شعر از جمال رحیمی (به نام پدر)
ای پدر ،ای امپراطور تمام زندگانی
عشق جاوید،ای ابر مرد،ای چراغ زندگانی
دوستت دارم و میدانم که میدانی...
چه شبها تا سحر از خاطرات میگفتی و من مات و مبهوت
گاه خنده ، گاه گریه ، گاه محزون ، گاه مسرور
از جوانی، زندگانی، راههای سخت و دشوار
چه زحمتها کشیدی، چه منت ها که دیدی
بنازم غیرتت بابا ، ولی خیری ندیدی
در این دنیای وانفسا ، فقط سختی کشیدی
پدر یعنی فداکار زمانه...
پدر یعنی صفای خانواده...
پدر یعنی تپش در قلب خانه...
پدر یعنی یه عشق بیکرانه...
پدر ای نعمت پروردگارم...
بمانی تا ابد آخر برایم...
#جمال رحیمی#