توی این شهر غریب و آدمای هفت رنگ
تو شدی سلطان قلبم، شد دلم هفتاد رنگ
بعد از آن انگیزشی در من پدید آمد که از آن اتفاق
روح و جانم پر کشید،، سر مست و شاد از رویداد
تو شدی روح و روانم،،تو شدی آرام جانم
سر به سجاده نهادم،، که تو را داده خدایم
دل به دستان تو دادم،، عهد کردم با خدایم
تا تو هستی در کنارم،، من دگر هرگز ننالم
تو شدی جان و جهانم،، تو تمام دیدگانم
تو شدی راز نهانم،،در تمام استخوانم
تو شدی شمع محافل،، تو شدی محرم رازم
گر تو باشی یا نباشی،، من تو را دارم همیشه
چونکه در جان رفته ای تو،،در دل و در جسم و ریشه.
#جمال رحیمی#