
درین تاریک ، زمانه
چو اسیری
که دیرپاییست
اساطیری شده ....
زخمه بر مردار خویش میزنم؛
و هر آن تکانی
اورا لت میدهد
خونابه احساس در هم شکسته اش
چو سیلابی....
افکار مرا !!!!
که دیگر ..
نماد پهنه بیرحمانه ای
ز زخم های یک سویه
مبدل گشته؛
سهمگینانه میدرد.
تو خشت آخرین را ...
چو قبر کنی قهار!
برای تاریکی ابدی
بر قبر قلبم نهادی
من دگر از مردن ؟
از چه بترسم؟
من منتظرم ...
تا آرامش مرگ
جسم فرتوتم را نیز،
به چالاکی
به قلبم رساند.
هیچ انسانی....
در چنین برزخی
حسی از زندگی
نمیکند .
به بهای اسارت
قلبم را تسلیم
به تو کردم .
و تو به خنجری مسموم؛
بانام عشق !
این چنین
بهای دلدادگی ام
دادی.....
من دیگر از چه بترسم؟؟؟
من از بازدمم
بیزارم...
پنجم زمستان چارصد وسه
تهران- م.صیاد (#یاهو123)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
پی نوشت : این شعر در ادامه داستان استثنایی ترین معشوقه من روایت این روزگار منست