
داستان از تهمتن :
من آدم ماندن نیستم ، می آیم که بروم . در حقیقت می آیم و مدتی میمانم و بعد همه چیز که آرام شد مثل سوسماری که استتار کرده باشد میدوم و در میروم .
شاید بگویید آدم مزخرفی هستم و باعث آزردن دیگران میشوم ، باید بگویم حق دارید چون خودم این را میدانم .
از آن به بعد [وقتی این را فهمیدم ]مثل قطاری شدم آرام که از بیابانی میگذرد و سوسمار ها را زیر خودش له میکند ؛ آنقدر آرام بودم که هر گاه کسی فحشم میداد میخندیدم و کیف میکردم ؛ چون انگار پوستم مثل همان سوسمار سفت شده بود و زرهی آهنین داشتم و هیچ قطاری نمیتوانست مرا له کند .
من آدم ماندن نیستم ، می آیم که بروم ، مثل عطری هستم که روی لباس ها مینشیند و آرام آرام از بین میرود ، شاید بگویید خودپسندیس که خودم را به عطر تشبیه کنم ، باید بگویم کاملا حق دارید ؛ چون من آدم خودپسندی هستم .
وقتی این مسئله را فهمیدم که بین یکی از فحش هایی که به طرفم صادر میشد یکی را مزه کردم و نخندیدم ؛ آن لحظه انگار دودکش قطار صدا داد و ترمزی کرد ، سوسمار های جلویی سریعا فرار کردند و من با حقیقتی مواجه شدم .
قطار ایستاده بود و شن ها دورش را گرفته بودند ، او سعی داشت حرکت کند تا غرق نشود اما شن ها به درون دستگاهش هجوم آوردند و او را از کار انداختند .
من پی بردم خود پسندم و این تشبیه عطر را استفاده کردم ؛ عطری خوشبو از آن ها که حیرت زده ات میکنند و تا چند ثانیه ای بویش مستت میکند ، اما با گذشت زمان دور میشوند و بوی عرق میدهند .
این بوی عرق را گفتم تا قطار به حرکت بیفتد و شن ها را کنار بزند و باز سوسمار له کند ، او آنقدر سوسمار های استتاری را له کرده که میترسد در نعششان غرق شود .
من آدم ماندن نیستم ، می آیم که بروم ، در واقع دیگران برایم مشابه شیرینی های تر و تازه اند که بعد از دو سه تا خوردن طعمشان تکراری میشود ، حال تشبیه هایم را متوجه دیگران کردم چون موجود مزخرفی هستم و بهتر است کمتر با من آشنا شوید .
دیگران شاید بار قطار باشند یا شن های اطراف یا حتی سوسمار هایی که له میشوند .
منظورم از دیگران همان هایی هستند که تا به حال دیده ام ؛ زن ها و مردهایی که بلند بلند میخندند و تلاش میکنند مقابل هم طوری رفتار کنند که انگار یکدیگر را دوست دارند و اصلا از هم متنفر نیستند .
این موضوع را میتوانید آن زمانی متوجه بشوید که دورهمی در کوپه ابتدایی یا وسطی قطار تمام شود ؛ آنوقت هر خانواده به کوپه خود بازمیگردد و شما میتوانید با سر زدن به هر کوپه از میزان تنفر آدم ها از هم خبردار شوید .
شاید بگویید تو که مزخرفی نمیتوانی درباره آدم ها نظر بدهی ، اینبار هم حق با شماست .
شما باید به سخنان من تنها گوش دهید و نقش سوسمار ها را بازی نکنید ، میتوانید به کوپه آخر قطار بیایید و سخنانم را بشنوید ؛ نباید بگویید تو مزخرفی پس چیزی نگو .
من میخواهم از این تشبیه ها استفاده کنم و گسترششان دهم .
من فکر میکنم چرا سوسمار ها باید در متنم حاضر باشند ، آنها موجوداتی کوچکند و من نمیخواهم آزارشان دهم ؛ من آدم های کم اهمیت زندگیم را به آنها تشبیه کرده ام .
میتوانم حال و هوا را بالا ببرم بگذارید درستش کنم .
من آدم ماندن نیستم ، می آیم که بروم ، مثل راننده قطاری هستم که قرار است بر بیابان و سوسومار ها فرمانروایی کند
آها ؛ الان بهتر شد اینجا سوسمار ها وضعشان بهتر است ، آنها میتوانند احزاب کارگری تشکیل دهند و روی ریل بنشیینند و اعتراض کنند اینکار جلوی له شدنشان را نمیگیرد.
اینجا راننده قطار فرمانرواست و میتواند تصمیم بگیرد ، او سوسمار ها را له میکند و از آن انسانهایی که در کوپه های قطار هستند ؛ چند تاییشان میروند و از ته قطار لاشه های سوسمار را جمع میکنند و با آنها تجارتی به راه می اندازند ، اینگونه راننده دچار مشکل میشود .
او آمده که برود ، اما الان آنجاست و پشت فرمان ایستاده تا سوسمار ها را له کند و از غرق شدن قطار جلوگیری کند ، او آنجاست و فرمانرواییش به بیابان تحت خطر است .
او از یک جهت با خطر شورش سوسمار ها طرف است و از جهت دیگر میترسد آدم های در قطار فرمانرواییش را تصاحب کنند.
خودتان باید حدس بزنید چه میشود .
من میخواهم درباره بیابان و شن ها هم بگویم ، آنها مثل دریایی هستند که قطار را غرق میکنند ، هنوز تصمیمی ندارم این تشبیه ها را ارتقا دهم و میخواهم خودتان بهشان فکر کنید .
من آدم ماندن نیستم ؛ می آیم که بروم ، مثل کهنه لباسی بر بند رخت که در هجوم شن های بیابان است و سوسماری آن را آویزان کرده تا خشک شود .
من مثل آن تک لباس میخواهم بگریزم و بروم ؛ یحتمل عرق گیری باشد تا جایگزین آن لباسی شود که بوی عطرش از بین رفته .
من نمیخواهم باز هم در آغوش سوسماری گنده بروم که صبح تا شب بر سر زمین های بیابان کار میکند و در آخر روی ریل قطار له میشود میخواهم بگریزم و با طوفان شن همراه شوم و به سوی قطار بروم
میخواهم لباس یکی از آن برژواهایی شوم که در قطار نشسته و غذا و چای میخورد ؛ من در آن حالت در نهایت ممکن است تنها کثیف شوم اما له نمیشوم .
آن وقتی این را فهمیدم که مادرم به من گفت مزخرفم و من میخواستم به او ثابت کنم نیستم ، او به من گفت کهنه هستم و بوی بدی میدهم و من میخواستم سوار قطار شوم و از آن بالا برایش دست تکان دهم تا او در سرش به من افتخار کند .
شاید بگویید این حماقت است و چیزی جز خودپسندی نیست ، باید بگویم حق با شماست من آدم احمق و خود پسندی هستم .
شاید باز سوال کنید که چرا خودت را با این توصیفات میخواهی فراری دهی و کاری نکنی ، باید بگویم من نویسنده هستم و باید اینکار ها را انجام دهم .
من میتوان هر کجا باشم و اکنون تصمیم دارم در قطار بمانم و بعد میتوانم همان لباس کهنه شوم و حتی میتوانم سوسمار باشم ، گاهی هم رئیس قطارم.
رئیس قطار مردیست که تمام عمر قطار رانده و زنی تپل دارد که میترسد پس از مرگ شوهرش حقوق بازنشستگیش قطع شود ؛ او دو تا بچه هم دارد که میخواهند در آینده سوار قطار شوند و به سوسمار ها نپیوندند ، چرا که آن دو روشنفکرند و میخواهند به سوسمار ها دلداری دهند و از آن بالا برای گرفتن حقوقشان تلاش کنند .
من میتوانم زن تپل رئیس قطار باشم و حتی میتوانم آن دو دختر باشم ؛ یا میتوانم مردی باشم که ته قطار آنجا که به آخر راه میرسی خم شوم و نعش سوسمار جمع کنم و با آدم های قطار نشست و بخواست کنم .
رئیس قطار مرد تنهاییست و این را خودتان هم میتوانید بدانید
او همیشه بوی عرق میدهد چون زیادی فکر میکند و چاره ای جز راندن ندارد
من می آیم که بروم نه بمانم .
پ.ن : موسیقی :::still got the blues از گری مور .
پ.ن 2 : مرسی که نوشته هامو میخونید افتخاریه برام .
داستان از تهمتن