
بازیهایی که من باهاشون بزرگ شدم رو اینجا آوردم و امیدوارم اشتراکی با لیست شما داشته باشه. این خاطرهها وقتی که مشترکن، قشنگترن.

همون رییس مزرعهی خودمون. این بازی حتی از خود انیمیشنش هم قشنگتر بود. درواقع اون انیمیشن خارج از ایران اونقدر محبوب نبود و بخاطر دوبلش اینجا محبوب شد. درحالیکه بازیش حتی خارج از ایران هم محبوبه. این بازی مثل انیمیشنش، طنز خوبی داره و بشدت سرگرم کنندهست.

من این بازیو با دوبلهی فارسی داشتم و دیوونش بودم. وقتی تو رادیاتور اسپرینگز میچرخیدم و بقیه ماشینها بهم میگفتن «سلام مکویین»، من دیگه خدارو بنده نبودم.

هنوز بازی مدیریت مزرعهای پیدا نکردم که جای خالی این بازیو برام پر کنه. این بازی یه نسخهی دومی هم داشت که حتی بهتر هم شده بود. راستش نمیدونم اینا تأثیر نوستالژیه یا این بازی واقعا شاهکار بوده. شجاعت برگشت و امتحان کردن دوباره و فهمیدنشو ندارم.

انقدر نسخههای مختلف ازین بازی داشتم که نمیدونم کدوم به کدومه الان. فک میکنم سیستم achievement بازی هنوز رقیب نداره. اون تالار افتخارات و مدالها و جامها، طوری منو ترغیب به تکرار بازی میکرد که نمیشد جلومو گرفت.

ماهی کوچیکتر از خودت رو بخور تا بزرگتر شی و ماهیهای بزرگتر رو بخوری. چجوری سیستمی به این سادگی انقدر جذاب بود؟ هم نسخه اول و هم دوم این بازیو هزاران بار تموم کردم.

همون «همسایه جهنمی» خودمون. کلی سناریوی مختلف آزار همسایه و برنامهریزی دقیق واسه پیادهسازی اونا. الان که فکر میکنم، Hitmanهای جدید ممکنه ازین بازی الهام گرفته باشن.

این بازی تنتن همزمان با فیلم اون اومد و همون داستان رو میگه اما با تغییراتی ریز. این بازی جدا ازین که یه تجربهی ماجراجویی داستانی فوقالعاده بود، مود چند نفره هم داشت و با توجه به تعداد بازیکنها، خودکار نقشهرو تغییر میداد. خود داستان اصلی، همهجور گیمپلیای داشت و تنوع اون بینظیر بود.

یه بازی کتککاری بیهدف با امکان بازی چند نفره با کاراکترهای شرک. دیگه چی بهتر ازین؟

اولین و آخرین باری که از سری Tekken لذت برم، همینجا بود. بعد ازون طوری به Street Fighter علاقهمند شدم که دیگه تکن فراموش شد. حالا بزرگ شدم و دیدم هیچکس Street Fighter رو نمیشناسه ولی تکن ۳ رو همه یادشونه.
دهمی رو تو بگو. تو با چی بزرگ شدی؟