برای کیمیاعلیزاده میان من و قالیچه دنیارازیستکه حنجره و دیوارو هزارها غرور جگرخوار درکش نمیکنندوقتی می نشینم زمین گریه ش می گیردوقتی بر می خیزمآسمان بغض می کند و قطره اشکیکه خیلی وقت پیش راه افتاده ولی هنوز نرسیده.
محمدرضاپریشی