فصل هفتم
---
آرتمیس اون شب تا صبح نخوابید.
نه از بیقراری. از تصمیم. گوشی قدیمی رو گذاشته بود کنارش. کاغذی که توی جعبه بود — همون کاغذ تا شده با دستخط سعید — رو گذاشته بود روی میز. «فقط اگه لازم شد.»
الان لازمه.
صبح، آرتمیس گوشی رو برداشت. شماره رو زد. شمارهی قدیمی. ۱۰ سال پیش. بوق. بوق. بوق. «این شماره دیگر در دسترس نیست.»
آرتمیس گوشی رو گذاشت. یه نفس عمیق کشید. نمیخواد ناامید بشه. رفت سراغ گوشی قدیمی. پیامها. دنبال یه نشانی. دنبال یه آدرس. آرام یه بار، یه بار، یه جایی رو فرستاده بود. یه کافه. یه شهر.
آرتمیس پیداش کرد. «کافهی باران. خیابون انقلاب. شهر...»
آرتمیس آدرس رو نوشت. یه شهر، سه ساعت با اتوبوس. آرتمیس پولهاش رو جمع کرد. لباسهاش رو برداشت. یه کولهی کوچیک. یه بلیط. و رفت.
---
اتوبوس ساعت ۹ صبح حرکت کرد. آرتمیس کنار پنجره نشست. به جاده نگاه کرد. به درختها. به آسمون. به آرام فکر کرد. به سعید. به ۱۰ سال. به حفره. به ترس. به بخشش.
ساعت ۱۲ رسید. پیاده شد. شهر کوچیک بود. یه شهر قدیمی. با خیابونهای باریک. با مغازههای کوچیک. آرتمیس آدرس رو پرسید. یه پیرمرد نشونش داد. «کافهی باران؟ اونجا دیگه کافه نیست. الان یه مغازهی کتابفروشیه.»
آرتمیس رفت. مغازهی کتابفروشی. در باز بود. بوی کاغذ. بوی چوب. آرتمیس رفت داخل. یه مرد پشت پیشخوان بود. ۵۰ ساله. با عینک.
آرتمیس گفت: «سلام. من دنبال یه نفر میگردم. اسمش آرامه. قبلاً اینجا کار میکرد.»
مرد نگاهش کرد. یه نگاه طولانی. بعد گفت: «آرام؟ آره. آرام اینجا کار میکرد. ولی... ولی سالها پیش رفت. شاید ۸ سال. ۹ سال. رفت. گفت میخواد معلم بشه. گفت میخواد زندگی جدید. ما دیگه خبری ازش نداریم.»
آرتمیس گفت: «نمیدونید کجا رفت؟»
مرد گفت: «نه. ولی... یه چیز میدونم. آرام، هر سال، یه بار میومد اینجا. یه کتاب میخرید. همیشه هم یه کتاب روانشناسی. میگفت میخوام بفهمم. میخوام درمان بشم. ولی... ولی هیچوقت درمان نشد. فقط قویتر شد.»
آرتمیس از مغازه بیرون اومد. ناامید. ولی... ولی یه چیز توی دلش جرقه زد. معلم. روانشناسی. قویتر. آرام جایی بود. یه جایی که بفهمه. درمان بشه.
آرتمیس رفت سراغ مدرسهها. مدرسهی ابتدایی. مدرسهی راهنمایی. مدرسهی دبیرستان. پرسید. پرسید. پرسید. ولی هیچکس آرام رو نمیشناخت. هیچکس. آخرین مدرسه. یه دبیرستان دخترانه. مدیر مدرسه، یه زن ۵۰ ساله.
آرتمیس گفت: «دنبال یه معلم میگردم. اسمش آرامه. ۲۷ سالشه. سبزهرو. چشمهای درشت.»
مدیر نگاهش کرد. یه نگاه عجیب. بعد گفت: «آرام؟ آره. آرام سالها پیش اینجا کارآموزی کرد. دانشجو بود. کارشناسی که گرفت، رفت مناطق محروم. درس داد. بعد... بعد برگشت. با خانوادهش خداحافظی کرد. گفت میخواد مستقل بشه. گفت میخواد برای خودش زندگی کنه. و رفت. رفت یه شهر دیگه.»
آرتمیس گفت: «کدوم شهر؟»
مدیر گفت: «اسلام شهر.»
آرتمیس خشکش زد. واقعا؟!
مدیر گفت: «آره. آرام گفت میخواد گم بشه. ولی نه توی یه شهر غریب. گم توی یه شهر بزرگ. گفت میخواد از نو شروع کنه. جایی که هیچکس رو نمیشناسه. ولی خیلی دور هم نباشه.»
آرتمیس از مدرسه بیرون زد. آفتاب توی چشمش زد. دستش رو گذاشت جلوی چشمش. قلبش تند میزد. آرام توی شهر خودش بود. همین شهر. همین جا. ۱۰ سال. ۱۰ سال آرام اونجا بود. نزدیک. خیلی نزدیک.
آرتمیس به ساعتش نگاه کرد. دیر شده بود. باید برمیگشت. اتوبوس آخر ساعت ۵ بود. آرتمیس دوید سمت ترمینال. رسید. نفسنفس میزد. بلیط گرفت. نشست. اتوبوس راه افتاد. آرتمیس کنار پنجره. به جاده. به درختها. به آسمون. فکر کرد. آرام همین شهره. فردا پیداش میکنه.
---
آرتمیس دیر شب رسید خونه. سعید خواب بود. آرتمیس آروم رفت تو. در اتاقش رو بست. لباسهاش رو درآورد. افتاد رو تخت. خسته. ولی ذهنش کار میکرد. آرام همین شهره. فردا صبح. زنگ اول. ریاضی. خانم صولتی. خانم صولتی. موهای بلند. پرانرژی. آرام. آرام. آرام
آرتمیس سرش رو گذاشت رو بالش. چشمهاش رو بست. فردا. فردا میفهمه. فردا میفهمه خانم صولتی کیه.
---
همون شب، توی خونهی مادربزرگ:
مادربزرگ بیدار بود. نشسته بود روی قالی. چایی سرد جلوش. تسبیح توی دستش. مادربزرگ به دیوار نگاه میکرد. به عکسی که روی طاقچه بود. عکس یه دختر جوون. سبزهرو. با موهای بلند.
مادربزرگ یه آیه خوند. بعد، آروم گفت: «آرام... دخترم... ۱۰ ساله رفتی. ولی انگار، امشب، یکی داره پیدات میکنه.»
مادربزرگ تسبیح رو گذاشت روی میز. بلند شد. رفت سمت پنجره. بیرون بارون میاومد. مادربزرگ به آسمون نگاه کرد. یه لبخند تلخ. یه لبخند ۱۰ ساله.
مادربزرگ گفت: «شنوندهای که نشنیدند... حالا یه شنوندهی دیگه اومده. شاید این بار... شاید این بار کسی بشنوه.»
---
پایان فصل هفتم.
---