آسمان امشب بارانیه، دنیا من دلم از تو گرفته تو دلت از کی؟ دلم گرفت از بهاری که خزان شد، رویاهایی که مرد، خانه هایی که از امید ساختم و سیل غم با خودش برد، عشق میخواستم ، بی وفایی آمد ، شب های جدایی آمد ، به رویا نرسیدم گفتن قسمتِ ، از سنگینیِ بغض توی گلو گفتم ، گفتن حکمتِ ، از تنهایی گفتم ، گفتن عزتِ ، از غم فراموشی گفتم ، گفتن فرصتِ . خسته شدم ناراحت و پریشان در پی شانه ای می گشتم تا تکیه کنم و حمایتم کنه شانه ای نبود ، تنهایی از دور به من می خندید ، نشانه ای بود رفتم برکه ، گل نیلوفر توی مرداب غرق شد ، دل به دریا خوش کردم سراب شد ، عشق افسانه در کتاب شد ، از تنهایی می ترسیدم همدمم شد، در آرزوی رویای خویش چشمم به خواب رفت ، خنده دیدم به غم شد تعبییر ، برای یک روز هم سرنوشتم نکرد تغییر ، توی کوچه سرنوشت در پی همسایه بودم اما برگشتم دیدم دیگر حتی نیست سایه از من فقط من مانده و انگار من ته کشیدم و از من فقط ته دیگم باقی مانده .
