این یه تجربه از سالها زندگی تو تنهایی منه.
یه ادم میتونه تو تنهایی خودش سالها و روزها تحمل کنه ولی هیچ وخت از اینکه چ چیزی بعد این تنهایی میاد سمتش و ندونه. من خودم ب شخصا همینجوری بودم و اصلن از بعد خودم هیچ اطلاعی نداشتم....
یه ادم میتونه تو تنهایی خودش سالها و روزها تحمل کنه ولی هیچ وخت از اینکه چ چیزی بعد این تنهایی میاد سمتش و ندونه. من خودم ب شخصا همینجوری بودم و اصلن از بعد خودم هیچ اطلاعی نداشتم....
روزها سپری میشد و من تو تنهایی خودم فکر و خیال میکردم،با گذشت زمان بدتر و بدتر،ب جایی رسیده بود ک روزها از اتاقم بیرون نمی اومدم و این اتفاق باعث شده بود ادمای اطرافم همش ب من ابراز ناامیدی کنن ک دچار افسردگی شدم و من همش این موضوع رو انکار میکردم تا اینکه بعد چن مدت فشار از طرف یکی از دوستانم ب دکتر رفتم و اونجا بود ک همه اطلاعات کافی برام روشن شدو ابراز پشیمونی کردم ک چرا،چرا خودمو تو یه اتاق حبس کردم ک این موضوع برام یه نوع بیماری رو ب دنبال داشت،و الان مجبور ب خوردن دارو شدم،خوردن دارو رو شروع کردم و این موضوع هم باعث خواب زیاد شده بود،تا چن مدت هیچی از دنیای خودم نفهمیدم تا دوباره ب دکتر مراجعه کردم و موضوع رو باش در میان گذاشتم و گفتم نمیتونم این دارو رو مصرف کنم چون همش خوابم،دکتر بهم راه دیگه ای بجز دارو رو پیشنهاد داد و اون حرف زدن و درد و دل کردن با یه دوست صمیمی بود، این راه موجب این شد ک من از بیماری خودم فاصله بگیرم و امروزه از اینکه دوباره ب روزای اول خودم برگشتم خیلی خوشحالم و از دوستی ک ب من کمک کرد خیلی تشکر میکنم،از شما دوستان هم میخام ک تنهایی رو تو هیچکدوم از مسائل پیش رو انتخاب نکنین چون عواقب بدی رو بهمراه داره،شاید یکم گفتن حرف یا درد و دل با اطرافیان سخت باشه ولی از خوردن دارو و تنهایی بهتره همیشه تو زندگیتون یه شخص رو ب عنوان همدم یا دوست صمیمی دنبال کنین ممنون ک ب حرفام گوش دادین .....