،

درکتاب «دیوانه» اثر جبران خلیل جبران، ماجرای «دیوانهخواندن» نوآوران یا انسانهای متفاوت مطرح شده است. داستان این است که راوی کتاب تعریف میکند چگونه روزی ماسکهایش را گم میکند و با چهره واقعی و افکار جدیدش رو به روی جامعه قرار میگیرد. مردم که نمیتوانند افکار و مکاشفات عمیق او را درک کنند، او را دیوانه میخوانند، اما او در همین «دیوانگی» آزادی و رهایی را مییابد، زیرا دیگر مجبور نیست نقش بازی کند.

شخصیت اصلی داستان با نوعی بینش و شهود به جهان و انسانها نگاه میکند و حقیقتهایی میبیند که دیگران قادر به درکش نیستند؛ به همین دلیل از سوی جامعه طرد میشود و سرانجام، تبعید، رنج و آوارگی را برمیگزیند—همانگونه که بسیاری از پیامبران و بیداردلان تاریخ. این تمثیل نشان میدهد که نوآوران بزرگ اغلب در ابتدا از سوی مردم «دیوانه» یا نابهنجار خطاب میشوند، چون بیان و دیدگاه آنها فراتر از هنجارهای رایج جامعه است.
این کتاب مجموعهای از تمثیلهای کوتاه و شاعرانه با مضمون عرفانی است و خلیل جبران در آن نشان میدهد گاهی برچسب «جنون»، بهاییست که برای آزادی اندیشه و دیدگاه متفاوت پرداخت میشود.
در نگاه نیچه، جنون سرچشمهٔ اصلی فرهنگ و پیشرفت است، زیرا غالب نوآوریهای بزرگ را افرادی پدید آوردهاند که ازنظر دیگران "عاقل" نبودهاند. او به آیندگان میگوید که این افراد، بر خلاف فشار خرد جمعی و سنتهای سفتوسخت، راه تازهای میگشایند و گاهی حتی برای رسیدن به اهداف والا، باید ظاهر خود را نیز خرق عادت و حتی دیوانهوار جلوه دهند.
منبع مطلب
دست نوشتههای کاوه کاشفی

نیچه در یک تاب خود درباره نوآوران اینگونه میگوید