ویرگول
ورودثبت نام
شیوانقش
شیوانقشنویسنده | نقاش | عضو انجمن کافه نویسندگان **بعضی فکرها را می‌نویسم بعضی را نقاشی می‌کنم** نقش نامه۱۸۲۲
شیوانقش
شیوانقش
خواندن ۱ دقیقه·۶ ماه پیش

بی نقابی

گاهی ذهنم یخ می‌بندد.

آن‌وقت به همه‌چیز نگاه می‌کنم

و حقیقتی ساده را می‌بینم:

پوچم.

پوچ… اما واقعی.

نه از آن پُرهایی که درونشان خالی است؛

نه از آن نقش‌هایی که آدم‌ها بر صورت می‌کشند.

من بی‌نقابم.

همانی که آینه نشان می‌دهد.

مثل خورشید که خورشید است،

باران که باران است،

هوا که هواست.

نه چیزی بیش از این،

و نه چیزی جز این.

اما این «خودِ بی‌نقاب»

همیشه در میان دنیایی ایستاده بود

که هر کس چند چهره برای خودش ساخته بود.

و گاهی همین بی‌نقابی

مرا زمین می‌زد؛

آن‌قدر که خودم را

کنار سنگ‌ها و خاک‌های زمین می‌دیدم.

زمان گذشت.

زمین خوردن تکرار شد.

و تکرار شد.

تا روزی زندگی آرام در گوشم گفت:

تو از همین خاکی.

از همان سنگ‌ها.

از همان زمین.

و وقتی بالاخره پذیرفتم

زمین خوردن را،

بی‌نقابی

نجاتم داد.

تو اگر نقابی داری

زمین بگذار.

تو خسته‌ای.

ما همه

نقش نامه۱۸۲۲

از جنس خاکیم.

ادبیاتدلنوشتهفلسفههستیخودشناسی
۵
۰
شیوانقش
شیوانقش
نویسنده | نقاش | عضو انجمن کافه نویسندگان **بعضی فکرها را می‌نویسم بعضی را نقاشی می‌کنم** نقش نامه۱۸۲۲
نقش نامه۱۸۲۲
نقش نامه۱۸۲۲
نقش‌نامه ۱۸۲۲؛ خانه‌ی روایت‌های ناتمام در میانه‌ی سنگ و نور. اینجا رنج‌ها را به کلمه بدل می‌کنم تا از دلِ ویرانه‌ها نوری بتابد. جستارهایی برای خودشناسی، روابط و آیینِ سپاس از زخم‌ها. اگر به دنبال کلمات بی‌نقاب و تأمل در سقوط و رستگاری هستی، به این آیینه‌ی شکسته خوش آمدی.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید