
تنهایی من غرق نور و گرمای شمع ، یادت که میوفتم تو دلم غم ها میشه جمع ، فراموشت می کنم فراموش میشه از تقویمم بهار، اشک چشمام رو اسیر میکنه ندارم راه فرار ، خاطرات که جمع میشن سهمِ دلم میشه منها ، زیر باران ها قدم باید بزنم تک و تنها، با دلم باید قرار بزارم قرار فراموشی ، نوری نیست ، تاریکه رسیده ساعت خاموشی، هر جا میرم یک سوال روبه رومه اگر قسمتم نیست چرا آرزومه ؟ اگر آرزومه پس چرا حسرتم شده ؟ اگه حسرتمِ، بی رحم ، مایه حیرتم شده ، می خوام رها بشم برم لب دریا ، شبی آرام گیرم بی خیالت در آغوش رویا خوش به حال دلت که آرومه خبر نداره از عشق عاشقی کدومه ؟ پرنده میشم پر میزنم بلکه ازت دور شم آسمانم همه تویی چه جوری بی عبور شم ؟ خیس خاطراتت میشم با هر موج عشق مرا به غم برد به بی نهایت به اوج