فصل پنجم
---
آرتمیس تمام شب رو بیدار موند.
نه از ترس. از بیقراری. اون پیام. اون جمله. «سعید، من باید یه چیزی رو بگم...» و بعد، اون حفره. اون جای خالی. مثل دندونی که کنده شده باشه. زبون مدام میره سمتش. ولی چیزی نیست. فقط خالی.
صبح، آرتمیس به سعید نگاه کرد. سعید مثل همیشه بود. ساکت. خسته. یه لیوان چای. یه تیکه نون. چشمهاش خوابآلود. ولی آرتمیس حالا میدونست. پشت اون چشمهای خوابآلود، یه چیزی پنهون شده. یه چیزی که سعید خواسته پاکش کنه.
آرتمیس رفت مدرسه. ولی حواسش نبود. معلم ریاضی، معادله مینوشت. آرتمیس به حفره فکر میکرد. به صدای آرام. به اون خندهی کوتاه سعید. به ۱۰ سال قبل.
ظهر، آرتمیس رفت کتابخونه. نه برای درس. برای فکر کردن. نشست پشت یه میز. دفترش رو باز کرد. شروع کرد به نوشتن. هر چیزی که میدونست.
۱. آرام. ۱۸ ساله.
۲. سعید. ۳۳ ساله. سنگکار. پنیک. افسردگی.
۳. عکس. دفترچهی رنگارنگ (نصفه). دفترچهی زرد (قلب بافته).
۴. نامهی آرام. «من یه کاری کردم که نمیتونم جبرانش کنم.»
۵. پیامها. ناقص. حفره. «سعید، من باید یه چیزی رو بگم...»
۶. سعید گفت: «نگو.»
۷. مادربزرگ گفت: «آرام دختر بدی نبود. ولی یه کاری کرد که هیچکس نبخشید.»
آرتمیس به این لیست نگاه کرد. یه الگو توش بود. یه الگوی ترس.
آرام یه کاری کرد. سعید ترسید. سعید ترسید که ببخشه. چون اگه ببخشه، باید اعتماد کنه. و سعید، توی زندگیش، یاد گرفته بود که اعتماد، یعنی درد.
آرتمیس دفترش رو بست. باید ادامه بده. باید اون حفره رو پر کنه.
---
شب. سعید ساعت ۱۱ میخوابه. آرتمیس صبر کرد. ساعت ۱۲. سعید خواب بود. آرتمیس از اتاقش اومد بیرون. آروم. بیصدا. رفت سمت میز. گوشی قدیمی رو برداشت. برگشت اتاقش. در رو بست. نشست روی تخت. زیر نور کم. گوشی رو باز کرد.
پیام. «سعید، من باید یه چیزی رو بگم...»
آرتمیس انگشتش رو گذاشت روی صفحه. اسکرول کرد.
---
۱۰ سال قبل. از زبون سعید:
---
«آرام گفت: «سعید، من... یه اشتباه کردم. قبل از تو. قبل از اینکه بیام. فکر میکردم تموم شده. ولی تموم نشده. طرف... طرف برگشته. میخواد... میخواد بگه. میخواد همه بفهمن.»
من به گوشی نگاه کردم. به اون کلمات. به اون اعتراف. دستام یخ کرد. من سنگکارم. دستام سنگ میشکنن. ولی اون شب، دستام هیچکاری نمیتونستن بکنن. فقط یخ کردن.
من تایپ کردم: «یعنی چی؟ یعنی تو...»
آرام تایپ کرد: «من فقط یه بار. یه بار. قبل از تو. یه آدم. یه اشتباه. ولی حالا... حالا اون آدم میخواد خراب کنه. میخواد به همه بگه. میخواد... میخواد منو نابود کنه.»
من به گوشی نگاه کردم. به آرام. به اون دختر ۱۸ سالهای که توی روبیکا، پرانرژی و شاد، از روزش تعریف میکرد. به اون دختری که منو از پنیک در آورده بود. به اون دختری که فقط گوش میداد. حالا، اون دختر، یه راز داشت. یه راز که من رو هم نابود میکرد.
من تایپ کردم: «چی کار کردی؟»
آرام تایپ کرد: «نمیتونم بگم. فقط... فقط بدون که تقصیر من بود. و حالا... حالا اگه بفهمی، شاید... شاید دیگه نخوای منو ببینی.»
من به گوشی نگاه کردم. یه دقیقه. دو دقیقه. سه دقیقه. بعد، تایپ کردم: «نگو. نمیخوام بدونم.»
آرام تایپ کرد: «سعید...»
من تایپ کردم: «نگو. اگه بگی، باید یه کاری بکنم. و من... من نمیتونم. نمیتونم ببخشم. چون اگه ببخشم، یعنی اعتماد کردم. و من... من دیگه اعتماد نمیکنم. یه بار اعتماد کردم. یه بار گفتم میمونم. ولی اون رفت. حالا تو... تو یه راز داری. و من... من نمیتونم.»
آرام تایپ کرد: «پس یعنی... تمومه؟»
من تایپ کردم: «نمیدونم. فقط... فقط بهم وقت بده. باید فکر کنم.»
آرام تایپ کرد: «باشه.»
و بعد، سکوت. یه سکوت طولانی. یه سکوت که توش، همهچیز تموم شد. ولی هیچکس تمومش نکرد.
---
آرتمیس گوشی رو گذاشت. دستهاش میلرزید. این همون رازه.
آرام یه اشتباه کرده بود. یه اشتباه قبل از سعید. یه آدم. یه راز. و اون آدم، برگشته بود. میخواست خراب کنه. میخواست همه بفهمن.
و سعید، نخواست بشنوه. چون سعید میترسید. میترسید که اگه بشنوه، باید ببخشه. و اگه ببخشه، باید اعتماد کنه. و سعید، بلد نبود اعتماد کنه.
آرتمیس دوباره گوشی رو برداشت. ادامه داد. باید بقیهی حفره رو پر کنه. باید بفهمه بعدش چی شد.
پیام بعدی. «آرام رفت. من موندم. با یه حفره. با یه سوال. با یه ترس.»
پیام بعدی. «آرام ۱۰ ساله رفته. من ۱۰ ساله منتظرم. ولی نمیدونم منتظر چیام. منتظر برگشتنش؟ منتظر بخشیدنش؟ منتظر بخشیدن خودم؟ نمیدونم. فقط میدونم که هر شب، وقتی میخوابم، صدای آرام رو میشنوم. میگه: «سعید، من باید یه چیزی رو بگم...» و من... من هر شب، توی خواب، میگم: «نگو.» ولی هر شب، دیر میگم. آرام قبلاً گفته. و من... من نشنیدم.»
آرتمیس گوشی رو گذاشت. اشک توی چشمهاش جمع شد. ولی این بار، نریخت. این بار، خشکش زد.
آرام هنوز زندهست. سعید هنوز منتظره. ولی آرام گفته بود. و سعید نشنیده بود.
ولی اون اشتباه چی بود؟ چرا سعید نمیتونست ببخشه؟
آرتمیس دوباره گوشی رو برداشت. اسکرول کرد. پایینتر. پیامهای آخر.
**«آرام گفت: «سعید، من... من یه کاری کردم که نمیتونم جبرانش کنم. ولی... ولی تو... تو تنها کسی بودی که میتونست ببخشه. و تو... تو نبخشیدی. و من... من نمیتونم ببخشمت. چون تو نشنیدی. تو نخواستی بشنوی. و حالا... حالا من میرم. ولی یه چیزی رو بدون: اون آدم، منو نابود کرد. ولی تو، تو منو تنهاتر کردی. تو منو نابود کردی. چون تو ترسیدی. و ترس، بدتر از هر اشتباهیه.»»
آرتمیس گوشی رو گذاشت. دستهاش میلرزید. این همون رازه.
آرام یه اشتباه کرده بود. یه آدم. یه راز. و اون آدم، برگشته بود. و سعید، نخواست بشنوه. چون سعید میترسید. و آرام، مجبور شد بره. چون تنها موند.
ولی اون اشتباه چی بود؟
آرتمیس یهو، یه چیزی یادش اومد. نامهی آرام. اون جمله: «اگه نتونستی، برو سراغ کسی که تنها شاهد بود.»
مادربزرگ گفت: «اون آدم... منم.»
مادربزرگ شاهد بود. مادربزرگ میدونه. مادربزرگ همهچیز رو میدونه.
آرتمیس گوشی رو خاموش کرد. گذاشتش زیر بالش. بلند شد. رفت سمت پنجره. بیرون بارون میاومد. شیشهها خیس بود.
آرتمیس به انعکاس خودش توی شیشه نگاه کرد. یه دختر ۱۶ ساله. با چشمهای خسته. با یه راز توی سینهش. با یه حقیقت که نمیدونست چیکار کنه.
آرتمیس یهو، یه تصمیم گرفت. باید بره سراغ مادربزرگ. این بار، مستقیم. باید بگه که میدونه. باید بگه که گوشی رو باز کرده. باید بگه که پیامها رو خونده. و باید بگه که میخواد حقیقت رو بدونه. همهش رو.
و بعد، یهو، صدای سعید از اتاق بغلی اومد. آرتمیس؟
آرتمیس از جا پرید. گوشی رو قایم کرد. بله؟
سعید گفت: بیداری؟
آرتمیس گفت: نه... یعنی... آره. بیدارم.
سعید هیچی نگفت. صدای پاش
رفت. آرتمیس نفس راحت کشید.
فردا میره سراغ مادربزرگ. و این بار، مجبورش میکنه که حرف بزنه.
---
پایان فصل پنجم.
---