روز های خوب زندگی

داستان کوتاه از تهمتن :

روز هایی در زندگی هست که همه چیز جور میشود ، آن روز ها کمند و کم پیش می آید همه چیز جور شود .
میخواهم برایتان داستان یک روز خوب را بگویم :
روزی بود در طبیعتی بکر ، زیر نور خورشید که از آن بالا طلایی میتابید ، دوچرخه سواری میکردم ؛ عناصر طبیعت زیر رکاب هایم تکان میخورد و من صدایشان را میشنیدم ، همانطور میراندم و حدودا هفت هشت نفری همراهم بودند .
من میراندم و از روی پل فلزی و رودی آرام و سرو های باد خروده میگذشتم و هر از گاهی در گرمای آفتاب بادی به صورتم میخورد و مرا خنک میکرد ، انگار اشانتین عناصر طبیعت باشد .
آن روز باد زیاد به صورتم میخورد من در کل مسیر خنک بودم ، اما عرق از پیشانیم سر میخورد و روی پلک هایم می افتاد.
از میان آن هشت نفر یکیشان دختری بود سبزه با اندامی متناسب و لباسی سبز رنگ ؛ من با او سخن میگفتم و او مرا خیلی دوست داشت ؛ آنقدر که برق چشمانش را میتوانستم به عینه ببینم ، حتی خورشید هم با آن نورش مانع نمیشد.
من دسته های دوچرخه را با دستکش قرمزم گرفته بودم و گاها در صورتم دختر نگاه میکردم که از پشت آن عینک دوچرخه سواری برق چشمهایش معلوم بود .
از آن هفت نفر مانده همه اشان مرا دوست داشتند ، در حقیقت آنقدر با آنها اخت شده بودم و آنقدر در نقش بازی اجتماعی تبهر داشتمم که دل همه اشان را بدست آوردم ؛ هر کدام سرعت میگرفتند تا کنار من برسند و با من هم کلام شودند ؛ اما سوگلی آن جمع دختر سبز پوش سبزه بود که چشمانش برق داشت و مرا هم خیلی دوست داشت .
من رکاب میزدم و سرمست بودم ، چهره ام طوری بود که غروری خاص در خود داشت ، انگار از همه جمع برتر بودم و اینکه کسی را به هم صحبتی خودم راه نمیدادم لذتی وافر برایم داشت .
در آن هفت نفر سه دختر بود ، یکیشان لب هایش بزرگ بود و مثل شجریان میخندیدی

میانه راه به جایی رسیدیم برای آب خوردن ، شیر آبی پشت دکه بود که منبع آن مشخص نبود ، همه هفت نفر سیراب بودند و من تنها با قمقمه قرمزی در دست به سمت شیر رفتم ، دختر سبزه زودتر شیر را گرفته بود ؛ من ترسیده بودم از مشخص نبودن منبع آب اما میخواستم غرورم خدشه دار نشود ، پس با لبخندی کنار او ایستادم و قمقه را پر کردم ، در آنوقت با دختر چشم در چشم شدم و خجالت کشیدم و سوار دوچرخه شدم .
باید بگویم ادامه راه دلپذیر بود ، باد به صورتم میخورد و آب هم داشتم ؛ اما برایم مثل زهری بود که فکر میکردم شاید مریضم کند .
در آن روز به خانه امدم ؛ خورشید هنوز میتابید و من از آن هشت نفر جدا شدم ؛ حتی از آن دختر سبزه ، دختر زیبایی نبود و آدم را در نگاه اول جذب نمیکرد ، از آنهایی بود که شک میکردی دوستش داری یا نه .
به خانه امدم و خسته بودم ، خستگی دلپذیری که تمام تنم را گرفته بود ، دوش گرفتم و بخشی از عرق و لذت روزم را به آب سپردم .
مادرم پارچی شربت درست کرد و به پسرش بابت ورزش کردن و صبح بیدار شدن افتخار کرد .
من مثل گربه ی شاهزاده ای بودم که آن را لوس میکردند و در دست نوازش .
مادرم مثل دستان آن شاهزاده بود .
دختر سبزه در ذهنم میگشت و زمانی که از فرط محبت سیراب بودم نوعی حس عذاب وجدان درونم موج میزد .
او اولین دختره سبزه ای بود که فکر میکردم شاید مرا دوست دارم .
زمانی که در سایه ایستاده بودیم او عینکش را بیرون آورد و چشمانش واضح شد ، زیر سایه دری آهنی بودیم که دورش را خشت گرفته بود .
بالای سر خورشید میتابید و دختر میخندید ، خنده ی خوبی داشت اما من از خجالت به او نگاه نمیکردم و تنها صدای خنده اش را میدانستم .
خورشید هنوز میتابید و من لحظه ای چشمان دختر را دیدم ، چشمانی که مثل ماهی لغزنده در گودی سبز چشمانش میگشت و طوری بود که انگار هزاران صورت را مینگریست .
من چشمانم او را میدید و او هم چند نسخه از من را .
حال روی تخت رفته بود ؛ پس از آن همه رکاب و خورشید خسته بودم ، نگاهی به تخت کردم .
تنم را میان تخت ولو کردم و طوری بود که عضلاتم آرام شده بودند ، لذتی دلپذیر در تنم پیچید و باز تصویر دختر در سرم نقش بست .
همیشه دوست داشتم سرم را جدا کنم و در دست بگیرم ، مثل همان شاهزاده ای که گربه را در دست میگیرد ، بعد تمام خاطرات و حوادثش را ورانداز کنم و حتی گاهی آن را نوازش کنم ، دوست دارم مغزم مثل ماهی لغزنده چشمان دختر در دستم بجنبد و خود را لوس کند .
من یقین داشتم که دختر را دوست ندارم ،اما از آنجا که موجودی دروغگو هستم ترسی مرا فراگرفت که نکند دوستش بدارم .
او اندامی قلمی داشت و لحن صحبت کردنش دخترانه و آرام بود ، مثل صدای رودخانه ی آرام در مسیر بود یا گشتن تایر روی پل فلزی .
منطقا باید او را دوست میداشتم چون اولین دختری بود که چشم هایش برق داشت ، اما از آنجا که دروغگو هستم خودم رامتقاعد کردم که دوستش نداشته باشم .
روی تخت خواب آلود بودم و عضلاتم آرام آرام گرم شد و چشمانم خسته .

در همان حا بودم که خواب برد ، در خواب تصویر آن هفت نفر باقی مانده در سرم نقش بست ، آنها در یکی از مناظر طبیعت ایستاده بودند ، خیال میکنم همان پل فلزی بود ، به حالت نیم دایره زل زده بودند به من و آن دختر سبزه که که حال روس ساعد دستانم بود داشتم مثل گربه در دست شاهزاده نوازشش میکردم .
احتمالا او را بوس هم کرده بودم چرا که چهره آن هفت نفر برافروخته شد .
ما کوچک شده بودیم و جمعیت از بالا نگاهمان میکرد

یکی از آنها مردی بود چهار شانه و ورزیده ، لیدر گروهمان بود ؛ او از من خیلی بدش می آمد و وقتی به او نگاه میکردم آتشی در چشمانش پیدا میشد .
او جلو آمد و مرا نفرت انگیز خواند ، هوار کشید و من ترسیدم ، او گفت تو حقیری ْ کوچک و نفرت انگیزی ، تو کوتوله ای هستی زشت و بدقواره .

من ترسیدم و دختر را سفت تر در آغوش کشیدم ، احتمالا در آن حال بوسه ای هم به او نشاندم ، چون چهره جمع به حال نفرت زده ای شد .
جمعیت برای آن مرد ورزیده که لیدر بود دست زدند و هورا کشیدند و مرا بدقواره و زشت خواندند ، آنقدر آن را تکرار کردند که صدایشان چارچوب پل فلزی را لرزاند .
آنها از من متنفر بودند و من هم از آنها ، از آنجایی که فردی دروغگو هستم منکر عشق به دختر شدم و به فریاد زدم من او را دوست ندارم .
از بین هفت نفر به سوی آن دختری که شبیه شجریان میخندید دویدم .آن را آغوش کشیدم و آنقدر هلش دادم تا کنار پل رفتیم ، او را سفت میبوسیدم و صدای گریه دختره سبزه ،از پشت آمیخته با صدای رودخانه در گوشم میپیچید.
از آنجایی که دروغگو هستم و نمیدانستم ان دختر را دوست دارم یا نه ، دختر سبزه رفته بود و انگار با آن سیم های پل فلزی یکی شده بود .
از آن هفت نفر یکیشان زیر لبهایم نفس میکشید .

ناگهان از خواب پریدم و نفس نفس زنان روی تخت سقف را نگریستم ، لذت خستگی برایم از بین رفته بود و جایش را احساس کرختی گرفته بود ، انگار میخواستم فقط سریعتر دوباره بخوابم .
من در آن حال مثل کسی بودم که روی دوچرخه میراند ، با دستکش قرمزش دسته های دوچرخه را گرفته بود و با نگاهش دختری را میدید که چشمانش برق داشت .
مثل دوچرخه سواری بودم زیر نور آفتاب که عرق صورتش با تابیدن باد خشک میشد
مثل دوچرخه سواری دروغگو که ساکت بود و با هیچکس حرفی نمیزد جز آن دختر سبزه .
من خوابم برد ؛ در حقیقت تا چند لحظه دیگر خوابم میبرد و در این میان ذهنم خالی و خلوت شد و انگار در سیاهی غرق شده باشم آماده خواب شدم و دیگر خوابی ندیدم.

پ.ن:موسقی ::: the world we knew (خیلی قشنگه لعنتی )
پ.ن۲: امباپه حذف شد ، کاش یه فرانسوی بودم که برای حذف شدن امباپه ناراحته ، هعیی.

داستان از تهمتن .