حال من دست خودم نیست پریشان سردرگم ، مثل یک دیوانه در جمعی از عاقلان و مردم ، مثل یک اشتباه یه گناه یه حس غلط یه جرم ، عشق تو برای قلبم، نه یه امید، تیره درد و ظلم ، مثل مترسکی تهی ایستاده در مزرعه زیبای گندم ، حساب عمر رفته ز دستش همش می پرسد چندم ، غرق در خاطرات ،فراموش ،لحظه ها ،خودم گُم ، میپرسم از خودم پس این من کجاست برای بار صدم سکوت پاسخ منه غمین زیبا چو ماه شب چهاردهم ، گویی گیجم ، مبهوت سرگردون دچار حس توهم ، غرق در خاطرات خواهم شد گاه با اشک گاه با تبسم ، شاید در بین خاطرات نغمه ای یابم شاد لبریز ترنم .
