تنهایی خویشتن....
زندگی آموخت بر من جای ماندن نیست..
هر که آمد قصه ای گفت و گذشت..
بعضی ها در قلب ماندند و هنوز..
رد پای عشق در دل مانده است..
من میان کوچه های خسته ی شب..
بارها با خویش تنها مانده ام..
زیره باره درد و سنگینی راه..
باز هم از جا بلندم کرده اند..
گر چه زخم روزگارم کم نبود..
من به زخم خویش عادت کرده ام..
هر شکستی درس فردای من است..
من به فردای خودم دل بسته ام....