فصل چهارم
آرتمیس با دو تا قلب زرد برگشت خونه.
سعید توی آشپزخانه بود. داشت چای میریخت. آرتمیس رو که دید، سرش رو بالا آورد. یه نگاه کوتاه. بعد دوباره برگشت به چای.
سعید گفت: «دیر اومدی.»
آرتمیس گفت: «پیش مادربزرگ بودم.»
سعید هیچی نگفت. آرتمیس هم هیچی نگفت. آرتمیس رفت اتاقش. در رو بست. قلبهای زرد رو گذاشت زیر بالش. جعبه رو گذاشت زیر تخت. بعد، یه چیزی توی سرش بود. یه تصمیم.
اون گوشی قدیمی. باید روشنش کنه.
---
فردا، بعد از مدرسه، آرتمیس گوشی رو برداشت. گذاشتش توی کیفش. رفت سراغ مغازهی رفیق پدرش. یه مغازهی کوچیک، پر از گوشیهای قدیمی و لوازم یدکی. مغازهدار، مردی ۴۵ ساله، با عینک تهاستکانی.
آرتمیس گوشی رو گذاشت روی پیشخوان.
مغازهدار نگاهش کرد. لبخند زد. گفت: «یادش بخیر. این گوشی خیلی قدیمیه. مال ۱۰ سال پیشه. از اینا دیگه پیدا نمیشه.»
آرتمیس گفت: «میتونید بازش کنید؟»
مغازهدار گوشی رو برداشت. چرخوند. به پشتش نگاه کرد. بعد گفت: «شارژش میکنم. ولی رمز داره. اثر انگشت میخواد. من نمیتونم بازش کنم. باید خود صاحبش بیاد.»
آرتمیس گفت: «صاحبش... صاحبش نیست. من باید بازش کنم.»
مغازهدار یه لحظه نگاهش کرد. یه نگاه که توش سوال بود. ولی هیچی نگفت. فقط گوشی رو وصل کرد به شارژ. گفت: «بیا فردا. اگه شارژ شد، شاید بتونم یه کاری کنم.»
---
آرتمیس فردا برگشت. مغازهدار گوشی رو داد. گفت: «شارژ شده. ولی همونطور که گفتم، رمز داره. من کاری نمیتونم بکنم.»
آرتمیس گوشی رو گرفت. از مغازه بیرون اومد. توی راه، به گوشی نگاه کرد. به اثر انگشت. به رمز.
باید یه جوری بازش کنه. باید.
---
اون شب، آرتمیس یه فکر کرد.
سعید هر شب میخوابه. ولی صبحها، قبل از اینکه بره سر کار، یه روتین داره. میره دستشویی. بعد میاد آشپزخانه. چای میریزه. اون موقع، گوشیش دستش نیست.
آرتمیس صبر کرد.
صبح، سعید رفت دستشویی. آرتمیس از اتاقش اومد بیرون. آروم. بیصدا. رفت سمت میز. گوشی سعید رو برداشت. گوشی قدیمی رو درآورد. گذاشتش کنار گوشی سعید.
الان وقتشه.
آرتمیس گوشی قدیمی رو برداشت. انگشت سعید... نه. آرتمیس نمیتونست انگشت سعید رو بذاره. ولی...
صفحهی گوشی قدیمی، اثر انگشت میخواست. ولی شاید، شاید اگه آرتمیس انگشتش رو بذاره...
آرتمیس انگشتش رو گذاشت. هیچی. قفل باز نشد.
نه. باید اثر انگشت سعید باشه.
آرتمیس یه لحظه فکر کرد. بعد، یه چیز به ذهنش رسید.
سعید صبحها، وقتی چای میریزه، دستش رو میذاره روی کتری. اثر انگشتش میمونه روی کتری. روی لیوان. روی دستگیره.
آرتمیس رفت سمت کتری. دستهی کتری. اثر انگشت. شاید. آرتمیس یه تیکه چسب برداشت. آروم زد به دستهی کتری. چسب، یه اثر انگشت ناقص رو برداشت.
باید یه جوری این اثر انگشت رو بذاره روی گوشی.
آرتمیس چسب رو گذاشت روی سنسور گوشی. فشار داد. صبر کرد.
قفل باز شد.
آرتمیس نفسش رو حبس کرد. باز شد.
---
آرتمیس گوشی رو برداشت. رفت اتاقش. در رو بست. نشست روی تخت. گوشی رو باز کرد. وارد صفحهی چت شد.
پیامها. ولی ناقص. خیلی چیزا پاک شده. بعضی پیامها هست. بعضی نیست. انگار کسی، عمداً، بعضی حرفها رو حذف کرده.
آرتمیس شروع کرد به خوندن. از بالا. از اولین پیام.
«سلام. یه سری از بچهها گفتن یه گپ همشهری بزنیم. دیدم همشهریای، گفتم دعوتت کنم.»
«سلام. ممنون. من سعیدم. ۳۳ ساله.»
«من آرامم. ۱۸ ساله.»
آرتمیس لبخند زد. یه لبخند کوچیک. آرام. بالاخره اسمش رو دید.
پیام بعدی. صدا. آرتمیس یهو، صدایی شنید. صدای یه دختر. پرانرژی. شاد. آرام.
«سعید! امروز یه چیز باحال شد! معلممون...»
آرتمیس خشکش زد. صدای آرام. برای اولین بار. صدای آرام.
آرام داشت تعریف میکرد. از روزش. از مدرسه. از دوستاش. بیوقفه. پرانرژی. شاد. و سعید، توی پیامها، میخندید. یه خندهی کوتاه. ولی واقعی.
آرتمیس گوش میداد. یه دقیقه. دو دقیقه. صدای آرام، پر از زندگی بود. پر از انرژی. آرتمیس نمیتونست باور کنه که این دختر، همون دختریه که توی عکس، لبخندش نقاب بود.
پیام بعدی. یهو، همهچیز عوض شد.
پیامها پاک شده بود. یه تیکهی بزرگ. حذف. آرتمیس هرچی اسکرول کرد، چیزی نبود. فقط یه جای خالی. یه حفره.
بعد، پیامها دوباره شروع میشد. ولی این بار، فرق داشت. آرام، ساکتتر. سعید، سردتر.
آرتمیس ادامه داد. به جای هیجانی رسید. آرام نوشته بود: «سعید، من باید یه چیزی رو بگم...»
آرتمیس نفسش رو حبس کرد. همین. این همون چیزیه که پاک شده. این همون رازه.
ولی قبل از اینکه پیام رو بخونه، یهو، صدای سعید از پشت در اومد.
سعید گفت: «آرتمیس؟»
آرتمیس گوشی رو سریع قایم کرد. زیر بالش. قلبش تند میزد.
آرتمیس گفت: «بله؟»
سعید گفت: «صبحانه آمادهست. بیا.»
آرتمیس گفت: «الان میام.»
سعید رفت. آرتمیس نفس راحت کشید. ولی میدونست که نمیتونه الان ادامه بده. باید صبر کنه. باید شب بشه.
---
آرتمیس تمام روز رو توی مدرسه، به اون پیام فکر کرد. به «سعید، من باید یه چیزی رو بگم...». به جای خالی. به حفره.
شب، دیر وقت. سعید رفته بود بخوابه. آرتمیس دوباره گوشی رو برداشت. نشست روی تخت. زیر نور کم. گوشی رو باز کرد. ادامه داد.
پیام. «سعید، من باید یه چیزی رو بگم...»
اینجا جاییه که همهچیز عوض شده.
آرتمیس انگشتش رو گذاشت روی صفحه. اسکرول کرد.
---
۱۰ سال قبل. از زبون سعید:
---
«آرام یه چیزی گفت. یه چیزی که من نمیخواستم بشنوم. گفت یه اشتباه کرده. قبل از من. یه اشتباه که فکر میکرد تموم شده. ولی تموم نشده. برگشته. گفت باید بگم. گفت نمیخوام بعداً بفهمی.
من ساکت موندم. دستام یخ کرد. همون دستی که سنگ میشکنه. همون دستی که دیوار میسازه. ولی الان، هیچکاری نمیتونست بکنه.
آرام گفت: «سعید، من...»
من گفتم: «نگو.»
آرام گفت: «ولی...»
من گفتم: «نگو. نمیخوام بدونم.»
آرام ساکت شد. منم ساکت شدم. توی گوشی، فقط صدای نفسهامون بود. من میدونستم. میدونستم که این، تمومه. ولی نمیخواستم قبول کنم. چون آرام، تنها کسی بود که بعد از مدتها، منو از ترس در آورده بود. ولی حالا، ترس برگشته بود. و این بار، بدتر.»
---
آرتمیس گوشی رو گذاشت. دستهاش میلرزید. این همون چیزیه که مادربزرگ میگفت. این همون رازه.
آرام یه اشتباهی کرده بود. قبل از سعید. و اون اشتباه، برگشته بود.
ولی اون اشتباه چی بود؟
آرتمیس دوباره گوشی رو برداشت. ادامه داد. «آرام گفت...»
همین موقع، یهو، صدای سعید از اتاق بغلی اومد. آرتمیس گوشی رو قایم کرد. زیر بالش. قلبش تند میزد.
سعید گفت: «آرتمیس؟ بیداری؟»
آرتمیس گفت
: «نه... بیدار نیستم. یعنی... بیدارم. ولی دارم میخوابم.»
سعید هیچی نگفت. صدای پاش رفت. آرتمیس نفس راحت کشید.
فردا شب. باید ادامه بده.
---
پایان فصل چهارم.
---