
نام داستان : دخترنود درصد ایده آل من
نویسنده:ناصراعظمی
آره، بالاخره کوچ کردم به یک شهر کاملا ابری و بارانی. دوست داشتم تا نمردهام، این ردپاهای غم را که گذشتگانمان برایم به یادگار گذاشتهاند، پاک کنم.
آخه میگفت: «انگار این غمها در خانواده شما موروثی است.»
ارث ما چه تهفه قابلی هم بود.
در همان ابتدا میخواستم در مغازه کتابفروشیام یک دل سیر کتاب بخوانم، موسیقی گوش بدهم و تا میتوانستم قهوه بنوشم. دنیا قرار نیست تا ابد چرخش برای من بچرخد . پس زنده باد بی خیالی ، صدای شرشر ناودان فلزی حس آرامی به من میداد که هیچگاه تجربه نکرده بودم. صفحه گرامافون آهنگ «شب سیاه» از گروه بلک در حال پخش بود.
موسیقیها همیشه عجیب وحشتناک هستند. چون ناخواسته میبرندت تا فراسوی غم.
راستی، از او برایت نگفتم. دختری بود مو بلوند و چشمرنگی. مدرسهاش کمی پایینتر از دبیرستان ما بود. واقعا جزو ایدهآلهای من محسوب میشد. جوانی بود؛ هزار عشق و امید و آرزو.
همیشه سر چهارراه نزدیک مدرسهشان، کنج آن دیوار اداره دخانیات همدیگر را میدیدیم. انگار همیشه پاهایمان ثانیه چشم در چشم شدنمان را طراحی میکردند.
یک بار میخواستم تمام واقعیتهای زندگیام را برایش روی دایره بریزم.
گفت: «تا دیر نشده باید بهتون بگم، تو این دنیا من دوست دارم شوهرم یک آدم پولدار و صاحبمنصب باشه. از تو هم تقاضا دارم درست را خوب بخوانی و سری تو سرا بشوی.»
راستی، من بهش گفته بودم پدرم صاحب یک بنگاه معاملات ملکی است و قرار است بعد از اینکه دیپلم را بگیرم، یک ماشین مدل جک برایم بگیرد. او فکر میکرد من پولدارم و باید صاحب پستی هم بشوم.
از دروغ هیچ وقت خوشم نمی آمد ولی آدم با راستگوی به هیچ جا نمیرسد.
همین حرفش راجع به پول و منصب و پست باعث شد که ده درصد از ایدهآلهایش در مغزم بپرد...
با خودم بعد از حرفهایش دو دو تا چهار تا کردم. دیگر این دختر صددرصد ایدهآل من نبود. حالا شده بود نود درصد.
راستش را بگویم، من احمقتر از آن بودم که ایدهآلهایم را مشخص کنم. همان زیبایی او برای من کلی درصد محسوب میشد.
بگذریم. تابستان فرا رسید. من و پدرم مثل همیشه دور میدان وزیری پلاس بودیم. جلوی دست هرکداممان یک بیل و کلنگ بود.
آن روز انگار هیچ کاری نبود. نزدیک ظهر، یک پرادو جلویمان ایستاد. سر قیمت کار با پدرم کمی وراجی کرد، بالاخره گفت: «سوار شوید.»
راننده پرادو معلوم بود از آن کلاشهای پولدوست است.
حرامزادگی از چشمانش میبارید.
چهار تا میدان رد کردم و بالاخره به خانهاش رسیدم. چیزی که در طول مسیر زیاد روی مخم بود، آن خصلتهای راننده نبود، بلکه یکسره در این گرمای طاقتفرسا آب بینیاش را بالا میکشید.
وسایل کارمان را از جعبه بیرون آوردیم. پدرم شالش را سفت دور سرش پیچید و دستکش یک انگشت در میان سوراخش را دست کرد.
بعد گفت: «خب، رئیس، باید چکار کنیم؟»
مرد احمق با شنیدن کلمه رئیس بادی در سینه انداخت و با لحنی خشک و توگلویی گفت: «خب، اون خاکهایی که داخل اتاق است بیرون بریزید، بعد که نیسان آمد بارش کنید.»
من شدم راننده فرغون و پدرم بار میزد.
تا عصری کارمان را تمام کردیم.
در طول کار، یک ساختمان دوطبقه روبهرویمان بود که مدام پردهاش کنار میرفت و احساس میکردم دو چشم دارد مرا میپاید، اما هرچه سعی کردم متوجه کسی نشدم.
وقتی داشتیم خودمان را میتکاندیم، سر پولی که قطع و قرار کرده بودیم، پدرم کمی با آن بیوجدان چق و پوق کرد.
قبلا هم گفتم، اون یک حرامزاده پولدوست بود.
بعدش این آدم بیشرف بیست هزار پول ما را نداد.
پدرم گفت: «پول کارگر خوردن نداره.»
راست میگفت؛ ما که هرچه کار میکردیم، خوردنمان معلوم نبود!
مرد نیشخندی کرد و در را بست.
هنگام رفتن، یک زن و دختر چادری از همان خانه روبهرو بیرون زدند. از قیافه دختر فقط چشمهایش معلوم بود.
انگار آن نگاه برایم آشنا میآمد، ولی نمیدانم کجا. اما سریع رد شدند و مجال فکر کردن برایم نگذاشتند.
کلا حافظه ی خوبی ندارم حالا میفهمم معلمان اجتماعی مان راست میگفت: جای مغز در کله ی من کلم کاشت شده ، در کل هم درجه ی یک کودن بودم.
شب که خسته و کوفته، خواستم سر روی بالش بگذارم دیدم یک پیامک برایم آمد.
خودش بود.
بعد از سلام و کلی چرتوپرت که داشتم یکریز برایش میفرستادم، موضوع به پدرم کشیده شد.
گفت: «راستی، هنوز آن املاکی را دارید؟ میخوام برای یکی از آشنایمان خانه جور کنید.»
میخواستم بنویسم من یک کذاب دروغگو هستم، ولی اگه میدانست چه؟ اگر میدانست من یک کارگر تو سریخورم چه؟
مدتی درنگ کردم. دروغگوها کارشان این است؛ همیشه صبورند. بعد نوشت: «بیپولی موروثی است، دروغگویی هم همینطور. برو به همان رانندگی فرغونت برس، آقای پسر بنگاهدار.»
در لحظه انگار میخی داغ به دلم کرده باشند. داشتم گر میگرفتم.
این از کجا شغل مرا میداند؟
تا صبح یکریز فکر کردم. به خودم گفتم تا شرایطم درست نشود، دیگر سمت هیچ عشق و عاشقی نمیروم.
گور بابای هرچه آدم پولدوست و کثیف.
صبح جوابش را دادم. نوشتم: «برو به درک.»
بعد هم شمارهاش را حذف کردم.
حالا در شهر ابری و بارانی هستم.
در کتابفروشیام، پاهایم را روی هم انداختهام و دارم به موسیقی جاز گوش میدهم. قهوه را آرامآرام هورت میکشم و منتظرم دختر صددرصد ایدهآلم از در بیاید.
و یک کتاب عاشقانه مثل رومئو و ژولیت یا شاید سال بلوا را سفارش دهد و من چند دقیقه برایش راجع به آن کتابها توضیح دهم و او مات و مبهوت فقط به چشمانم زل بزند.
اما ناگاه صدایی مرا میخواند:
«ناصر... ناصر...»
به خودم میآیم. آهنگ «یاور همیشه مومن» داریوش در حال پخش است. اتاقم نمور و رنگورورفته است.
بوی سیگار همه جا را گرفته. پنجره را باز میکنم که هوای اتاق عوض شود، ولی باز همسایه خداناشناس آشغالش را پرت کرده پایین خانه ما.
ای لعنت، باز برگشتم به دنیای واقعیام.
خندهدار یا شاید گریهدار است. فقیر که باشی، میتوانی خیلی عالی رویا ببافی.
مزیت فقر همین است؛ کلا در خیال...