطار هستند ؛ چند تاییشان میروند و از ته قطار لاشه های سوسمار را جمع میکنند و با آنها تجارتی به راه می اندازند ، اینگونه راننده دچار مشکل میشود .او آمده که برود ، اما الان آنجاست و پشت فرمان ایستاده تا سوسمار ها را له کند و از غرق شدن قطار جلوگیری کند ، او آنجاست و فرمانرواییش به بیابان تحت خطر است . او از یک جهت با خطر شورش سوسمار ها طرف است و از جهت دیگر میترسد آدم های در قطار فرمانرواییش را تصاحب کنند.خودتان باید حدس بزنید چه میشود .من میخواهم درباره بیابان و شن ها هم بگویم ، آنها مثل دریایی هستند که قطار را غرق میکنند ، هنوز تصمیمی ندارم این تشبیه ها را ارتقا دهم و میخواهم خودتان بهشان فکر کنید .من آدم ماندن نیستم ؛ می آیم که بروم ، مثل کهنه لباسی بر بند رخت که در هجوم شن های بیابان است و سوسماری آن را آویزان کرده تا خشک شود .من مثل آن تک لباس میخواهم بگریزم و بروم ؛ یحتمل عرق گیری باشد تا جایگزین آن لباسی شود که بوی عطرش از بین رفته . من نمیخواهم باز هم در آغوش سوسماری گنده بروم که صبح تا شب بر سر زمین های بیابان کار میکند و در آخر روی ریل قطار له میشود میخواهم بگریزم و با طوفان شن همراه شوم و به سوی قطار بروم میخواهم لباس یکی از آن برژواهایی شوم که در قطار نشسته و غذا و چای میخورد ؛ من در آن حالت در نهایت ممکن است تنها کثیف شوم اما له نمیشوم .آن وقتی این را فهمیدم که مادرم به من گفت مزخرفم و من میخواستم به او ثابت کنم نیستم ، او به من گفت کهنه هستم و بوی بدی میدهم و من میخواستم سوار قطار شوم و از آن بالا برایش دست تکان دهم تا او در سرش به من افتخار کند .شاید بگویید این حماقت است و چیزی جز خودپسندی نیست ، باید بگویم حق با شماست من آدم احمق و خود پسندی هستم .شاید باز سوال کنید که چرا خودت را با این توصیفات میخواهی فراری دهی و کاری نکنی ، باید بگویم من نویسنده هستم و باید اینکار ها را انجام دهم .من میتوان هر کجا باشم و اکنون تصمیم دارم در قطار بمانم و بعد میتوانم همان لباس کهنه شوم و حتی میتوانم سوسمار باشم ، گاهی هم رئیس قطارم.رئیس قطار مردیست که تمام عمر قطار رانده و زنی تپل دارد که میترسد پس از مرگ شوهرش حقوق بازنشستگیش قطع شود ؛ او دو تا بچه هم دارد که میخواهند در آینده سوار قطار شوند و به سوسمار ها نپیوندند ، چرا که آن دو روشنفکرند و میخواهند به سوسمار ها دلداری دهند و از آن بالا برای گرفتن حقوقشان تلاش کنند .من میتوانم زن تپل رئیس قطار باشم و حتی میتوانم آن دو دختر باشم ؛ یا میتوانم مردی باشم که ته قطار آنجا که به آخر راه میرسی خم شوم و نعش سوسمار جمع کنم و با آدم های قطار نشست و بخواست کنم .رئیس قطار مرد تنهاییست و این را خودتان هم میتوانید بدانید او همیشه بوی عرق میدهد چون زیادی فکر میکند و چاره ای جز راندن ندارد من می آیم که بروم نه بمانم .پ.ن : موسیقی :::still got the blues از گری مور .پ.ن 2 : مرسی که نوشته هامو میخونید افتخاریه برام .داستان از تهمتن آبی بنفشتهمتنWed, 15 Jul 2026 22:41:54 +0330https://virgool.ir/Novira/روز-های-خوب-زندگی-mzoeqkjuoczdداستان کوتاه از تهمتن :روز هایی در زندگی هست که همه چیز جور میشود ، آن روز ها کمند و کم پیش می آید همه چیز جور شود .میخواهم برایتان داستان یک روز خوب را بگویم :روزی بود در طبیعتی بکر ، زیر نور خورشید که از آن بالا طلایی میتابید ، دوچرخه سواری میکردم ؛ عناصر طبیعت زیر رکاب هایم تکان میخورد و من صدایشان را میشنیدم ، همانطور میراندم و حدودا هفت هشت نفری همراهم بودند .من میراندم و از روی پل فلزی و رودی آرام و سرو های باد خروده میگذشتم و هر از گاهی در گرمای آفتاب بادی به صورتم میخورد و مرا خنک میکرد ، انگار اشانتین عناصر طبیعت باشد .آن روز باد زیاد به صورتم میخورد من در کل مسیر خنک بودم ، اما عرق از پیشانیم سر میخورد و روی پلک هایم می افتاد.از میان آن هشت نفر یکیشان دختری بود سبزه با اندامی متناسب و لباسی سبز رنگ ؛ من با او سخن میگفتم و او مرا خیلی دوست داشت ؛ آنقدر که برق چشمانش را میتوانستم به عینه ببینم ، حتی خورشید هم با آن نورش مانع نمیشد.من دسته های دوچرخه را با دستکش قرمزم گرفته بودم و گاها در صورتم دختر نگاه میکردم که از پشت آن عینک دوچرخه سواری برق چشمهایش معلوم بود .از آن هفت نفر مانده همه اشان مرا دوست داشتند ، در حقیقت آنقدر با آنها اخت شده بودم و آنقدر در نقش بازی اجتماعی تبهر داشتمم که دل همه اشان را بدست آوردم ؛ هر کدام سرعت میگرفتند تا کنار من برسند و با من هم کلام شودند ؛ اما سوگلی آن جمع دختر سبز پوش سبزه بود که چشمانش برق داشت و مرا هم خیلی دوست داشت .من رکاب میزدم و سرمست بودم ، چهره ام طوری بود که غروری خاص در خود داشت ، انگار از همه جمع برتر بودم و اینکه کسی را به هم صحبتی خودم راه نمیدادم لذتی وافر برایم داشت .در آن هفت نفر سه دختر بود ، یکیشان لب هایش بزرگ بود و مثل شجریان میخندیدی میانه راه به جایی رسیدیم برای آب خوردن ، شیر آبی پشت دکه بود که منبع آن مشخص نبود ، همه هفت نفر سیراب بودند و من تنها با قمقمه قرمزی در دست به سمت شیر رفتم ، دختر سبزه زودتر شیر را گرفته بود ؛ من ترسیده بودم از مشخص نبودن منبع آب اما میخواستم غرورم خدشه دار نشود ، پس با لبخندی کنار او ایستادم و قمقه را پر کردم ، در آنوقت با دختر چشم در چشم شدم و خجالت کشیدم و سوار دوچرخه شدم .باید بگویم ادامه راه دلپذیر بود ، باد به صورتم میخورد و آب هم داشتم ؛ اما برایم مثل زهری بود که فکر میکردم شاید مریضم کند .در آن روز به خانه امدم ؛ خورشید هنوز میتابید و من از آن هشت نفر جدا شدم ؛ حتی از آن دختر سبزه ، دختر زیبایی نبود و آدم را در نگاه اول جذب نمیکرد ، از آنهایی بود که شک میکردی دوستش داری یا نه .به خانه امدم و خسته بودم ، خستگی دلپذیری که تمام تنم را گرفته بود ، دوش گرفتم و بخشی از عرق و لذت روزم را به آب سپردم .مادرم پارچی شربت درست کرد و به پسرش بابت ورزش کردن و صبح بیدار شدن افتخار کرد .من مثل گربه ی شاهزاده ای بودم که آن را لوس میکردند و در دست نوازش .مادرم مثل دستان آن شاهزاده بود .دختر سبزه در ذهنم میگشت و زمانی که از فرط محبت سیراب بودم نوعی حس عذاب وجدان درونم موج میزد .او اولین دختره سبزه ای بود که فکر میکردم شاید مرا دوست دارم .زمانی که در سایه ایستاده بودیم او عینکش را بیرون آورد و چشمانش واضح شد ، زیر سایه دری آهنی بودیم که دورش را خشت گرفته بود .بالای سر خورشید میتابید و دختر میخندید ، خنده ی خوبی داشت اما من از خجالت به او نگاه نمیکردم و تنها صدای خنده اش را میدانستم . خورشید هنوز میتابید و من لحظه ای چشمان دختر را دیدم ، چشمانی که مثل ماهی لغزنده در گودی سبز چشمانش میگشت و طوری بود که انگار هزاران صورت را مینگریست .من چشمانم او را میدید و او هم چند نسخه از من را .حال روی تخت رفته بود ؛ پس از آن همه رکاب و خورشید خسته بودم ، نگاهی به تخت کردم .تنم را میان تخت ولو کردم و طوری بود که عضلاتم آرام شده بودند ، لذتی دلپذیر در تنم پیچید و باز تصویر دختر در سرم نقش بست .همیشه دوست داشتم سرم را جدا کنم و در دست بگیرم ، مثل همان شاهزاده ای که گربه را در دست میگیرد ، بعد تمام خاطرات و حوادثش را ورانداز کنم و حتی گاهی آن را نوازش کنم ، دوست دارم مغزم مثل ماهی لغزنده چشمان دختر در دستم بجنبد و خود را لوس کند .من یقین داشتم که دختر را دوست ندارم ،اما از آنجا که موجودی دروغگو هستم ترسی مرا فراگرفت که نکند دوستش بدارم .او اندامی قلمی داشت و لحن صحبت کردنش دخترانه و آرام بود ، مثل صدای رودخانه ی آرام در مسیر بود یا گشتن تایر روی پل فلزی .منطقا باید او را دوست میداشتم چون اولین دختری بود که چشم هایش برق داشت ، اما از آنجا که دروغگو هستم خودم رامتقاعد کردم که دوستش نداشته باشم .روی تخت خواب آلود بودم و عضلاتم آرام آرام گرم شد و چشمانم خسته .در همان حا بودم که خواب برد ، در خواب تصویر آن هفت نفر باقی مانده در سرم نقش بست ، آنها در یکی از مناظر طبیعت ایستاده بودند ، خیال میکنم همان پل فلزی بود ، به حالت نیم دایره زل زده بودند به من و آن دختر سبزه که که حال روس ساعد دستانم بود داشتم مثل گربه در دست شاهزاده نوازشش میکردم .احتمالا او را بوس هم کرده بودم چرا که چهره آن هفت نفر برافروخته شد . ما کوچک شده بودیم و جمعیت از بالا نگاهمان میکردیکی از آنها مردی بود چهار شانه و ورزیده ، لیدر گروهمان بود ؛ او از من خیلی بدش می آمد و وقتی به او نگاه میکردم آتشی در چشمانش پیدا میشد .او جلو آمد و مرا نفرت انگیز خواند ، هوار کشید و من ترسیدم ، او گفت تو حقیری ْ کوچک و نفرت انگیزی ، تو کوتوله ای هستی زشت و بدقواره .من ترسیدم و دختر را سفت تر در آغوش کشیدم ، احتمالا در آن حال بوسه ای هم به او نشاندم ، چون چهره جمع به حال نفرت زده ای شد .جمعیت برای آن مرد ورزیده که لیدر بود دست زدند و هورا کشیدند و مرا بدقواره و زشت خواندند ، آنقدر آن را تکرار کردند که صدایشان چارچوب پل فلزی را لرزاند .آنها از من متنفر بودند و من هم از آنها ، از آنجایی که فردی دروغگو هستم منکر عشق به دختر شدم و به فریاد زدم من او را دوست ندارم .از بین هفت نفر به سوی آن دختری که شبیه شجریان میخندید دویدم .آن را آغوش کشیدم و آنقدر هلش دادم تا کنار پل رفتیم ، او را سفت میبوسیدم و صدای گریه دختره سبزه ،از پشت آمیخته با صدای رودخانه در گوشم میپیچید.از آنجایی که دروغگو هستم و نمیدانستم ان دختر را دوست دارم یا نه ، دختر سبزه رفته بود و انگار با آن سیم های پل فلزی یکی شده بود .از آن هفت نفر یکیشان زیر لبهایم نفس میکشید .ناگهان از خواب پریدم و نفس نفس زنان روی تخت سقف را نگریستم ، لذت خستگی برایم از بین رفته بود و جایش را احساس کرختی گرفته بود ، انگار میخواستم فقط سریعتر دوباره بخوابم .من در آن حال مثل کسی بودم که روی دوچرخه میراند ، با دستکش قرمزش دسته های دوچرخه را گرفته بود و با نگاهش دختری را میدید که چشمانش برق داشت .مثل دوچرخه سواری بودم زیر نور آفتاب که عرق صورتش با تابیدن باد خشک میشد مثل دوچرخه سواری دروغگو که ساکت بود و با هیچکس حرفی نمیزد جز آن دختر سبزه .من خوابم برد ؛ در حقیقت تا چند لحظه دیگر خوابم میبرد و در این میان ذهنم خالی و خلوت شد و انگار در سیاهی غرق شده باشم آماده خواب شدم و دیگر خوابی ندیدم.پ.ن:موسقی ::: the world we knew (خیلی قشنگه لعنتی )پ.ن۲: امباپه حذف شد ، کاش یه فرانسوی بودم که برای حذف شدن امباپه ناراحته ، هعیی.داستان از تهمتن .آبی بنفشتهمتنWed, 15 Jul 2026 01:10:57 +0330https://virgool.ir/Novira/معرفی-ده-بازی-برای-کسانی-که-بازی-نمی-کنن-پارت-۳-h7ewinqpxof1مقدمهاگه پارت یک و دو کافی نبود، دنیای بازی‌ها راه‌های جذاب بیشتری هم برای ورود داره. در ادامه ده عنوان دیگه بدون ترتیب خاصی توی لیست اومده.1. Journeyخیلی از بازی‌های پارت‌های مختلف این لیست، ازین بازی الهام گرفته‌ان. درواقع ایده‌ی یه بازی بدون چالش و صرفا تجربه‌ی یه سفر با تمرکز بر موسیقی و جلوه‌های بصری زیبا، ازینجا شروع شد.2. Monument Valleyیه بازی پازلی زیبا و خلاقانه که ابتدا برای موبایل عرضه شد و احتمالا بخاطر همین قضیه برای بازی‌نکن‌ها آشناتر باشه. این عنوان خیلی کوتاهه اما توی همین مدت کوتاه، کارشو به خوبی انجام میده.3. Viewfinderتوصیف گیم‌پلی این بازی سخته و پیشنهاد می‌کنم تریلرش رو ببینین که حتما درگیرش می‌شین. شما با گرفتن عکس و ترکیب‌ کردن اونا و وارد شدن به عکس‌ها، پازل‌هارو حل می‌کنین. این عنوان، المان‌های گوناگون بازی‌های پازلی رو جمع‌آوری کرده و یکجا به شما تقدیم می‌کنه.4. Spyro the Dragon Remakeیه پلتفرمینگ ساده و رنگارنگ همراه با کاراکترهایی با طراحی زیبا و انیمیشن‌های دیدنی. مبارزه توی این بازی خیلی ساده‌شده و مختصره و برای تازه‌کارها آزاردهنده نیست. هدف اصلی بازی، صرفا جمع کردن جواهر و سرگرم شدنه و چیز پیچیده‌ای نداره.5. Limboتوی یه دنیای سیاه و سفید با اتمسفر هولناک و گیرا، پازل‌های بازیو حل کن و خودتو به پایان راه برسون. یه تجربه‌ی کوتاه اما به یادموندنی که می‌تونی روی موبایل هم تجربش کنی.6. Untitled Goose Gameاگه به جای یه آدم افسرده و بدبخت، یه غاز بودی، چیکار می‌کردی؟ توی این بازی شما نقش یه غاز رو بازی می‌کنی که توی شهر واسه خودش می‌چرخه و هدفی جز آزار ملت نداره. این بازی رو نصب کن و به شکل‌های مختلف و خلاقانه مردم رو اذیت کن.7. Batman: The Telltale Seriesبرخلاف اکثر بازی‌های بتمن که پر از اکشن و مبارزه‌ان، این عنوان روی انتخاب‌ها تمرکز داره. بازی شامل دنباله‌ای از انتخاب‌هاست که سرنوشت شخصیت‌های بازیو تعیین می‌کنن. اینجا داستان بیش ازینکه حول بتمن بگرده، روی بروس‌وین تاکید داره. حتی شما گاهی انتخاب می‌کنین که به‌عنوان بروس با مسئله‌ای مواجه بشین یا به‌عنوان بتمن.8. Thomas Was Aloneیه بازی پازلی ساده که شما با حرکت دادن مستطیل‌ها توی محیط، پازل‌ها رو حل می‌کنین؛ اما این بازی یه راوی هم داره که به این مستطیل‌ها، شخصیت و داستان میده. ایده‌ی جذابی که شمارو تا پایان پازل‌ها سرگرم می‌کنه.9. Inscryptionاینکه این بازی دقیقا چیه، بهتره یه سورپرایز بمونه و توسط خود بازیکن کشف بشه. توی این لیست توضیحی نمیدم اما اینجا می‌تونی راجع‌به بازی بیشتر بخونی.10. Rimeاین یه بازی نیست، یه سفره؛ یه سفر احساسی عمیق در مواجهه با سوگ؛ سفری پر از پلتفرمینگ، حل پازل‌ها و گوش‌دادن به موسیقی فوق‌العاده‌ اما غم‌انگیز. در آخر هم، این داستانه که ضربه‌ی نهایی رو می‌زنه.این پارت آخر بود. فکر می‌کنم که دیگه بسه. تو چی فکر می‌کنی؟ جای کدوم بازی خالیه؟آبی بنفشاردشیرThu, 09 Jul 2026 21:37:34 +0330https://virgool.ir/Novira/زیر-نور-شمع-ysnrplbfpu0jدور نور شمعسایه هایی روی دیوارچون هیولایی میرقصندزیر نور شمعمیز ها و صندلی هاسکون دارنددر این کلبه تابوتی زیر نور شمعی کهفیتیله اش تا صبح روشن استتمام ارکان هستی در آرامشندو هیولاها میرقصندمیرقصند تا بمیرندو با نور شمع یکی شوند .پ.ن: موسیقی ::Wiener Blut اثر یوهان اشتروس دوم .پ.ن۲: اطلاعات نقاشی رو نمیدونم . شعر از تهمتن آبی بنفشتهمتنTue, 07 Jul 2026 18:04:33 +0330https://virgool.ir/Novira/از-نگفتن-ها-ze7geg4kdu2kامروز روزِ دورکاری‌ام بود. حملِ بیش از حدِ خودم به تنهایی سخت شده است. مخصوصا که دلهره عجیبی تمام روز همراهم بود. از لحظه‌ای که بیدار شدم می‌خواستم بنویسم. هی بنویسم و بعد به‌گفته روانکاوان، کاغذ را تکه‌پاره کنم. رفتم سراغ کتابخانه که دفتری پیدا کنم که به یک دفترچه برخوردم. دفترچه روزمره‌نویسی‌هایم در روزهای کنکور ارشد بود. آخ که چقدر دور بود و هرچه بیشتر می‌خواندم از خودم دورتر می‌شدم.حدود ۱۲ سال پیش بود. جهانِ نوشتنم غم داشت. تمام زندگی چند ماهه منتهی به کنکور داشتم درس می‌خواندم و پر از استرس بودم. اگر بر می‌گشتم باز هم همین کار را می‌کردم؟ نمی‌دانم. تند تند ورق می‌زدم. بعضی صفحه‌ها را اصلا دوست نداشتم ببینم. بس که سیاه بود و تیره. چرا نگهش داشته بودم؟ به چه دردم می‌خورد؟ که روزِ دلهره‌آوری مثل امروز آن را پیدا کنم و پَس بیوفتم؟ درش را بستم و گذاشتم جایی تا برایش تصمیم بگیرم که با آن خاطرات تکه‌پاره چکار کنم.مثل کسی که فرزندش را تازه از دست داده باشد، غمگین بودم و نشستم پای کار. با خودم گفتم قطعا آخرِ روز از سنگینی حسی که دارم خواهم مرد. یک روزهایی در زندگی وجود دارند که دیگر از چیزی ذوق نمی‌کنی. به قول واژه معروف گلی ترقی در داستان‌هایش، دیگر چیزی « کیف‌آور» نخواهد بود. وسوسه‌ای کیف‌آور، تجربه‌ای کیف‌آور، دیداری کیف‌آور و حتی خوابی کیف‌آور.همه ما قطعا یکبار گالری‌مان، سوشال‌هایمان را زیر و رو کرده‌ایم و خاطراتمان را قلقلک داده‌ایم. امروز همین کار را کردم. رفتم و رفتم، تا اینکه دیدم آن آدمِ توی عکس‌ها را نمی‌شناسم. آن لبخندِ پر از ذوق را خیلی وقت است که ندیده‌ام. آن روزهایی که داشتم در تجربه کردن‌هایم بزرگ می‌شدم. آن خنده‌های راحت را، آن غنج رفتن دلم برای شروع هر کاری را...بغض کردم برای گم شده‌ای که دیگر خیلی خسته است. دلم برای خودم و خودمان سوخت که چقدر خسته‌ایم و در عین حال باید کوله امید را برای زنده ماندن و ادامه دادن حمل کنیم. چقدر ناعادلانه صدایمان به جایی نرسید. چقدر در این زندگی که قرار بود جوانی کنیم، گردِ پیری رویمان نشست.آنقدر پیر شده‌ام که نمی‌توانم دیگر برای بازی‌های مورد علاقه‌ام در جام جهانی بیدار بمانم. نمی‌توانم هر خوراکی که دلم می‌خواهد را در هر ساعتی از شبانه‌روز بخورم. سکوتِ خانه، سنگین است. به دست‌هایم نگاه می‌کنم؛ به چند تار موی سفیدِ کنار شقیقه‌ام در آینه. ما کِی این‌طور در سکوت ترک خوردیم؟ کِی یاد گرفتیم که ذوق‌هایمان را زنده‌به‌گور کنیم و به جایش فقط «ادامه بدهیم»؟آبی بنفشمرضیه شمسSun, 05 Jul 2026 15:44:50 +0330https://virgool.ir/Novira/آخرین-دست-پیش-از-خاموشی-kyfhwshx6qfqمقدمهعنوان Inscryption توسط فقط یک نفر ساخته و با کمک Devolver Digital، سال ۲۰۲۱ منتشر شد. سازنده‌ی اون یعنی Daniel Mullins، اونو با ترکیب یه بازی قدیمی‌تر خودش و ایده‌های جدید، به‌وجود آورده. این بازی از بیرون گول‌زننده‌ست و مدام ماهیت خودشو تغییر میده که نفهمی که دقیقاً چیه. درستش اینه که شما بدون اینکه چیزی ازش بدونی امتحانش کنی ولی خب اگه هنوز حاضر به امتحانش نیستی، این متن برای توعه.پرده‌‌ی اول: کارت‌بازی با شیطانبازی از جایی شروع میشه که یه مردی تورو دزدیده و توی کلبه‌ی ترسناک و تاریک خودش حبس کرده و از تو می‌خواد باهاش کارت‌بازی کنی. کم‌کم متوجه میشی که می‌تونی از جات پاشی و توی کلبه‌ بگردی؛ کلبه‌ای پر از رمز و راز، همراه پازل‌هایی که لابه‌لای کارت‌بازی باید اونارو حل کنی.بخش کارت‌بازی گیم‌پلی فوق‌العاده‌ست و می‌تونه باعث بشه کلا فراموش کنی که هدف بازی فقط این نیست (خودم مدتی دنبال نسخه‌ی فیزیکیش بودم اما خیلی گرون بود و بیخیال شدم). از یه جایی، این بخش، حالت روگ‌لایک به خودش می‌گیره؛ یعنی هربار که شکست می‌خوری (یا حتی برنده میشی اما هنوز پازل‌های کلبه رو حل نکردی)، برمی‌گردی به اول بازی و دوباره دسته‌کارت جدید خودتو می‌سازی و ارتقا میدی. این حلقه اونقدر اعتیاد‌آوره که شاید دلت نخواد داستان بازیو جلو ببری.حین بازی متوجه میشی که بعضی از کارت‌های بازی، زنده‌ان و حتی باهات صحبت می‌کنن. اونا هم مثل تو زندانی شدن و حالا تبدیل به کارت بازی شدن. اونا به شکل حیوونای روی کارت درومدن و ازت کمک می‌خوان. این درحالیه که مکانیک اصلی گیم‌پلی کارت‌بازی، قربانی کردن کارت‌ها و خرج کردن خون‌شون، برای استفاده از کارت‌های دیگه‌ست. اینجاست که آهسته وارد داستان عمیق بازی می‌شیم.درست جایی که از کلبه فرار می‌کنی و بنظر میاد که بازی دیگه تموم شده، میفهمی که اتفاقاً بازی تازه شروع شده...پرده‌ی دوم: چهار نویسندهبا فرار از کلبه، تو از یه دنیای سه‌بعدی ترسناک و تاریک، وارد یه جهان رنگارنگ و پیکسلی دوبعدی میشی. توی این جهان تو به دنبال سازنده‌‌های اولیه‌ی کارت‌ها می‌گردی؛ چهار نویسنده (Scrybes) که توی چهار قلمرو مختلف زندگی می‌کنن و تو باید تک‌تک اونارو شکست بدی.اینجا دیگه خبری از گیم‌پلی روگ‌لایک نیست و کارت‌ها رو یکبار برای همیشه بدست میاری. با شکست دادن دشمنای مختلف و باز کردن پک‌ها، کارت‌های جدید پیدا می‌کنی و انتخاب می‌کنی که کدومارو همراه خودت به مبارزه ببری. هر نویسنده یه مکانیک گیم‌پلی متفاوت داره. مکانیک قربانی کردن کارت‌ها صرفا برای یکی از نویسنده‌ها بود که توی پرده‌ی اول باهاش مواجه شدیم. حالا با وجود سه نویسنده‌ی دیگه، انگار داری چهار بازی متفاوت رو بازی می‌کنی. یکی با استخوان‌های کارت‌های مرده بازی می‌کنه، یکی با وصل کردن مدارهای برق کارت‌ها، اونارو قوی‌تر می‌کنه، یکی دیگه هم از عناصر جادویی استفاده می‌کنه. تنوع این بازی بی‌نظیره.زیر این گیم‌پلی عجیب‌غریب و دائماً تغییرکننده، یه داستان اسرارآمیز وجود داره. این نویسنده‌ها کی‌ان و چه ارتباطی با هم دارن؟ بازی قراره این دفه به کجا بره...پرده‌ی سوم: داده‌های فاسددوباره وقتی فکر می‌کنی که بازی دیگه تموم شده، یکی از چهار نویسنده کنترل بازی رو بدست می‌گیره؛ یه ربات. بازی حالا وارد فاز دیجیتالی میشه؛ جهان دوباره سه‌بعدی میشه؛ گیم‌پلی روگ‌لایک برمی‌گرده اما این‌بار کارت‌ها دیگه باتری مصرف می‌کنن و اسلات‌هایی برای ارتقا دارن.دشمن این پرده اما دنبال چیزی بیشتر از بازی کردنه. اون ازت می‌خواد داده‌های واقعی کامپیوتر خودتو باهاش به اشتراک بذاری. گاهی ازت یه فایل بزرگ روی کامپیوترت رو می‌خواد و گاهی یه فایل قدیمی‌. اون به هر نحوی که شده پای یه داده‌ای که برات مهمه رو وسط می‌کشه و تورو وادار می‌کنه که سر اون فایل قمار کنی.پرده‌ی آخر: خداحافظیدر آخر باید با همه‌ی کاراکترهایی که باهاشون بازی کردی خداحافظی کنی؛ حتی کسی که شاید روز اول ازش متنفر بودی. وقتشه دیگه با خود بازی هم خداحافظی کنی. اینجا برای آخرین بار سعی می‌کنی با همراهان خودت بازی کنی اما چه حیف که فرصت برای تموم کردن بازی نیست. اینجاست که می‌فهمی یه بازی کارتی چقدر می‌تونه احساسی باشه. این فقط یه بازی نیست؛ این یه تجربه‌ست. تجربه‌ای که سه بار خودشو از نو می‌سازه و هربار شگفت‌زده‌ات می‌کنه.آبی بنفشاردشیرThu, 02 Jul 2026 20:44:03 +0330https://virgool.ir/Novira/قطع-امید-کردی-pjkaieyrohog"قطع امید کردی؟اون دم صبح و طلوع آفتاب رو،نمی‌خوای ببینی؟سرخ و زرد آفتاب رو موقع غروب،دیگه نمی‌خوای ببینی؟قرص کامل ماه رو،دیگه نمی‌خوای ببینی؟از مزه یه گیلاس می‌خوای بگذری؟نگذر!من می‌گم رفیقتم،نگذر...":کیارستمی،طعم گیلاسآبی بنفشپاییزWed, 01 Jul 2026 19:42:38 +0330https://virgool.ir/Novira/چرا-همه-چیز-فقط-معنای-پوچی-می-دهد-ueux1km7m77qپوچی را نمی‌ شود نادیده گرفت. اما می‌ شود با آن زندگی کرد.«خب که چی؟ آخرش که چی؟ برای چی؟»احساس پوچی و پرسش‌ هایی مانندِ برای چه زندگی می‌کنیم؟، تلاش کردن چه فایده‌ ای دارد؟ و آخر همه چیز چیست؟؛ تقریباً همه انسان‌ ها در مقاطعی از زندگی با این پرسش‌ ها روبه‌رو می‌شوند. گاهی این پرسش‌ ها از کنجکاوی فلسفی سرچشمه می‌ گیرند و گاهی نتیجه خستگی، شکست، تنهایی، اضطراب یا ناامیدی هستند. اما چرا گاهی همه چیز بی‌ معنا و پوچ به نظر می‌رسد؟مفهوم پوچی چیست؟پوچی به احساسی گفته می‌ شود که در آن فردجهان، فعالیت‌ های روزمره، اهداف و حتی آینده را فاقد معنا، ارزش یا هدف مشخص می‌بیند.در این حالت ممکن است انسان از خود بپرسد:چرا درس بخوانم؟چرا کار کنم؟چرا تلاش کنم؟اگر همه چیز روزی پایان می‌ یابد، پس این همه زحمت برای چیست؟اگر در نهایت مرگ وجود دارد، آیا زندگی ارزشی دارد؟این پرسش‌ ها بخشی طبیعی از تفکر انسان هستند و لزوماً نشانه ضعف یا مشکل نیستند....احساس پوچی، وقتی معنا های ساده‌ ی روزمره فرو می‌ ریزند، سراغمان می‌آید. اما بگذار از زاویه‌ ای دیگر نگاه کنیم،... پوچی، خودش یک معناست.این حس به ما می‌گوید که از پاسخ‌ های تقلبی عبور کرده‌ ایم. پوچی، شروع فلسفه‌ ورزی است، نه پایان آن."اگر زندگی پوچ است، دقیقاً به خاطر همین باید آن را زیست."...خب که چی یعنی آزادی.اگر معنا از پیش تعیین نشده باشد، پس تو آزادی که خودت معنا را خلق کنی. این پرسش، تو را از قفس جبر رها می‌کند....آخرش که چی یعنی بودن در لحظه.آخرش هیچی نیست، اما همین الان هستی. درخت برای میوه‌ اش نفس نمی‌کشد؛ نفس کشیدن خودش معناست. شاید هدف، خودِ مسیر باشد، نه مقصد....برای چی یعنی تو هنوز داری می‌پرسی.همین پرسشگری، ثابت می‌کند که وجودت تشنه‌ ی معناست. این تشنگی، خودش یک پاسخ زنده ی پر معناست. پاسخ نهایی به برای چی؟ برای هر انسان متفاوت است، اما همین جستجو برای یافتن معنا، خود می‌ تواند بخشی از معنای زندگی باشد.شاید جهان پاسخ آماده‌ ای برای این پرسش ها نداشته باشد، اما بسیاری معتقدند که انسان می‌تواند در میان روابط، تجربه‌ ها، مسئولیت‌ ها، آرزو ها و انتخاب‌ های خود معنایی بیافریند....زمانی که می‌ پرسید چرا همه چیز فقط معنای پوچی می‌ دهد؟، در واقع از شکاف معنا رنج می‌برید. این شکاف زمانی پدیدار می‌شود که زندگی‌ مان دچار فروپاشی می‌شوند.... تکراربیدار شدن، کار کردن، خوابیدن، و دوباره تکرار....مواجهه با مرگ و ناپایداریآگاهی از اینکه همه چیز روزی پایان می‌یابد، می‌تواند این پرسش را ایجاد کند که آیا هیچ کاری واقعاً ارزشمند است یا خیر....بی‌ پاسخی جهانجهان هستی در برابر پرسش‌ های بنیادین ما سکوت اختیار کرده است....خستگی روانیوقتی فرد برای مدت طولانی تحت فشار قرار دارد، ذهن توانایی تجربه لذت و انگیزه را از دست می‌دهد. در چنین شرایطی حتی کارهایی که قبلاً مهم بودند نیز بی‌ معنا به نظر می‌رسند....شکست‌های مکررناکامی‌ های پی‌درپی می‌توانند این باور را ایجاد کنند که تلاش کردن نتیجه‌ای ندارد و هر کوششی بی‌فایده است.... نداشتن هدف شخصیگاهی انسان بر اساس انتظارات دیگران زندگی می‌کند؛ درس می‌خواند چون باید بخواند، کار می‌کند چون لازم است کار کند. اما اگر هدفی که واقعاً برای خودش ارزشمند باشد پیدا نکند، احساس پوچی افزایش می‌یابد....تنهایی و نبود ارتباط عاطفیروابط انسانی یکی از مهم‌ ترین منابع معنا هستند. احساس جدایی، انزوا یا درک نشدن می‌تواند موجب شود زندگی تهی و بی‌ رنگ به نظر برسد.آرتور شوپنهاور فیلسوف آلمانی این وضعیت را آونگ درد و ملال نامید.یا در آرزوی چیزی هستیم و رنج می‌کشیم، یا به آن می‌ رسیم و دچار ملالی عمیق می‌شویم.آیا زندگی واقعاً بی‌معناست؟پاسخ قطعی و مشترکی برای همه وجود ندارد. برخی معتقدند جهان ذاتاً معنایی از پیش تعیین‌ شده ندارد. برخی دیگر باور دارند که معنا در دین، خانواده، عشق، علم یا خدمت به دیگران یافت می‌شود.اما دیدگاهی وجود دارد که می‌گوید شاید معنا چیزی نباشد که باید کشف شود، بلکه چیزی باشد که باید ساخته شود.ممکن است معنای زندگی برای یک نفر در علم باشد، برای دیگری در هنر، برای فردی دیگر در کمک به خانواده یا حتی در تجربه‌ های ساده‌ ای مانند دوستی، یادگیری یا رشد شخصی، طبیعت و آرامش و مسائل مادی و....آیا احساس پوچی همیشه خطرناک است؟شاید اره شاید نه. گاهی احساس پوچی بخشی از فرایند رشد فکری است. بسیاری از افراد در دوران جوانی، تغییرات بزرگ زندگی یا زمان‌ های بحران، با این پرسش‌ ها مواجه می‌شوند.اما اگر این احساسهفته‌ ها یا ماه‌ ها ادامه پیدا کند؛باعث شود فرد هیچ انگیزه‌ ای برای انجام کار های روزمره نداشته باشد؛با غم شدید، ناامیدی یا کناره‌ گیری از دیگران همراه شود؛ممکن است نیاز به توجه بیشتری داشته باشد، زیرا گاهی با فرسودگی روانی یا افسردگی ارتباط پیدا می‌کند.چگونه می‌توان با احساس پوچی کنار آمد؟...پذیرفتن پرسش‌ هالازم نیست برای همه سؤال‌ های وجودی پاسخ قطعی داشته باشیم....تعیین اهداف کوچکحتی هدف‌ های ساده روزانه می‌توانند احساس معنا ایجاد کنند....ارتباط با دیگراندوستی، همدلی و تعلق اجتماعی از مهم‌ ترین منابع معنا هستند....خلق کردننوشتن، یادگیری، هنر، ورزش یا هر فعالیتی که احساس پیشرفت ایجاد کند می‌تواند ارزشمند باشد....تمرکز بر تجربه حالگاهی معنا نه در پاسخ‌ های بزرگ، بلکه در تجربه لحظه‌ های کوچک زندگی پیدا می‌شود.امکان خطا بالا با دقت نخوانید.در اوایل قرن بیستم، گروهی از فیلسوفان به نام اگزیستانسیالیست‌ها (وجودگرایان) دقیقاً از همین نقطه شروع کردند. نتیجه‌ی کارشان انقلابی بود.وجود، بر ماهیت مقدم است. (ژان-پل سارتر)یعنی انسان اول به دنیا می‌ آید، هیچ ذات و جوهر از پیش تعیین‌ شده‌ ای ندارد، و سپس خودش باید برای خودش ماهیت (معنا) بسازد. سارتر پوچی را نه یک پایان، بلکه نقطه‌ ی شروع آزادی مطلق می‌ دانست. اگر قرار نبوده کاری انجام دهی، پس هر کاری که انجام می‌دهی، کاملاً از آنِ خودت است.کامو در کتاب اسطوره‌ ی سیزیف، مسئله‌ ی پوچی را به زیبا ترین شکل ممکن واکاوی کرد. سیزیف در اسطوره‌ های یونانی محکوم است تا تخته‌ سنگی را تا بالای کوهی هل دهد؛ هر بار که به قله می‌ رسد، سنگ به پایین سُر می‌ خورد و او باید دوباره شروع کند.به نظر پوچ‌ ترین وضعیت ممکن می‌رسد، اما کامو می‌ گوید باید سیزیف را خوش‌ بخت تصور کرد.چرا؟ چون سیزیف در لحظه‌ ی فرود آمدن از کوه (زمانی که سنگ پایین می‌ افتد)، از سرنوشت خود آگاه است. این آگاهی، او را برتر از سنگ و دامنه‌ ی کوه می‌کند. مبارزه به سوی قله، به خودی خود برای پر کردن دل یک انسان کافی است.این یعنی معنا در پیروزی نیست، در خودِ مبارزه است.فئودور داستایوسکی در رمان برادران کارامازوف می‌گوید اگر خدا نباشد، همه چیز مجاز است. این جمله وحشت‌ آور است، اما از زاویه‌ ی دیگر یعنیتو خودت باید قانون گذار اخلاقی زندگی‌ ات باشی.فرانتس کافکا در مسخ و محاکمه، پوچی بوروکراسی(دیوان‌ سالاری) و بی‌ معنایی سیستم را به تصویر می‌ کشد، اما قهرمانانش تا لحظه‌ی مرگ به دنبال حقیقت هستند. همین جست‌وجو، آن‌ها را از اشیا و حشرات متمایز می‌کند.صادق هدایت در بوف کور پوچی را تا مرز جنون پیش می‌برد، اما دقیقاً در همان جنون، راوی به زیبا ترین توصیفات عاشقانه و هستی‌ شناختی می‌رسد. پوچی، بستر تولد ناب‌ ترین تصاویر شعری و ادبی ست.سهراب سپهری در صدای پای آب می‌گویدما زندگانی را دوست داریم، زیرا که زندگی، روشنیِ بودن در میانِ تاریکی‌ ها ست.سهراب پوچی را با توجه به روشنی پاسخ می‌دهد. او در کویرِ پوچی، به دنبال اتاقی برای پرواز می‌گردد. این نگاهِ شاعرانه، یعنی پوچی را بپذیر، اما در آن، یک نقطه‌ ی نورانی پیدا کن که مالِ خودت باشد.ویکتور فرانکل، روانپزشک اتریشی که از اردوگاه‌ های آشویتس جان سالم به در برد، نظریه‌ی معنادرمانی (Logotherapy) را بنیان نهاد. او دریافت کسانی در اردوگاه زنده ماندند که برای چیزی در آینده زنده بودند."کسی که چراییِ زندگی را دارد، با هر چگونگی‌ ای کنار می‌آید."فرانکل می‌ گوید حتی در تلخ‌ ترین شرایط، انسان می‌تواند یک معنا بیابد معنا در نحوه‌ ی مواجهه‌ ی ما با رنج است. او سه راه برای یافتن معنا پیشنهاد می‌کند۱. آفرینش (کاری که انجام می‌ دهیم)۲. تجربه (چیزی که دریافت می‌ کنیم، مانند عشق یا زیبایی)۳. نگرش (مواجهه‌ ی ما با رنج‌ های اجتناب‌ناپذیر)هنرمندان بزرگ، پوچی را نه به عنوان یک بحران، بلکه به عنوان ماده‌ ی خامِ اثر خود دیده‌ اند.ساموئل بکت در نمایشنامه‌ ی در انتظار گودو دو شخصیت به مدت دو شبانه‌ روز منتظر کسی به نام گودو می‌ مانند که هرگز نمی‌آید. مخاطب می‌پرسد آخرش چی؟ و بکت پاسخ می‌دهد همین انتظار، خودِ نمایش است. انتظار برای چیزی که نمی‌آید، استعاره‌ ای از خودِ زندگی است؛ ما در انتظار معنا هستیم، در حالی که خودِ انتظار کشیدن می‌ تواند سرشار از لحظات طنز، غم و همدلی و معنا باشد.نقاشی‌ های رنه ماگریت (سوررئالیست بلژیکی) تابلوی خیانت تصاویر که روی یک پیپ نوشته این یک پیپ نیست. ماگریت به ما می‌گوید که نمادها (کلمات، تصاویر، حتی خاطرات) هرگز خودِ واقعیت نیستند. پوچی اینجا یاد آوری می‌کند که ما با نسخه‌هایی از واقعیت سر و کار داریم، نه خودِ واقعیت.و همین فاصله، محل تولد تخیل و معناست.موسیقیِ جاز و بلوز، ذات بداهه‌نوازی (Improvisation) در جاز، یک پاسخ عملی به پوچی است. نوازنده‌ ی جاز نمی‌ داند نت بعدی چیست، اما در همان لحظه، با تمام وجود، نوایی خلق می‌ کند که تا پیش از آن وجود نداشته. این یعنی معنا در دلِ عدم‌ قطعیت هم متولد می‌شود.فیزیک نوین نشان داده که هستی در بنیادی‌ ترین سطح خود، قطعی نیست.اصل عدم‌ قطعیت هایزنبرگ می‌ گوید که ما نمی‌توانیم همزمان مکان و سرعت یک ذره را به طور دقیق بدانیم.در جهان کوانتوم، یک ذره تا زمانی که مشاهده نشود، هم اینجا ست و هم آنجا (برهم‌ نهی کوانتومی).این یعنی خودِ جهانِ مادی هم جواب قطعی به آخرش چی نمی‌ دهد. جهان بر اساس موج‌ هایی از احتمالات پیش می‌ رود. اگر خودِ ماده اینقدر سیال و نامتعین است، پس چرا ما باید دنبال یک معنای ثابت و ابدی برای زندگی باشیم؟ شاید پوچی، در واقع انعکاس همین خاصیت کوانتومیِ هستی در ذهن ما باشد. و جالب اینجاست که در اینصورت، پوچی نه یک نقص، که یک ویژگی بنیادین است.در فلسفه‌ی بودایی، پوچی در بودیسم به معنای هیچ بودن نیست، بلکه به معنای تهی از ذات مستقل بودن است. یعنی هیچ پدیده‌ ای به خودیِ خود و به طور جداگانه معنا ندارد؛ همه‌ چیز در رابطه با چیز های دیگر معنا پیدا می‌کند.مثالیک گل را در نظر بگیر. اگر گل را از خاک، آب، نور خورشید، فصول و نگاه تو که به آن خیره شده‌ ای جدا کنیم، دیگر گل نیست. پس گل بودن وابسته به شبکه‌ ای از روابط است. زندگی هم همین است. پوچی یعنی وابستگیِ متقابل، یعنی تو به تنهایی هیچی، اما در پیوند با دیگران، لحظات و کنش‌ هایت، همه‌ چیز میشوی.مولانا نیز در همین فضا می‌گویدای دل، اگر در این بازارِ پوچی‌ها، تو یک کاسه‌ ی شکسته‌ ای، آن را به هم بچسبان با عشق.پوچی در این نگاه، دعوتی است به نبودنِ خودِ منفک و بودن در ارتباط با کل....چرا مغز ما از پوچی می‌ترسد؟از منظر تکامل، مغز ما برای بقا طراحی شده، نه برای یافتن معنای هستی. مغز ما یک ماشین پیش‌ بینی‌کننده است که مدام سناریو می‌سازد تا از خطرات دوری کند. وقتی همه‌ ی نیاز های اولیه برآورده می‌شود، این ماشینِ پیش‌ بینی‌کننده دیگر وظیفه‌ ای ندارد و به سراغ پرسش‌ های بی‌ پاسخ می‌رود.پس بخشی از احساس پوچی، نتیجه‌ ی فراغت و امنیتِ نسبی است. نیاکان ما که در حال شکارِ ببرِ دندان‌ خنجری بودند، وقت پرسیدن آخرش چی را نداشتند. بنابراین، پوچی می‌ تواند نشانه‌ ی یک ترقیِ تکاملی باشد؛ مغزی که از سطح بقا فراتر رفته و به سطح معنا قدم گذاشته است. این یعنی تو در بالاترین سطحِ تکاملِ ذهن خود ایستاده‌ ای.حالا که دانستیم پوچی نه تنها ترسناک نیست، بلکه زمینه‌ ساز خلاقیت و آزادی است، بیایید یک راهنمای گام‌به‌گام برای ساخت معنا بخوانیم....روایت‌پردازیزندگی‌ ات را یک کتاب در نظر بگیر. تو نویسنده‌ ای که می‌ توانی هر لحظه ژانر کتاب را عوض کنی. اگر امروز ژانر درام تلخ است، فردا می‌ توانی یک فصل کمدی یا ماجراجویی بنویسی. پوچی یعنی هیچ ژانری اجباری نیست....تعهد به چیزهای کوچکآلبر کامو در طاعون نشان می‌ دهد که نجات یک شهرِ درگیرِ طاعون، نه با یک اقدام انقلابی، بلکه با امتناع از تسلیم شدن و انجام کارهای کوچک روزمره (مانند یک پزشک که به عیادت بیماران می‌رود) ممکن می‌ شود.به چیز های کوچک متعهد شو. یک صبحانه‌ ی خوب، یک پیاده‌ روی، یک تماس با یک دوست قدیمی. این تعهداتِ کوچک، شبکه‌ ای از معنا را می‌بافند....لذتِ بی‌هدفیبرخی از عمیق‌ ترین لحظات معنا، وقتی رخ می‌ دهند که ما به دنبال هدف خاصی نیستیم. راه رفتن بی‌ مقصد در طبیعت، نگاه کردن به ابرها، گوش دادن به صدای باران. این لحظات، پوچی را از تهدید به حضوری آرام‌ بخش تبدیل می‌کنند....گفت‌وگو با پوچیبه جای جنگیدن با حس پوچی، با آن گفت‌ و گو کن. به آن بگو، می‌دانم که هستی. حالا چه پیشنهادی داری؟ گاهی پوچی جواب می‌دهد، پس بهتر است کاری کنی که تا به حال نکرده‌ای. بلند شو....بیایید صادق باشیم از منظر کیهانی، کهکشان‌ ها در حال انبساط هستند، خورشید روزی خواهد مرد، و همه‌ ی آثار بشری محو خواهند شد. این حقیقتی انکار ناپذیر است.اما آیا یک سمفونی بتهوون به این دلیل زیبا نیست که روزی محو می‌شود؟ آیا بوسه‌ای به این دلیل ارزش ندارد که پایدار نیست؟ شاید ذات لذت، زیبایی و عشق در ناپایداری آن‌ها ست.پس پاسخ به آخرش که چی این استآخرش هیچی نیست، اما اکنون همه‌ چیز است.و اکنون یعنی همین کلمه‌ ای که داری می‌ خوانی، همین هوایی که داری نفس می‌ کشی، همین احساسی که به تو می‌گوید زنده‌ای.پوچی، لباس کهنه‌ ای است که فلسفه به تن ما می‌ کند تا وقتی آن را از تن بیرون می‌ آوریم، زیبا ترین لباس را پیدا کنیم:؛ لباس مسئولیت معنا بخشیدن به زندگی خودمان....اگر تمام فیلسوفان، هنرمندان و عرفا را یک صدا بدانیم، می‌گویند،پوچی یک مسئله نیست؛ یک وضعیتِ پیشینی است.همانطور که بوم سفید، پیش‌ شرط نقاشی است و سکوت، پیش‌ شرط موسیقی، پوچی هم پیش‌ شرطِ خلقِ یک زندگیِ اصیل است.تو در این بومِ سفید، می‌ توانی خشونت بکشی، عشق بکشی، رنج بکشی یا امید. هر چه بکشی، آن نقاشیِ تو خواهد بود. و زیباییِ نقاشی، نه در ماندگاریِ آن، که در نگاهِ تو به آن است، در همین لحظه‌ ای که داری به آن خیره می‌ شوی.و در آخر این متن هم پوچ است و معنایی ندارد. متاسفم که وقتتان را گرفتم.آبی بنفشKRKSun, 28 Jun 2026 22:46:37 +0330https://virgool.ir/Novira/بهترین-سیستم-های-مبارزه-در-بازی-ها-پارت-۲-awxxzmkz7mrhStar Wars: The Force Unleashed IIمقدمهبازیای با سیستم مبارزه جذاب رو نمیشه توی یه لیست ده‌تایی جا کرد. پس این پارت دوم این لیسته. این پارت هم ترتیب خاصی نداره و تا حد ممکن متنوعه.پارت اول اینجاست.1. Ghost of Tsushimaشما به‌عنوان یه سامورایی، فقط یه سلاح اصلی یا همون کاتانا دارین و به‌جای استفاده از سلاح‌های دیگه، ژست خودتون رو عوض می‌کنین. فرم ایستادن و نگه‌داشتن کاتانا، تعیین می‌کنه جلوی چه دشمنایی برتری داشته باشین.2. Sifuهربار که میمیری یکسال پیرتر میشی. هربار جون کمتری نسبت به قبل داری اما آسیب ضرباتت بیشتر میشه. مبارزه‌ای که برای شروع ساده‌ست اما عمق زیادی داره و حرفه‌ای شدن توی اون نیاز به زمان داره.3. Dead Space Remakeاعضای بدن دشمنارو قطع کن. از تیزی دست‌ها و پاهاشون برای پرتاب به بقیه‌ی اونا استفاده کن. از ابزارها و محیط به درستی استفاده کن. تیرهاتو هم هدر نده. حلقه‌‌ای که طی نسخه‌های مختلف دد اسپیس، تکراری نمیشه و بازیکن رو تشنه نگه می‌داره.4. Ghostrunnerبا یک ضربه می‌کشی، با یک ضربه میمیری. بازی بر پایه‌ی دقته و جایی برای اشتباه وجود نداره. استراتژیت رو خوب بچین و بدون که میخوای چیکار کنی.5. Metal Gear Rising: Revengeanceکنترل کامل روی جهت شمشیر و فیزیکی که اجازه‌ی انجام هر زاویه‌ی برشی روی محیط رو میده. ریتم سریع مبارزات و باس‌فایت‌های جذاب، چیزایی‌ هستن که ازین بازی به یاد می‌مونن.6. Pragmataترکیب یه شوتر سوم شخص تاکتیکی که هر سلاح رویکرد کاملا متفاوتی داره، با مینی‌گیم هک کردن روی یک صفحه‌ی شطرنجی. ترکیبی که به‌نظر شاید مسخره بیاد اما پیاده‌سازی بشدت خوب پرگماتا، شمارو ازین فکرتون پشیمون می‌کنه.7. Hi-Fi Rushهمه‌چیز توی های‌فای‌ راش روی بیته. ضربات، پریدن، دفاع و هرکار دیگه‌ای رو با موسیقی بازی هماهنگ کن. با استفاده از بیت‌ها و مکث کردن روی بعضی بیت‌ها، کومبوهای متنوع اجرا کن. از طرفی طراحی دشمنا هم از لحاظ بصری و هم مکانیکی، فوق‌العاده سرگرم‌کننده‌ هستن.8. Warhammer 40,000: Space Marine 2یه شوتر سوم شخص که توش خبری از کاور گرفتن نیست. تو خودت خود کاوری. تو یه تانکی که از ضربه خوردن نمی‌ترسه و فقط جلو می‌ره. گاهی تفنگ رو بذار کنار و با دست خودت کله‌ی دشمن رو بگیر و له کن. سلاح‌های متنوع چه گرم چه سرد همراه با پنجاه فینیشر، مبارزه‌ی اسپیس‌مرین رو غیرقابل تکراری شدن می‌کنه.9. Star Wars: The Force Unleashed IIبریم به دوران طلایی فیزیک توی بازی‌ها. بنظرم بهترین استفاده از فیزیک توی مبارزه، در این بازی رقم خورده. دشمنارو بردار و توی هر جهتی که دوست داری حرکت بده. اون زمان لایت‌سیبر هنوز می‌بُرید و صرفا مثل یه تیکه چوب عمل نمی‌کرد (تیکه به سری Jedi).10. Titanfall 2مبارزه‌ی تایتان‌فال دو، دو بخش داره. یک بخش مبارزه شامل بهترین ترکیب پارکور و شوتر توی بازیه و بخش دیگه شامل کنترل تایتان‌های غول‌پیکر متنوع توی افسانه‌ای‌ترین مراحل تاریخ. اسپویل: تو این بازی رو بیشتر از یکبار تموم می‌کنی.آبی بنفشاردشیرThu, 18 Jun 2026 20:51:07 +0330https://virgool.ir/Novira/گاهی-اوقات-در-مورد-ناپدید-شدن-خیال-پردازی-می-کنم-ep1zrjgxy9rzگاهی اوقات در مورد ناپدید شدن خیال‌پردازی می‌کنم. نه از روی ناامیدی بلکه از روی اشتیاق. اشتیاقی برای شروع دوباره، نه به معنای دراماتیک بلکه به ملایم‌ترین شکل ممکن.نوع دیگری از زندگی. زندگی‌ای که در آن با طلوع خورشید از خواب بیدار می‌شوم و نه با صدای اعلان‌ها.جایی که اسم پرندگان بیرون پنجره‌ام را می‌دانم. جایی که زمان کش می‌آید به جای اینکه در سینه‌ام فرو بریزد.فکر می‌کنم قرار بوده ما کندتر از این زندگی کنیم. واقعا همین‌طور است. و وقتی می‌گویم (ما) منظورم انسان‌هاست..نه فقط رمانتیک‌ها یا رویاپردازان یا افرادی که از سختی خسته شده‌اند، بلکه همه‌ی ما.فکر می‌کنم فراموش کرده‌ایم که زندگی قرار بود چه حسی داشته باشد. جایی در این مسیر، ایده‌ی (شروع دوباره) با شکست گره خورد در حالی که شاید صادقانه‌ترین نوع امید باشد.ما هرگز قرار نبود این‌طور زندگی کنیم.آدم‌هایی را می‌بینم که در حال حرکت‌اند همیشه در حال حرکت اما به هیچ‌جا نمی‌روند. همه خسته‌اند. همه دنبال آرامشی مبهم‌اند، اما هیچ سرنخی ندارند که کجا پیدایش کنند. و شاید آزاردهنده‌ترین بخش این باشد که ما این وضعیت را عادی کرده‌ایم آن را بزرگسالی نامیده‌ایم، موفقیت نامیده‌ایم، و زندگی را طوری ساخته‌ایم که انگار راه دیگری برای وجود داشتن وجود ندارد.خیلی به این موضوع فکر می‌کنم. توی صف‌ها، توی آسانسورها، توی ترافیک. الان می‌فهمم چطور از کنار هم رد می‌شویم. چطور عجله می‌کنیم، حتی وقتی جایی نیست. چطور یک استراحت کوتاه برای نوشیدن قهوه تبدیل به یک دویدن ده‌دقیقه‌ای با تلفن‌هایمان شده، بدون مکث .ما برای این نوع سرعت ساخته نشده‌ایم. برایم مهم نیست فرهنگ شلوغی به ما چه می‌گوید‌ سیستم عصبی ما داستان متفاوتی می‌گوید. ما برای جاه‌طلبی بی‌وقفه ساخته نشده‌ایم. ما برای ریتم، برای فصل‌ها، برای استراحت ساخته شده‌ایم. و با این حال، جایی در این مسیر، استراحت تبدیل به یک امر لذت‌بخش شد چیزی که باید آن را به دست می‌آوردیم، نه چیزی که شایسته‌اش به دنیا آمده باشیم.قرار بود چیزهایی بکاریم...گوجه‌فرنگی، بله، اما همچنین صبر، همچنین روابط.قرار بود پیاده‌روی‌های طولانی بعدازظهر را بدون هیچ جای خاصی برای رفتن انجام دهیم. قرار بود گاهی به آسمان خیره شویم و احساس گناه نکنیم. قرار بود گریه کنیم بدون اینکه بابت آن عذرخواهی کنیم. قرار بود با مردم بنشینیم بدون اینکه صدای تیک‌تاک ساعت در پس‌زمینه باشد. گوش دهیم بدون اینکه قصد پریدن وسط حرف‌هایشان را داشته باشیم، بدون اینکه اشتیاقی برای پر کردن سکوت داشته باشیم. قرار بود زندگی را پرورش دهیم، نه اینکه فقط آن را بهینه کنیم. زندگی خودمان و زندگی یکدیگر را.به این فکر می‌کنم که بچه‌ها قبل از اینکه بهشان یاد بدهیم عجله کنند، چطور زندگی می‌کنند. چطور متوجه مورچه‌ها می‌شوند. چطور با سایه‌ها بازی می‌کنند. چطور داستان‌ها را تکرار می‌کنند نه به این خاطر که فراموش می‌کنند، بلکه به این خاطر که می‌خواهند دوباره آنها را تجربه کنند. به این حساااادت می‌کنم. من هم قبلا این‌طور زندگی می‌کردم. شاید همه‌ی ما این‌طور بودیم. قبل از اینکه شروع کنیم به سکون بگوییم تنبلی. قبل از اینکه شروع کنیم به گره زدن ارزش خودمان به تقویم‌ها و شاخص‌های کلیدی عملکرد. جایی در این مسیر، ما شگفتی آهسته را با تا یید سریع عوض کردیم و چیزی در درونمان شکست. ما شروع کردیم به دنبال حس خود بودن به بیرون نگاه کنیم، به جای اینکه به درونمان برای حس آرامش نگاه کنیم.خب..از خودم می‌پرسم که آیا زندگی مدرن فقط شکلی زیبا و مبدل از غم و اندوه است؟ غم و اندوه برای آنچه که مجبور بودیم پشت سر بگذاریم تا جدی گرفته شویم. غم و اندوه برای ساعت‌هایی که به جای بودن، اجرا را از دست دادیم. غم و اندوه برای نسخه‌هایی از خودمان که هرگز از حالت (مولد)فراتر نرفتند. قرار بود در کارها بد باشیم و هنوز هم آنها را انجام دهیم. خارج از ریتم آواز بخوانیم. خطوط لرزان بکشیم. شعرهای نامرتب بنویسیم و خارج از ریتم برقصیم و با دهان پر بخندیم. اما در عوض، ما گزینش می‌کنیم. ما کامل می‌کنیم. ما اجرا می‌کنیم. و فراموش می‌کنیم که زندگی هرگز قرار نبود یک رزومه باشد. ما برای چیزهای اشتباه سوگواری کرده‌ایم برای نقاط عطفی که از دست دادیم، به جای بخش‌هایی از خودمان که برای رسیدن به آنها دفن کردیم.قرار بود نزدیک زمین زندگی کنیم. آن را لمس کنیم. خاک در حال تغییر را زیر پایمان حس کنیم و بدانیم که فصل‌ها قرار است ما را تغییر دهند. قرار نبود این‌قدر تمیز، این‌قدر استریل و این‌قدر کارآمد باشیم. قرار بود کمی وحشی باشیم. روی ایوان بنشینیم و طوفان‌ها را تماشا کنیم. با کسانی که دوستشان داریم سوپ بخوریم. تمام بعدازظهرها را در مکالمه‌ای بگذرانیم که به جایی نمی‌رسد، اما به نوعی همه‌چیز به نظر می‌رسد. قرار نبود هرگز بی‌دردسر باشیم قرار بود احساس شویم.دلم برای آن نوع زندگی تنگ شده، هرچند هنوز آن را به طور کامل زندگی نکرده‌ام. گاهی اوقات تکه‌تکه به ذهنم برمی‌گردد. طعم میوه‌های گرم‌شده با آفتاب. سکوت صبح‌های زود قبل از بیدار شدن دنیا. راحتی سکوت مشترکی که چیز بیشتری نمی‌خواهد. لطافت روزهایی که هیچ اتفاق ((مهمی))نمی‌افتد اما قلبت هنوز پر از احساس است. و آیا این عجیب نیست ..چطور چیزی که به سختی لمسش کرده‌ای هنوز می‌تواند مثل خانه باشد؟فکر نمی‌کنم قرار بوده ما به شکلی که الان دنبال موفقیت هستیم، دنبال موفقیت باشیم. فکر می‌کنم قرار بوده دنبال ارتباط، حضور و شگفتی باشیم. نه به شیوه‌ای رمانتیک و فانتزی بلکه به شیوه‌ای عمیقاً انسانی و مبتنی بر حافظه‌ی سلولی. فکر می‌کنم اجداد ما کندتر زندگی می‌کردند چون چاره‌ای نداشتند.و در آن کندی، چیزی ساختند که ما از دست داده‌ایم (صمیمیت با خود زندگی). آنها ثروت را در با هم بودن می‌سنجیدند، نه در بازه‌های زمانی یا فوریت.و منظورم این نیست که آنها راحت زندگی می‌کردندنه، نه اصلااا.اما ریتم داشتند. مراسم داشتند. مکث‌هایی در آنها وجود داشت: طلوع نان، غروب خورشید، انتظار برای برداشت محصول.همه‌چیز اکنون فوری است و به نوعی، این همه‌چیز را بی‌معنی کرده است (حالم بهم میخورد ¬_¬ )ما بیشتر از آنچه می‌توانیم احساس کنیم مصرف می‌کنیم. سریع‌تر از آنچه می‌توانیم پردازش کنیم حرکت می‌کنیم. از کنار زیبایی عبور می‌کنیم زیرا می‌ترسیم برای زندگی‌ای که حتی درخواستش را نکرده‌ایم دیر شود. شاید مسئله کمبود وقت نباشد مسئله این است که فراموش کرده‌ایم چگونه در آن زندگی کنیم.بعضی وقت‌ها دلم می‌خواهد دست‌هایم را روی زمین فشار دهم و به یاد بیاورم. می‌خواهم چیزی بکارم و رشد آهسته‌اش را تماشا کنم. می‌خواهم به جایی بروم که هیچ‌کس از من نپرسد چه کار می‌کنم بلکه از من بپرسد چه حالی دارم. می‌خواهم زندگی‌ای داشته باشم که ارزشم به این نباشد که چقدر می‌توانم یک ساعت خالی را به‌طور موثر پر کنم. جایی که کسالت تهدید نباشد بلکه یک دعوت باشد. جایی که بتوانم یک روز را بگذرانم و احساس نکنم که دارم با سرعت می‌دوم. و شاید در این نوع زندگی، جایی برای تمامیت وجود داشته باشد جایی برای نفس کشیدن، برای سکون، برای صرفا کافی بودن.من جوابی ندارم//: من هنوز در همان دنیایی زندگی می‌کنم که تو زندگی می‌کنی. هنوز هم خیلی زیاد ایمیل‌هایم را چک می‌کنم. هنوز هم خودم را در حال عجله برای صرف صبحانه، و با عجله برای شادی می‌بینم. اما دارم یاد می‌گیرم. یا شاید، به یاد می‌آورم که ما برای چیزی بیش از این ساخته شده‌ایم. یا شاید کمتر. سر و صدای کمتر، سرعت کمتر، تلاش کمتر. و در آن کمتر، به نحوی، هر چیزی که برایش درد کشیده‌ایم بالاخره جایی برای ظهور پیدا می‌کند. و وقتی این اتفاق می‌افتد باشکوه یا بلند به نظر نمی‌رسدشبیه آرامش است (اوه ᵕᴗᵕ) مثل ضربان قلب خودت که بالاخره شنیده شده است.زندگی لازم نیست تماشایی باشد تا معنادار باشد. فقط باید حقیقی باشد. بی‌تکلف، ریشه‌دار و از درون به بیرون حس شود. نه نمایشی، نه صیقلی، نه برای تشویق پخش شود. فقط زندگی کنیم با هر دو پا روی زمین. با صبح‌های آرام و بعدازظهرهای معمولی. با شادی‌های کوچکی که نمی‌خواهند ثبت شوند. با احساساتی که بدون توضیح اوج و فرود می‌آیند. زندگی‌ای که به‌آرامی آشکار می‌شود نه برای نمایش بلکه به این دلیل که متعلق به شماست. به‌آرامی نرم و به روشی که همیشه قرار بوده زندگی کنیم. و شاید آزادی واقعی همین باشد...آبی بنفشقلمTue, 16 Jun 2026 13:37:26 +0330https://virgool.ir/Novira/نقطه-قوت-نفرینی-که-منحصربه-فرد-بودن-می-آفریند-np19ipzxdac3اگر این متن را با این جمله آغاز کنم که "انسان به دنبال فضیلت و خوبی است" احتمالا کمتر کسی حاضر باشد با من به جدال برخیزد. این یک اصل پذیرفته شده دینی و فلسفی است که انسان را موجودی در طلب تکامل و رشد به سمت فضایل و زیبایی‌ها تعریف می‌کند. در واقع نقطه شروع فلسفه و حتی دین در بیانی را نیز می‌توان در همین منطق جستجو کرد، این‌که فرد پتانسیل دارد. که انسان توان این را دارد که بهتر را برای خود تصور کرده و به آن نزدیک شود. اما سوالی که عمدتا بی‌جواب می‌ماند این است که بهتر چیست. ظرف و اندازه پتانسیل تا کجاست. آیا درست است که اگر چیزی تا بی‌نهایت امتداد داشته باشد انسان دیگر قادر به درک وجود آن نخواهد بود؟ در صورتی که موافق باشید پتانسیل نیز از این قاعده مستثنی نیست، حال آنکه فرهنگ امروزه قالب بر انسان‌ها تمایل دارد آن را این‌گونه ببیند. بسیار خب، نگران نباشید، متن قرار نیست این‌طور پیش برود. پاراگراف بالا تنها مقدمه‌ای بود بر مطلبی که من دوست دارم آن را "نفرین پتانسیل و نقاط قوت" بنامم. راستش حالا که فکر می‌کنم خودم هم خیلی خوب نمی‌دانم که دقیقا چطور باید این مطالب را به یکدیگر وصل کنم و نتیجه‌ای حاصل کنم. شاید بهترین راه این باشد که داستان را همانطور که در سر خودم می‌گردد تعریف کنم.عکس ها برای خنده هستند. مقدمه انتهایی: این قسمت را در ویرایش آخر اضافه کردم. صلاح دیدم که این نکته را بدون توضیح زیاد اضافه کنم که اقتصاد این روزها بیشتر از چیزی که گمان می‌کنیم بر ما اثرگذار است. در واقع یکی یکی از بارزترین (اگر نگوییم مهم‌ترین آن‌ها) نشانه‌های گذر به جهان جدید سبک نویی از اقتصاد است که تمام زندگی فرد را در برگرفته و ارزش او را به کاری که انجام می‌دهد وابسته می‌داند. در چند سال اخیر و با گسترش ماشین‌ها و هوش مصنوعی حالا فرد نه تنها باید بتواند کاری را انجام دهد بلکه باید تلاش کند آن کار تا حد زیادی خاص باشد.هان بیونگ‌چول (فیلسوف) جامعه امروز را جامعه‌ای توصیف می‌کند که از امکانات و فرصت‌ها به جای قوانین و محدودیت‌ها برای کنترل نظم و انسان استفاده می‌کند. این‌که اصلا نظم جدید چطور شکل گرفته و چطور به این نقطه رسیده بحثی است که از حوصله این متن خارج است. اما در صورت علاقه می‌تواند در کتاب خود این نویسنده با جزئیات بیشتری درباره آن بخوانید. اولین مواجهه من با این ایده به چند سال پیش و فرایند مطالعه زبان کره‌ای برمی‌گردد. یکی از واژه‌های نوظهور و نوترند! در ادبیات اجتماعی این زبان واژه‌ایست که من آن را "زندگی خداوار" ترجمه می‌کنم (갓생). مفهوم کلی آن این است که فرد در زندگی خود نهایت بهره‌وری را داشته باشد و از تمام پتانسیل خود استفاده کند. (چقدر هم مایه شگفتی است که این ترکیب و معنای آن از جنبه‌ای با همان بحث بی‌نهایت بودن پتانسیل و جایگاه خدا در نظام فکری به عنوان موجود "بی‌نهایت" مرتبط می‌شود. در زندگی خداوار شخص تلاش می‌کند که تمام ویژگی‌ها و استعدادهای خود را در مرحله اول بشناسد و سپس طوری برای آن‌ها برنامه بریزد که بتواند با استفاده مناسب از تمام ساعاتی که در روز در اختیار دارد همه‌شان را به حداکثر شکوفایی برساند. همانطور که احتمالا متوجه شده‌اید این بحث ریشه‌دارتر و جالب‌تر! از آن است که بتوان در یک متن چنددقیقه‌ای به آن پرداخت، فایده‌ای هم ندارد. پس در ادامه آن را از منظر فرهنگ "توسعه‌فردی" جدید و وظایف ما در جلوگیری از آسیب‌های احتمالی محدود می‌کنیم.پرده اول: من کیستم؟این سوال شاید کمی قدیمی و عتیقه به نظر برسد. روانشناسان می‌گویند افراد از حدود هجده ماهگی به متمایز بودن خود از باقی هستی آگاه می‌شوند. اما این مفهوم در طی تاریخ دچار تغییراتی بنیادین شده است. در جهانی که با ظهور اینترنت و گسترش حمل و نقل، قابلیت‌ها بی‌پایان به نظر می‌رسند "خود" به عنوان تنها سلاحی به کار می‌رود که افراد را از سردرگمی و عدم تعلق نجات می‌دهد. انسان امروزی (بسیاری از انسان‌های امروزی از جمله من و شما) با مسئله انتخاب در مقیاسی مواجه است که تا پیش از آن تصورش هم امری ناممکن می‌نمود. اگر رعیتی رعیت میمانی. دختر همسایه را به همسری می‎‌گیری. شغل پدرت را ادامه خواهی داد و حتی خیال خارج شدن از منطقه جغرافیایی خود را نیز در سرت نمی‌پرورانی. انسان امروزی به منبع تمام نشدنی از اطلاعات دسترسی دارد که او را بر انجام هر کاری (یا حداقل بسیاری از آن‌ها) قادر می‌سازد. مسئله انتخاب حالا دیگر به امور محدود و جزئی محدود نمی‌شود و به عرصه طرزفکر می‌رسد. شخص حالا انتخاب‌های نامحدودی دارد، می‌بایست از میان آن‌ها به ناچار برگزیند، او تمایل دارد که بهترین را برای خود انتخاب کند و در این راه از چه چیزی کمک خواهد گرفت؟ مشاوره، کتاب‌ها، نظر دیگران و شاید واضح‌تر از همه "تست‌های شخصیت‌شناسی" در تست‌های شخصیت شناسی تلاش می‌شود که از شما درباره روحیات و توانایی‌هایتان سوالاتی پرسیده شود و سپس با جواب‌هایتان برایتان تفسیر کنند که چه کسی هستید، قابلیت ویژه‌تان چیست و در کجای هستی می‌توانید بیشتر بدرخشید. چیزی که من را درباره انواع این تست‌ها کمی می‌رنجاند این است که مفهوم سوالات ذهنی اصلا واضح نیست. آیا خود را انسان مسئولیت پذیری می‌دانی؟ مسئولیت‌پذیری چیست و در کجا معنا پیدا می‌کند؟ آیا از برنامه‌ریزی لذت می‌بری؟ منظور از برنامه چیست؟ و ... همچنین سوالاتی که سعی دارند طبق تجربیات پیشین روحیات شما را بسنجند نیز یک اشکال بزرگ دارند. بیش از حد جزئی‌نگر هستند. اینکه شما در یک جمع نقش رهبری داشته‌اید یا نه بیش از آنکه به ویژگی‌های شخصیتی برگردد به موقعیت اجتماعی، دیگر افراد جمع و هدف برمی‌گردد و دیگر مثال‌هایی از این قبیل.یک نکته خارج از کانتسکت وارد کنم که من در این مورد به جهان‌بینی بودایی گوشه نظری دارم، جهان‌بینی بودایی می‌گوید در نهایت چیزی به اسم فرد وجود ندارد. انسان مجموعه در حال حرکت انرژی‌هاست و کمال او در آن است که بتواند مرکز تجمع این انرژی‌ها (یعنی میل به فردیت) را خاموش کند!علی‌ای‌حال، شما بیست تا تست شخصیت‌شناسی دادی، از دومی به بعد را با نتایج بدست آمده از قبلی پاسخ دادی که نکند دو جواب متفاوت دربیاید و ادراک از خودت دچار مشکل شود، و حالا چند ویژگی شخصیتی داری که گمان می‌کنی در آن‌ها با باقی افراد متفاوت هستی. کلید راه انتخاب‌ها و تصمیمات.پرده دوم: عملحال که فهمیدی در کدام زمینه‌ها متفاوت هستی وقت عمل است. می‌روی و فعالیتی را شروع می‌کنی. البته شاید هم ادامه فعالیتی که تا به امروز داشته‌ای را پیش بگیری. در هر صورت آن را ادامه می‌دهی. سختی‌ها و مشکلات همیشه هستند ولی اگر شکست را بپذیری به این معناست که باید تعریفت از "خود" را عوض کنی. خودی که تنها دلیل طاقت آوردن و منسجم ماندن در جهان پر هرج و مرج کنونی‌است. پس تسلیم نمی‌شوی، ادامه می‌دهی و ادامه می‌دهی تا بالاخره به دستاورد می‌رسی. حالا این فرضیه در تو محکم‌تر می‌شود که ویژگی انگیزاننده‌ای که در ابتدا تو را به شروع کار وادار کرده بود در واقع در تو وجود دارد. همچنین افراد نیز تو را به آن خواهند شناخت و از سمت دیگر ماجرا نیز تایید دریافت می‌کنی. همچنین اکنون یک رزومه داری. رزومه‌ای که فرصت‌های ادامه دادن در آن مسیر منحصربه‌فرد را برای تو هموار می‌کنند و به تو اجازه می‌دهند در هویتی که برای خودت ساخته‌ای عمیق و عمیق‌تر شوی.پرده سوم: جایی که فرهنگ توسعه‌فردی وارد می‌شوددوباره همان جمله تکراری. همه ما می‌خواهیم خوب باشیم. اگر کسی به ما بگوید که چطور بهتر باشیم ما از آن استقبال می‌کنیم. به قولی حرفش را می‌خریم. پس در نظام اقتصادی جدید همیشه انگیزه‌ای وجود دارد که محتواهایی با موضوع "توسعه‌فردی" تولید شده و منتشر شوند و ماهم از آن‌ها استقبال می‌کنیم. چه کسی وجود دارد که دلش نخواهد اندام بهتری داشته باشد؟ جذاب‌تر باشد؟ بیشتر پول دربیاورد؟ در شغلش خاص‌تر باشد؟ از آن‌جایی که همه شما با محتویات این دسته از کتب و گفتمان‌ها آشنایی دارید من هم کمتر به آن می‌پردازم. اما این ادبیات (در اینجا برای اشاره به کتاب‌ها، مقالات، پادکست‌ها، پست‌ها و... از این واژه استفاده می‌کنم) تمایل دارد که مفهوم پتانسیل را هرچه بیشتر و بیشتر پررنگ کند. اینکه تو اکنون ویژ‌گی‌های خاص خودت را پیدا کردی، در مسیر آن‌ها جلو آمده‌ای، این چیزیست که تو را متمایز می‌کند و به وجودت ارزش ابراز می‌بخشد. (چه در بازار کار از جهت هویت شغلی و چه در اقتصاد توجه که افراد خاص را متمایز کرده و به آن‌ها فرصت شناخته شدن می‌دهد). حالا دلت می‌خواهد در آن بهتر هم باشی؟ که نویسنده‌ای بشوی که هیچکس نشده؟ که باهوش‌ترین افراد باشی؟ ورزشکارترین؟ زیباترین؟ من قرار است به تو در راستای رسیدن به این هدف کمک کنم. پرده چهارم: جایی که مشکل شروع می‌شودتا اینجا با مسئله خاصی برخورد نکردیم. من می‌خواهم بهتر شوم پس بهتر می‌شوم. مشکل از آن‌جا شروع می‌شود که ما به تقویت یک یا چند ویژگی بارز در وجود خودمان تشویق می‌شویم. کم کم آنقدر سهم این ویژگی‌ها را در زندگی و هویت خود گسترش می‌دهیم که نمی‌توانیم دیگر جنبه‌های وجودمان را ببینیم. در ابتدای این مسیر من فهمیدم که "باهوش" هستم. حالا دیگر جز "باهوش" هیچ نیستم. اقتصاد رقابتی از من توقع دارد که با سلاح‌های خاص خودم بجنگم. سلاح من در این مثال باهوش بودن است. باید رشته‌ای را انتخاب کنم که باهوش بودن در آن منعکس شود، همچنین شغلی را، اگر هویتی در فضای مجازی برای خودم می‌سازم باید متکی بر باهوش بودن باشد، اگر همسری انتخاب می‌کنم باید ویژگی باهوش بودنم را برایش خوب پرزنت کنم و از این دست. رفته رفته کار به جایی می‌رسد که من با خودم گمان می‌کنم اگر این ویژگی نباشد من هم نیستم. دیگر چیزها را نادیده می‌گیرم، شغلی را برمی‌گزینم که استعدادم را حیف نکند. موقع انتخاب مهارت‌های جدید چیزی را نشان می‌کنم که "فقط من" بتوانم از پس آن بربیایم. مفاهیمی مثل بهزیستی، آرامش و حال خوب کم کم از دایره توجه می‌افتند انگار نه انگار که دلیل آغاز این مسیر این بوده که در نهایت حال بهتری داشته باشیم. با فراموشی یا عدم توجه کافی به مجموعه ویژگی‌های شخصی و تمرکز بر آن‌هایی که ارزش اقتصادی دارند فرد دچار رخوت و احساس کمبود می‌شود. علاوه بر این با احاطه شدن در تبلیغات بسیاری که "پتانسیل را بی‌نهایت می‌دانند" و "از او انتظار دارند که همه خودش را شکوفا کند" نوعی احساس ناکامی و افسردگی نیز وجود را در بر می‌گیرد و انسان را در احساس عقب‌ماندگی زنجیر می‌کند. حال چه کنیم؟من اینجا می‌خواهم تجربه شخصی خودم را به عنوان کودکی خردسال با شما به اشتراک بگذارم. نگران نباشید توصیه نخواهم کرد که قفس را بشکنید و پرواز کنید. فعالیت‌هایی که خیالشان مثل خورده به سرتان افتاده را امتحان کنید. اگر کاری وجود دارد که همیشه دوست داشتید انجام بدهید، اما برایش زیادی بی‌استعداد، پیر و یا نامناسب هستید همین حالا یک برنامه کوچک و عمل بنویسید که کمک می‌کند اولین قدم‌ها را در راستای نزدیک شدن به آن بردارید. به جانم قسم می‌خورم که آماتور (نوب!) بودن خیلی بامزه‌است. کمی اعتمادبه‌نفس را فدای ناشناخته‌ها کنید. باور کنید انجام دادن یک کاری که در آن خوب هستید برای مدت طولانی کلافه کننده‌است. کمی از وقتتان را به انجام کارهایی که در آن‌ها بد هستید اختصاص دهید. دقیقا همان کارهایی که وقتی خودتان را توصیف می‌کنید اصلا در دایره جا نمی‌شوند. مثلا اگر تمام مدت با این باور جلو آمده‌اید که در ریاضیات حرفی برای گفتن ندارید از امشب روزی بیست و پنج دقیقه به مطالعه ریاضی راهنمایی بپردازید. شل کنید. اگر دارید کارتان را انجام می‌دهید همین بس است. اگر فعالیت محوله‌ای دارید همین که آن را به پایان برسانید کافی‌است. راستش را بخواهید هیچکس برای بیش از حد دقیق و بی‌اندازه خوب بودن شما تره خورد نمی‌کند. فقط دارید با وسواس بی‌خودی وقت و انرژی‌ که می‌توانست صرف چیزهای دیگر شود را به اعصاب‌خوردی هدر می‌دهید. زندگی‌نامه‌های کمتر دیده شده بخوانید. مستند ببینید. با آدم‌ها حرف بزنید. کتاب‌ بخوانید، شده حتی کتاب داستان (مخصوصا کتاب داستان) تا ببینید که آدم‌ها چطور با پاره‌های زندگی‌شان توپ چهل‌تکه درست کرده‌اند. از دنبال کردن محتواهای تکانشی و انگیزشی دست بردارید و یک کاری بکنید. درمان دقیقا همین است. توهم کاری کردن از طریق بافتن آرزوهای بزرگ و لایک کردن پست‌ها و جملات انگیزشی را از سرتان بیرون کنید و کار کنید. راستش ما این روزها بیشتر از اینکه واقعا "توسعه‌فردی" بدهیم خودمان را با ادبیات آن خفه کردیم. همه چیزی که نیاز دارید بدانید این است که به قدر کافی آب بخورید، غذای سالم مصرف کنید، خوب بخوابیید، به اعتیاد (از سیگار تا رسانه) نه بگویید و کارهایتان را به پایان برسانید. خوش باشید در کل. یک کار مضحک بکنید. گاهی کارهای مضحک لازم است تا فرد خودش را خیلی هم جدی نگیرد. نمی‌دانم، ژورنال بنویسید، نقاشی بکشید، داستان عامه بخوانید و بنویسید، بنشینید یک سریال ترکی آبکی را با نظریه‌های فلسفی نقد کنید، از توی ابرها شکل دربیاورید، طرفدار کیپاپ شوید، عروسک بازی کنید. هرکاری. یک کاری که هم خوش بگذرد و هم کمک کند بفهمید که لازم نیست همه انگیزه و انرژی‌تان را در راستای ساختن یک چیز بزرگ هدر بدهید. محتوای بدردبخور مصرف کنید. راستش من فکر می‌کنم همه چیز از گور همین فضای مجازی بلند می‌شود. یک پیشنهادی که دارم این است که این نیاز به مصرف فید در زمان استراحت را با چیز دیگری جایگزین کنید. مثلا یک کتاب راحت‌خوان پیدا کنید، موسیقی‌ای که بیش از اینکه جنبه تکانشی داشته باشد جنبه عمقی دارد، یک دوره درباره موضوعی که مدت‌هاست به آن علاقمندید. هرچیزی که باعث شود کمتر تمایل داشته باشید زندگی‌های پر زرق و برق اینترنتی را ببینید. خصوصا اگر فیدتان پر از محتوای انگیزشیست اهمیت این کار دوچندان می‌شود. و در آخر بدانید که "توسعه‌فردی" هم یک جو است. حوالی چهاره پانزده سالگی می‌گیردتان و گمان می‌کنم قبل از سی سالگی هم دست از سر آدم برمی‌دارد. در نهایت همه ما می‌فهمیم که چیزی به مثابه پتانسیل بی‌نهایت وجود ندارد و ما حاصل ترکیب شانسی از امکانات اطراف هستیم. چیزی که در نهایت برایمان می‌ماند احساس آرامش و بسندگی‌ایست که در خودمان پرورش می‌دهیم. در یک کلام خلاصه بخواهم بگویم انقدر در پی بهترین شدن در ویژگی‌هایی که اصلا مشخص نیست داریم یا نداریمشان نباشید. زندگی فرصت کسب تجربه و امتحان مسیرهاست. تا جایی که با مهارت‌هایمان از گرسنگی نمیریم کافیست. سعی نکنید هویتتان را به اقتصاد گره بزنید که با آن بازی می‌کند. یک حوزه را برای معیشت انتخاب کنید و بعد خودتان را آزاد بگذارید که بین باقی ویژگی‌ها و امور سرگردان باشید. کارهایی را بکنید که ربطی به یک مسیر آکادمیک یا شغلی منحصربه‌فرد و مستقیم ندارند، بالاخره یک چیز خوب درمیاید. حرص و جوش نخورید و کمتر از گوشی استفاده کنید. کسی چه می‌داند، شاید همه ما قربانی سیستم (همین سیستمی که نهایت بهره‌وری و ارزش اقتصادی را از فرد طلب می‌کند) هستیم، سیستمی که دوام آوردن در آن کافیست و لازم نیست هویت و بند بند وجودمان را به عملکرد بهتر در آن گره بزنیم. ممنون از توجه شما. آبی بنفشآتناFri, 12 Jun 2026 15:31:14 +0330https://virgool.ir/Novira/انحصاری-کردن-بازی-ها-هنوز-جواب-میده-clphva9hn1ue۲۰ سال پیش، صاحبان پلتفرم‌های بازی با خرج بیست میلیون دلار و یک سال زمان، صاحب یه عنوان AAA می‌شدن و با انحصار اون بازی برای پلتفرم خودشون، فروش کنسول‌های خودشون رو تقویت می‌کردن. اگه این بازی به پونصد هزار واحد فروش می‌رسید، اونو به‌عنوان یه موفقیت بزرگ می‌شناختن اما حالا با هزینه‌های چند صد میلیون دلاری ساخت بازی، فروش سه میلیون واحدی رو هم حتی شکست تلقی می‌کنن. با این وضعیت، فروش بازی روی یه پلتفرم خاص کافی نخواهد بود. پس دوره‌ی انحصار دیگه تموم شده؟قدیما، بازی‌کردن روی پی‌سی اونقدر مرسوم نبود و خیلی وقتا بازیا حتی پورت پی‌سی هم دریافت نمی‌کردن و این ربطی به انحصار نداشت. صرفا دیگه نمیصرفید. اما امروز آمار بازیکنان همزمان روی فقط یکی از پلتفرم‌های پی‌سی یعنی استیم، به تنهایی خیره‌کننده‌ست. الان میشه گفت که منتشر نکردن بازی برای پی‌سی توی بعضی از ژانرها به معنی شکست حتمی بازیه. ژانرهایی مثل شوتر اول شخص یا انواع بازی‌های استراتژی، تمام بازی‌های آنلاین و لایوسرویس و همچنین روگ‌لایک‌ها. این بازیا کامیونیتی خودشون رو روی پی‌سی شکل دادن و به این راحتی کوچ نمی‌کنن.جز نبود کامیونیتی، دلایل دیگه‌ای هم برای فروش کم بازیا روی کنسول وجود داره. یکیش همین سرویس‌های اشتراکی هستن که خیلی وقت‌ها روز عرضه، میزبان بازی‌ها میشن و انگیزه خرید بازی رو از بازیکن میگیرن. از طرف دیگه زیاد شدن بازی‌های Third-party (از ناشران غیر از صاحبان پلتفرم) میزان استقبال از بازی‌های انحصاری رو کم کرده.همین تازگی بازی Saros با نمره‌های خوبی منتشر شد و انتظار فروش بالا ازش می‌رفت اما انحصارش روی پلی‌استیشن، بازیو اسیر کرد. این عنوان روگ‌لایک به چشم اکثر دارندگان کنسول سونی جذاب نیست. اونا اکثرا طرفدار بازی‌های داستانی خطی و سینمایی هستن و خودشون رو درگیر روگ‌لایک نمی‌کنن. از طرفی روگ‌لایک‌ها اکثرا چون توسط استودیوهای مستقل ساخته میشن، معمولا با پلتفرم پی‌سی راحت‌تر هستن. یه نسخه‌ی ارلی‌اکسس روی استیم قرار میدن و کم کم کامیونیتی خودشون رو جمع می‌کنن. با این وضعیت حتی از موفق‌ترین روگ‌لایک‌هایی مثل Hades و Balatro، نمیشه انتظار فروش خیلی عجیبی روی کنسول‌ها داشت؛ با اینکه اونا حتی نامزد بازی سال بودن.بنظر من انحصار بازی‌ای مثل Ghost of Youtei هم بی‌معنیه. یه بازی نقش‌آفرینی جهان‌باز که در واقع نسخه‌ی قبلی اون همین یکسال قبل از این عنوان، روی پی‌سی عرضه شده و حتی داستان رو ادامه نمی‌ده که طرفدار نسخه‌ی اول رو کنجکاو ادامه‌ی داستان کنه. اگه کسی این بازیو خواست، احتمالا می‌ره دوباره Ghost of Tsushima رو بازی می‌کنه و بخاطر این نسخه به تنهایی کنسول نمی‌خره. درواقع این بازی اصطلاحاً کنسول‌فروش نیست.بازی‌ای کنسول‌فروشه که حسرتشو به دلت بذاره. مثلا مگه چند نفر هستن که Death Stranding بازی نکرده باشن و بشدت حسرتشو داشته باشن. این بازی اونقدر عجیبه که حتی بعد ساعت‌ها تجربه‌ی اون، هنوز مطمعن نیستی که بازی دقیقا چیه؛ پس چطور بدونی که میخوایش. از طرفی همه‌ی God of Warها و Spider-Manها و The Last of Usها کنسول‌فروشن. بحث فقط امتیاز نیست. بحث اینه که بازی به سرراست‌ترین شکل ممکن خودشو بهت نشون بده. کافیه یه تیکه از تریلر یا گیم‌پلی بازی رو ببینی و بفهمی که اونو می‌خوایش. پیچیدگی‌‌ای وجود نداره. «میخوای Spider-Man باشی؟ بازیشو بخر. کنسولشو نداری؟ کنسولشو هم بخر.» ولی حالا بیا یه کتاب بنویس که چرا Death Stranding رو باید بخری؛ فایده نداره.حالا ما از شروع سیاست‌های انحصار توسط سونی و مایکروسافت باید چه حسی داشته باشیم؟ جدیدا از طرف هردوی این صاحبان پلتفرم، شروع استراتژی انحصار دیده میشه. قطعا کم‌شدن دسترس‌پذیری چیز ناراحت‌کننده‌ایه اما این تصمیم به این معنیه که ناشر با خودش گفته «این بازی باید اونقدر خوب باشه که فروشش به‌تنهایی روی یک کنسول کافی باشه.» یجورایی این سیاست نوید کیفیت بالاتر رو میده.توی مراسم ایکس‌باکس وقتی متوجه شدم Gears E-day و Clockwork Revolution انحصاری میشن اما بقیه بازی‌ها حتی Halo روی پلی‌استیشن عرضه میشن، با خودم گفتم «احتمالا کیفیت این دو قراره بالاتر از بقیه‌شون باشه.» اونا اونقدر روی فروش این دو بازی حساب کردن که نیازی به انتشارشون روی پلی‌استیشن نمی‌بینن. اگه همه‌شون انحصاری بودن، میشد گفت که اونا هم مثل سونی بدون درنظر گرفتن پتانسیل فروش بازی‌ها، دست به انحصار زدن. نمایش Gears جدید هم که اونقدر خوب بود که کاملا مشخصه یه عنوان کنسول‌فروشه اما چقدر حیف که دیگه دیر شده و این کنسول محو شد.نتیجه می‌تونه این باشه که اگه ازین گزینه‌ی خطرناک انحصار درست استفاده بشه، می‌تونه نتیجه‌ی خوبی داشته باشه اما برنامه‌ریزی برای اون واقعا کار سختیه.آبی بنفشاردشیرThu, 11 Jun 2026 20:51:41 +0330https://virgool.ir/Novira/هنرِ-کنار-کشیدن-tvkbip6ja6vyاخیرا کتاب ((تصمیم گرفتم بیخیال باشم)) از کیم سوهیون مطالعه میکنم، در فصل چهارم جمله‌ای بود که نظر من رو به خودش جلب کرد:"نیاز نیست برای یک رویا جانمان را در مبارزه از دست بدهیم.زندگی ادامه دارد و عقب نشینی همیشه یک گزینه است."بچه که بودم پدر همیشه میگفت:(( اگه کسی تو رو زد، تو هم بزنش ولی نه یکی، دو تا بزن و اگه کسی تو رو دو بار زد تو هم سه بار بزنش.)) شاید من در کل زندگی به تعداد انگشتان دست درگیری فیزیکی نداشته باشم ولی این جمله در ناخودآگاه من می‌نشیند و کار خودش را می‌کند، من بعد از سال ها که با این دیدگاه در جامعه زندگی میکنم، در نهایت به طریق دیگری به حرف پدرم عمل میکنم و فکر میکنم همیشه راه حل جنگ است و نه گریز، بعضی وقت ها خوب در رفتن واقعا هنر است، در سریال ((داریوش)) در رفتن واقعا به خوبی به تصویر کشیده شده است، یعنی در جایی از زندگی اگر احساس کردی کم می‌آوری، نیازی به اجبار برای ادامه دادن نیست.اما هرچه بیشتر به این جمله فکر می‌کنم، بیشتر می‌فهمم که شاید همیشه هم قرار نیست میدان را نگه داریم. سال‌ها فکر می‌کردم اگر کوتاه بیایم، چیزی از من کم می‌شود؛ انگار عقب‌نشینی نوعی باخت است. شاید هم این همان صدای قدیمی است که هنوز جایی در ذهنم تکرار می‌شود: «اگر زدند، بیشتر بزن.»اما زندگی به‌مرور چیزهای دیگری یاد می‌دهد. یاد می‌دهد که همه‌ی میدان‌ها ارزش ماندن ندارند. بعضی جنگ‌ها حتی اگر ببری هم چیزی به دست نمی‌آوری، فقط خسته‌تر می‌شوی. گاهی آدم آن‌قدر انرژی صرف اثبات خودش می‌کند که یادش می‌رود اصلاً چرا وارد آن مسیر شده بود.کم‌کم دارم می‌فهمم عقب‌نشینی همیشه نشانه‌ی ضعف نیست؛ گاهی نشانه‌ی فهمیدن است. فهمیدن این‌که قرار نیست همه چیز را به زور نگه داریم. بعضی مسیرها فقط تا جایی برای ما بوده‌اند، بعد از آن باید بپیچیم و راه دیگری پیدا کنیم.شاید سخت‌ترین بخش ماجرا همین باشد: پذیرفتن این‌که لازم نیست همیشه ادامه بدهیم. این‌که اگر جایی احساس کردیم داریم فقط از سر لجبازی جلو می‌رویم، می‌توانیم مکث کنیم. می‌توانیم حتی برگردیم. دنیا همان‌جا تمام نمی‌شود.حالا که فکر می‌کنم، شاید هنر واقعی این باشد که بدانی کجا باید بایستی و کجا باید عبور کنی. کجا باید بجنگی و کجا فقط شانه بالا بیندازی و بگویی: «این یکی را بیخیال.»زندگی طولانی‌تر از یک جنگ است.و شاید گاهی سالم ماندن برای ادامه‌ی مسیر، مهم‌تر از برنده شدن در یک نبرد باشد.آبی بنفشحجت محبیSun, 07 Jun 2026 19:44:04 +0330https://virgool.ir/Novira/یک-روز-آب-می-شوم-gdybaee0kgscشیرجه می‌زنم توی حوضچه آب سرد، بعد از جکوزی. بدنم بی‌حس می‌شود. سرما می‌رسد به قلبم و لبخند به لبانم. چشمانم بسته است. ثانیه‌ها در لحظاتی ایستاده‌اند. انگار که من روی زمین تا حالا وجود نداشته‌ام. بی‌وزنم. یادم می‌رود که امروز روز خوبی در شرکت نداشتم. رد دستانم روی جریان آب می‌ماند. کاشی‌های مربعی آبی و سفید حوضچه را لمس می‌کنم و به موازات آن می‌چرخم و سرمای خوشایندی در وجودم جریان می‌یابد. دوست ندارم از حوضچه خارج شوم.چله تابستان بود و خرماپزان. تهِ حیاط خانه‌مان اتاقی قرار داشت که به آن آبدارخانه می‌گفتیم. داخل این آبدارخانه یک حوض کوچک بود که تابستان‌ها بابا آن را پر از آب می‌کرد. پاهایم به عمق حوض نمی‌رسید. بنابراین این امتیاز را داشتم که بابا خودش همراهم باشد. از اینکه خواهر و برادرم از این امتیاز بهره‌مند نبودند، کیف می‌کردم و بابا از پشت مرا گرفته بود. آن لحظه خوشبخت‌ترین آدم روی زمین بودم. آن‌قدر کوچک بودم که تنها همین تصویر را در ذهنم دارم و یادم نمی‌آید چند ساله بودم. اما حداقل سی سال از آن روز می‌گذرد. شاید به همین خاطر است که دلم نمی‌خواهد از حوضچه بیرون بیایم.ده دقیقه است که عرض استخر را می‌روم و می‌آیم. می‌توانم نفسم را بیشتر از روزهای قبل در سینه حبس کنم، بازوهایم را با سرعت بیشتری برای کرال آماده کنم و حس کنم خشمم دارد به آب منتقل می‌شود.از ساحل کمی دور شده‌ام. آب تا نزدیک نافم بالا آمده است. مامان، بابا و بقیه را می‌بینم که کنار ساحل گرم گفت‌وگو هستند. اینجا شش ساله‌ام و اولین بار است که پایم به دریا رسیده؛ یا شاید اولین مواجهه هوشیارانه‌ام با دریاست. موج‌های دریا، غروب که می‌شود، دیوانه می‌شوند و هوار می‌کشند. موج سنگینی می‌خورد توی صورتم. کیسه صدف‌هایی که با «الف»، پسر دایی‌ام، جمع کرده بودیم کف دریا ریخت. زیر پایم سر خورد و صداها برایم محو شد. دستان مامان مرا از آب کشید بیرون. تشر محکمی به من زد؛ بابت دور شدنم و اینکه چرا در زمان جزر و مد به دریا رفته بودم.صدای جیغ دختربچه‌ای از قسمت کم‌عمق می‌آید. از شیرجه‌ای که زده احساس رضایت دارد. وقتی به روزهای آخر دنیا فکر می‌کنم، اولین چیزی که به ذهنم می‌رسد این است که آیا آب هست؟ اگر تمام شود چه؟ دنیا را بدون اکسیژن متصور می‌شوم، اما بدون آب نه.نون ما را با قایقش به وسط دریا برد. هنوز خورشید پایین نرفته بود و نورش به دریا می‌ریخت. دریا که نه؛ همیشه با «او» بر سر اینکه فقط جنوب است که دریا دارد، بحث می‌کنم. با آنکه سر نترسی با آب دارم، اما از دریای آن‌ها می‌ترسیدم. حس می‌کردم بی‌رحم است و خشن. از ساحل به قدری دور شده بودیم که فقط خط باریکی از آن معلوم بود. آب سیاهِ سیاه بود و ته نداشت.او گفت: «بپر پایین.»نفسم حبس شده بود. دل و جرأتش را نداشتم. وقتی «نون» هم داخل آب شیرجه زد، کمی به خودم آمدم. کنج قایق ایستادم که بپرم. او هم مراقب بود که اگر نتوانستم در این سیاهی مطلقِ بی‌ته شنا کنم، مرا بگیرد. تا سیاهی رفتم. آب طعم عجیبی داشت؛ نه شیرین بود و نه شور. داشتم توی آبی شنا می‌کردم که عمقش در برخی جاها به هزار متر هم می‌رسید. ولی چون آب بود، خوشحال بودم و رها.شاید به همین خاطر است که هر جا آب باشد، بخشی از من هم همان‌جا می‌ماند؛ در حوض کوچک آبدارخانه، میان دست‌های بابا؛ در موجی که کیسه صدف‌هایم را بلعید؛ در استخرها، در دریاها، در رودخانه‌هایی که فقط یک‌بار دیده‌ام و اسمشان را فراموش کرده‌ام.از حوضچه بیرون می‌آیم. قطره‌های آب از بازوهایم پایین می‌دوند و روی کاشی‌ها می‌ریزند. حوله را دور شانه‌هایم می‌اندازم و برای لحظه‌ای به سطح آرام آب نگاه می‌کنم.فکر می‌کنم اگر روزی همه‌چیز از بین برود، اگر ساختمان‌ها، خیابان‌ها، شرکت‌ها و تمام دغدغه‌هایی که امروز بزرگ به نظر می‌رسند محو شوند، آب باز راه خودش را پیدا خواهد کرد؟ جایی خواهد جوشید، جاری خواهد شد یا در گودی کوچکی جمع خواهد شد تا کودکی پاهایش را در آن شلپ‌شلوپ کند و خیال کند خوشبخت‌ترین آدم روی زمین است.آبی بنفشمرضیه شمسSun, 07 Jun 2026 00:09:54 +0330https://virgool.ir/Novira/بدون-خلاقیت-هم-میشه-بازی-خوب-ساخت-swwynd9xmgwoوقتی داشتم Kena: Bridge of Spirits رو بازی میکردم، متوجه شدم که با اینکه بازی خیلی حال میده، توش اثری از خلاقیت نیست. هر چیزی که توی این بازی وجود داره، از یه جایی کپی شده. بازیکن‌ها استایل هنری اون رو به انیمیشن‌های دیزنی تشبیه می‌کنن و سیستم مبارزه‌ی اون رو به گاد آو وار. حتی داستان اون هم کلیشه‌ای ترین داستان ممکنه. اما با همه‌ی اینا، تجربه‌ی اون فوق‌العاده‌ست.مبارزه‌‌ی بازی تا حدی شبیه به گاد آو وار‌های جدیده، حتی استفاده از Rotهای بازی که در واقع موجودات کوچیکی هستن که کینا اونارو کنترل می‌کنه، شبیه به استفاده از آتریوس می‌مونه اما وقتی درجه سختی رو بالا می‌برین، این بازی مثل یه بازی سولزلایک شمارو به چالش می‌کشه. این سیستم اونقدر جذاب پیاده‌سازی شده و سیستم پیشرفت خوبی داره که بازیکن رو راضی نگه می‌داره.جهانی پر از رمز و راز و کاملا باز در اختیار شما قرار می‌گیره که کمی یادآور سری Zelda هستش اما پلتفرمینگ اون، بیشتر شمارو یاد سری Star Wars Jedi میندازه و اینکه کاراکتر اصلی با گذاشتن ماسک، گذشته‌ی آدما رو می بینه، اشاره به The Legend of Zelda: Majora's Mask داره. حتی خارج از مبارزه، Rotها، کارکردی عیناً شبیه سری Pikmin دارن و ازونا برای جابجایی وسایل و حل پازل‌ها استفاده میشه.قبل از تجربه‌ی این عنوان، فکر میکردم فقط بازی‌ای می‌تونه ارزشمند باشه که خلاقیت داشته باشه اما اکثر عناوین خلاقانه‌ای که دیدم، یه جای کارشون می‌لنگید. شاید به این خاطر که پیاده‌سازی یک ایده‌ی جدید کار خیلی سخت‌تریه و نمونه‌های قبلی زیادی برای یادگرفتن وجود ندارن.این بازی به خوبی از تجربه‌های قبلی درس گرفته و بهترین‌ها رو دزدیده و کنار هم جمع کرده و مهم‌تر ازون، اونارو به بهترین شکل پیاده‌سازی کرده. استودیوی سازنده‌ی اون یعنی Ember Lab، جهان بازیو زیبا ساخت؛ پازل‌هارو جذاب، پلتفرمینگ رو روون و سیستم اکتشاف رو لذت‌بخش طراحی کرد. همه‌ی اینا رو درکنار مبارزه‌ی هیجان‌انگیز و داستان زیبا هرچند کلیشه‌ای قرار داد. از ترکیب این‌ها، چیز جدید و ارزشمندی شکل گرفت و تجربه‌ی اون بر همه واجبه.شاید بشه اینطور نتیجه گرفت که خلاقیت با پیاده‌سازی بد، ارزش تجربه‌ی کمتری نسبت به یه کپی‌برداریِ خوب داره.آبی بنفشاردشیرSat, 06 Jun 2026 16:02:31 +0330https://virgool.ir/Novira/نقدی-بر-خلاصه-خوشبختی-نوشته-مجتبی-لشکر-بلوکی-zyvghlnzibfdنقد روان‌شناختی و علمی کتاب «خلاصه خوشبختی»این کتاب در اصل یک اثر پژوهشی یا دانشگاهی نیست، بلکه تلاشی برای ترجمه و ساده‌سازی ایده‌های مطرح در روان‌شناسی مثبت‌نگر، فلسفه رواقی و ادبیات توسعه فردی برای مخاطب عمومی است. بنابراین بهتر است آن را به‌عنوان یک کتاب ترویجی (popular psychology) ارزیابی کنیم، نه یک منبع علمی.نقاط قوت کتاب؛۱. تأکید بر معنا به‌جای لذتیکی از مهم‌ترین پیام‌های کتاب، اهمیت داشتن معنا و هدف در زندگی است. این ایده با یافته‌های پژوهشی همخوانی دارد.برای مثال، پژوهش‌های Martin Seligman و مدل PERMA نشان می‌دهند که بهزیستی تنها از هیجان‌های مثبت حاصل نمی‌شود، بلکه معنا (Meaning) یکی از مؤلفه‌های اصلی آن است.۲. توجه به سازگاری لذت‌جویانه (Hedonic Adaptation)کتاب به «تردمیل خوشبختی» اشاره می‌کند؛ یعنی اینکه انسان پس از مدتی به دستاوردها، درآمد بیشتر یا امکانات جدید عادت می‌کند.این مفهوم از یافته‌های شناخته‌شده روان‌شناسی است و پژوهش‌ها نشان می‌دهند که بسیاری از تغییرات مثبت زندگی، پس از مدتی اثر هیجانی خود را از دست می‌دهند.۳. اهمیت غرقگی (Flow)مفهوم «فلو» یا غرقگی که از کارهای Mihaly Csikszentmihalyi گرفته شده، یکی از قوی‌ترین بخش‌های کتاب است. پژوهش‌ها نشان می‌دهند افرادی که بیشتر در فعالیت‌های چالش‌برانگیز و معنادار غرق می‌شوند، رضایت بیشتری از زندگی گزارش می‌کنند.۴. تأکید بر دایره کنترلایده تمرکز بر امور قابل‌کنترل ریشه در فلسفه رواقی دارد و با برخی رویکردهای درمانی مدرن مانند Acceptance and Commitment Therapy و درمان شناختی-رفتاری همسو است.این ایده توضیح میدهد که وقتی با یک مشکل بزرگ، بحران یا حجم زیادی از مسئولیت‌ها روبه‌رو می‌شویم، احساس می‌کنیم کنترل خود را از دست داده‌ایم. راه‌حل این است که به جای تمرکز بر کل مسئله، روی کوچک‌ترین بخشی که واقعاً تحت کنترل ماست تمرکز کنیممحدودیت‌ها و نقاط ضعف کتاب؛۱. ساده‌سازی بیش از حد خوشبختیخوشبختی پدیده‌ای بسیار پیچیده است که تحت تأثیر عوامل متعددی قرار دارد:ژنتیکشخصیتروابط اجتماعیوضعیت اقتصادیسلامت جسمیسلامت روانگاهی کتاب‌های خودیاری این تصور را ایجاد می‌کنند که با چند تکنیک می‌توان به خوشبختی پایدار رسید؛ درحالی‌که پژوهش‌ها چنین نتیجه‌ای را تأیید نمی‌کنند.۲. کم‌توجهی به آسیب‌شناسی روانیبرای افرادی که با افسردگی، اضطراب شدید، سوگ یا اختلالات شخصیت درگیر هستند، تکنیک‌های مثبت‌اندیشی یا تغییر نگرش به‌تنهایی کافی نیستند.از دیدگاه بالینی، مداخلات مبتنی بر شواهد، درمان تخصصی و گاهی دارودرمانی نیز اهمیت دارند.۳. اتکا به کتاب‌های خودیاریبخشی از محتوای کتاب از آثار توسعه فردی استخراج شده است. برخی از این آثار بر شواهد علمی قوی تکیه دارند، اما برخی دیگر بیشتر مبتنی بر تجربه شخصی نویسندگان هستند. بنابراین نمی‌توان همه توصیه‌های کتاب را هم‌سطح یافته‌های علمی دانست.نگاه به خوشبختی از منظر پژوهش‌های جدید؛اگر بخواهیم بر اساس پژوهش‌های دو دهه اخیر عوامل مؤثر بر بهزیستی روان‌شناختی را رتبه‌بندی کنیم، موارد زیر از قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده‌ها هستند:1. روابط بین‌فردی باکیفیت2. احساس معنا و هدف3. سلامت جسمی4. حمایت اجتماعی5. احساس خودمختاری و شایستگی6. ثبات هیجانی7. وضعیت اقتصادی تا حد تأمین نیازهای است.نکته جالب این است که مشهورترین مطالعه طولی این حوزه، یعنی Harvard Study of Adult Development، نشان داده که کیفیت روابط انسانی احتمالاً مهم‌ترین عامل مرتبط با رضایت از زندگی در بلندمدت است.اگر بخواهیم از منظر یک روان‌شناس دانشگاهی به کتاب نمره بدهم:معیار ارزیابیسادگی و روانی 9/10کاربردی بودن. 8/10اتکا به شواهد علمی 6.5/10دقت علمی 7/10ارزش آموزشی برای عموم 8/10ارزش به‌عنوان منبع دانشگاهی 4/10در مجموع، این کتاب را می‌توان یک «نقشه راه اولیه برای آشنایی با ایده‌های خوشبختی» دانست، اما برای فهم عمیق‌تر این موضوع، مطالعه آثار پژوهشگران روان‌شناسی مثبت‌نگر مانند Martin Seligman، Mihaly Csikszentmihalyi و Ed Diener ارزش علمی بیشتری دارد.آبی بنفشنازیلا حناییSat, 06 Jun 2026 10:33:52 +0330https://virgool.ir/Novira/ایران-تکه-ای-از-خاکِ-غمگینِ-خاورمیانه-inowtkzavyrtوطن«ایرانی» هر کجای این جهان که باشد، انگار تکه‌ای از آسمان غبارگرفته‌ی وطن را با خود حمل می‌کند. فرقی نمی‌کند در خیابان‌های باران‌خورده‌ی اروپا قدم بزند یا زیر آفتاب شهری دور در آن سوی اقیانوس‌ها زندگی کند؛ در ژرفای دلش اندوهی آشنا خانه دارد، اندوهی که مرز نمی‌شناسد و با گذرنامه عوض نمی‌شود.ما مردمانی هستیم که تاریخ، شادی‌هایمان را با صبر و رنج درآمیخته است. «گویی خاک سرنوشت ما را از غمگین‌ترین گوشه‌ی خاورمیانه برداشته‌اند»؛ از جایی که امید و دلتنگی همسایه‌ی دیوار به دیوار یکدیگرند. به همین دلیل است که حتی در روزهای آرام نیز رگه‌ای از حسرت در صدایمان شنیده می‌شود و حتی میان خنده‌هایمان، خاطره‌ای از فقدان نفس می‌کشد.ایرانی بودن فقط یک ملیت نیست؛ نوعی حافظه‌ی جمعی است. حافظه‌ی کوچ‌ها، جدایی‌ها، انتظارها و آرزوهایی که نسل به نسل منتقل شده‌اند. شاید به همین خاطر است که هر ایرانی، هر جا که باشد، با شنیدن نام وطن لحظه‌ای سکوت می‌کند؛ سکوتی که در آن هزار خاطره، هزار دلتنگی و هزار امید ناگفته پنهان است.اما همین مردم غم‌آشنا، هنر عجیبی هم دارند؛ از دل ویرانی، زندگی می‌سازند و از میان تاریکی، چراغی روشن می‌کنند. شاید راز ماندگاری ما همین باشد؛ اینکه با همه‌ی اندوهی که بر دوش می‌کشیم، هنوز رویا می‌بافیم، هنوز عشق می‌ورزیم و هنوز به فردایی بهتر ایمان داریمآبی بنفشنازیلا حناییSat, 06 Jun 2026 10:33:38 +0330