ویرگول
ورودثبت نام
شیوانقش
شیوانقشنویسنده | نقاش | عضو انجمن کافه نویسندگان **بعضی فکرها را می‌نویسم بعضی را نقاشی می‌کنم** نقش نامه۱۸۲۲
شیوانقش
شیوانقش
خواندن ۱ دقیقه·۶ ماه پیش

از جنسِ خاکستری

کاش به دادِ رنگ ها برسیم.
کاش به دادِ رنگ ها برسیم.

گاهی با خود فکر می‌کنم؛
اگر می‌توانستم رنگی بر این دنیا و آدم‌هایش بزنم،
شاید خاکستری را انتخاب می‌کردم.
می‌دانی چرا؟
خاکستری همان رنگ‌هایی‌ست که حس و روحشان را از دست داده‌اند؛
مثل آدم‌هایی که روزهای آفتابی‌شان را
بی‌هیچ دلیلی
به شب‌های مهتابی و خاموش می‌بخشند.
دنیایی پر از رنگ دارند،
اما چشمشان نمی‌بیند،
روحشان نمی‌فهمد.
نه اینکه بخواهم تلخ حرف بزنم
یا جهان را تیره و تار ببینم؛
اما گاهی آدم‌ها رنجی را به دوش می‌کشند
که دیگر روحی نمی‌ماند
تا رنگ‌ها را لمس کند.
کاش می‌شد زندگی را
مثل یک دفتر نقاشی
با خط و قلبِ خود رنگ زد.
اما گاهی، درست در میانهٔ روشن‌ترین لحظه‌ها،
رنگی سیاه
مثل پرِ کلاغی خیس‌خورده
ناگهان بر صفحه می‌چکد.
و تو هیچ راهی برای نجات رنگ‌های روشنِ زندگیت نداری.
رنگ‌ها ناگزیر با هم قاطی می‌شوند،
و در نهایت
خاکستری به تو برمی‌گردد؛
در حالی که تو
مسبب آن نبودی.
از این‌جا به بعد،
نه دنیا بی‌رنگ است،
نه تو بی‌روح؛
فقط
آن‌قدر خاکستری شده‌ای
که دیگر حتی دردِ بی‌حسی‌ات را هم
حس نمی‌کنی.
نقش‌نامه ۱۸۲۲

دلنوشتهفلسفیادبیاتتنهاییهستی
۱۲
۰
شیوانقش
شیوانقش
نویسنده | نقاش | عضو انجمن کافه نویسندگان **بعضی فکرها را می‌نویسم بعضی را نقاشی می‌کنم** نقش نامه۱۸۲۲
نقش نامه۱۸۲۲
نقش نامه۱۸۲۲
نقش‌نامه ۱۸۲۲؛ خانه‌ی روایت‌های ناتمام در میانه‌ی سنگ و نور. اینجا رنج‌ها را به کلمه بدل می‌کنم تا از دلِ ویرانه‌ها نوری بتابد. جستارهایی برای خودشناسی، روابط و آیینِ سپاس از زخم‌ها. اگر به دنبال کلمات بی‌نقاب و تأمل در سقوط و رستگاری هستی، به این آیینه‌ی شکسته خوش آمدی.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید