ویرگول
ورودثبت نام
شیوانقش
شیوانقشنویسنده | نقاش | عضو انجمن کافه نویسندگان **بعضی فکرها را می‌نویسم بعضی را نقاشی می‌کنم** نقش نامه۱۸۲۲
شیوانقش
شیوانقش
خواندن ۱ دقیقه·۵ ماه پیش

آقای اِنتظار

هرگز ندیدمش، ولی خوب لمسش کرده‌ام؛ با تمامِ حس‌های نادیدنیِ دنیا.

احساس می‌کنم قامتی بلند دارد، سایه‌ای تیره و صورتی تاریک و نامعلوم. کلاهِ کابویی بر سر گذاشته و عصایی بلند در دست دارد. اما عجیب‌ترین جایِ تصویر، قدم‌های اوست: پاهایش یکی بلند است و دیگری به شدت کوتاه.

چرا عصا؟

شاید برای همین است که عصا دارد؛ چون راه رفتن برای کسی که قدم‌هایش هیچ‌وقت به مقصد نمی‌رسد، دشوار است. او لنگ‌لنگان مسیر را طی می‌کند، اما انگار درجا می‌زند.

او همیشه با وعده‌های سراب می‌گوید: «حتماً می‌آید…»

اما من خوب می‌دانم؛ آمدنِ او همانا و هدر رفتنِ عمر همانا. انتظار، نه یک ایستگاه، که یک سارقِ زمان است.

یک هشدار دوستانه:

تو اگر او را در جاده‌های زندگی‌ات دیدی، به آن قامتِ بلند و کلاهِ غریبش اعتماد نکن. هیچ‌وقت، هیچ‌وقت به او دستِ دوستی نده.

نقش نامه۱۸۲۲

داستان کوتاهسوررئالفلسفه ذهنادبیات معاصر
۱۰
۰
شیوانقش
شیوانقش
نویسنده | نقاش | عضو انجمن کافه نویسندگان **بعضی فکرها را می‌نویسم بعضی را نقاشی می‌کنم** نقش نامه۱۸۲۲
نقش نامه۱۸۲۲
نقش نامه۱۸۲۲
نقش‌نامه ۱۸۲۲؛ خانه‌ی روایت‌های ناتمام در میانه‌ی سنگ و نور. اینجا رنج‌ها را به کلمه بدل می‌کنم تا از دلِ ویرانه‌ها نوری بتابد. جستارهایی برای خودشناسی، روابط و آیینِ سپاس از زخم‌ها. اگر به دنبال کلمات بی‌نقاب و تأمل در سقوط و رستگاری هستی، به این آیینه‌ی شکسته خوش آمدی.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید