فصل دوم
---
آرتمیس سه روز به سعید نگاه نکرد.
نه از عصبانیت. از ترس. ترس از این که اگه یه بار دیگه به چشمهای پدرش نگاه کنه، همهچیز رو بفهمه. یا بدتر، سعید بفهمه که آرتمیس فهمیده.
سه روز، توی خونه راه رفت. سه روز، سر سفره نشست. سه روز، «صبح بخیر» و «شب بخیر» گفت. ولی هیچکدوم، هیچی نگفتن. سعید مثل همیشه بود. ساکت. خسته. با بوی سنگ و چوب و عرق. ولی آرتمیس دیگه اون سعید رو نمیدید. آرتمیس یه مرد دیگه میدید. مردی که توی دفترچهی زرد نوشته بود: «من از عشق میترسم.»
روز چهارم، آرتمیس تصمیم گرفت بره سراغ مادرش.
---
مادر آرتمیس توی خونهی مادربزرگش زندگی میکرد. یه خونهی قدیمی، توی یه کوچهی باریک، با دیوارهای کاهگلی و یه حوض کوچیک وسط حیاط. آرتمیس هر چند ماه یه بار میرفت اونجا. نه به خاطر مادرش. به خاطر مادربزرگش. مادربزرگش تنها کسی بود که آرتمیس رو واقعاً میدید. نه مثل سعید که فقط نگاه میکرد. نه مثل مادرش که اصلاً نگاه نمیکرد.
اون روز، آرتمیس در زد. مادربزرگش باز کرد. دستهاش بوی نان میداد.
مادربزرگ گفت: «آرتمیس؟ تو این موقع؟ چی شده؟»
آرتمیس گفت: «اومدم مامان رو ببینم.»
مادربزرگ سکوت کرد. یه سکوت کوتاه، ولی سنگین. بعد گفت: «بیا داخل عزیزم مادرت تو اتاقشه.»
آرتمیس رفت داخل. از حیاط گذشت. از حوض. از درخت انار. به در اتاق مادرش رسید. در نیمهباز بود. آرتمیس هلش داد.
مادرش نشسته بود جلوی آینه. داشت موهاش رو شونه میکرد. لباس راحتی پوشیده بود. بوی عطر میداد. آرتمیس رو که دید، توی آینه نگاهش کرد. لبخند زد. یه لبخند کوچیک، بدون اینکه برگرده.
مادرش گفت: «آرتمیس. تو اینجا چیکار میکنی؟»
آرتمیس گفت: «اومدم یه چیزی بپرسم.»
مادرش شونههاش رو بالا انداخت. «بپرس.»
آرتمیس نشست روی تخت. به مادرش نگاه کرد. به موهای بلوندش. به لباسش. به اون لبخندی که همیشه بود، ولی هیچوقت واقعی نبود.
آرتمیس گفت: «آرام کیه؟»
مادرش دستش وسط شونه کردن موهاش موند. توی آینه، به آرتمیس نگاه کرد. و این بار، لبخندش محو شد.
مادرش گفت: «آرام؟»
آرتمیس گفت: «آره. آرام. تو خونهی بابا یه عکس پیدا کردم. یه دفترچه. اسمش آرام بود. میخوام بدونم کیه.»
مادرش شونه رو گذاشت روی میز. برگشت. به آرتمیس نگاه کرد. توی چشمهاش تعجب بود. تعجب واقعی. نه تعجبِ ساختگی.
مادرش گفت: «آرتمیس، من نمیدونم آرام کیه.»
آرتمیس گفت: «چطور نمیدونی؟ تو زن بابا بودی.»
مادرش گفت: «من زن بابای تو بودم. ولی بعد از جدایی، من رفتم. دیگه هیچوقت از زندگی اون خبر نداشتم. نمیدونم بعد از من کی اومد. کی رفت. نمیدونم.»
آرتمیس سکوت کرد. مادرش راست میگفت. توی چشمهاش نبود که دروغ بگه.
آرتمیس گفت: «پس کی میدونه؟»
مادرش برگشت سمت آینه. دوباره شونه رو برداشت. شروع کرد به شونه کردن موهاش. ولی این بار، دستش میلرزید.
مادرش گفت: «برادر سعید. عموت. اون همیشه به سعید نزدیک بود. هنوزم هست. اگه چیزی میخوای راجع به سعید بدونی، برو از عموت بپرس. من نمیدونم. نمیخوام هم بدونم.»
آرتمیس بلند شد. رفت سمت در. قبل از اینکه بره، برگشت. یه لحظه به مادرش نگاه کرد. مادرش هنوز پشتش به آرتمیس بود. هنوز داشت موهاش رو شونه میکرد.
آرتمیس گفت: «مامان، تو هیچوقت نپرسیدی چرا بابا اینطوری شد؟»
مادرش توی آینه نگاهش کرد. یه نگاه سرد. یه نگاه خالی.
مادرش گفت: «نه. من رفتم. تموم شد. چرا باید بپرسم؟»
آرتمیس در رو بست. از حیاط گذشت. از حوض. از درخت انار. از مادربزرگ خداحافظی نکرد. فقط رفت.
---
توی راه برگشت، آرتمیس یه چیز رو فهمید:
مادرش آرام رو نمیشناخت. ولی عموش میشناخت. عموش همیشه به سعید نزدیک بوده. و این یعنی، عموش کلید همهچیزه.
و یه چیز دیگه: اگه میخواد حقیقت رو بفهمه، باید با عموش صحبت کنه.
---
پایان فصل دوم.
---