فصل هشتم
---
آرتمیس صبح بیدار شد. ولی خواب ندیده بود. فقط دراز کشیده بود. چشم بسته. ذهن باز.
آرتمیس لباس پوشید. یونیفرم. مشکی. مقنعه . کیف. از اتاقش اومد بیرون. سعید سر میز بود. مثل همیشه. ساکت. چای. نون.
آرتمیس گفت: «صبح بخیر.»
سعید گفت: «صبح بخیر.»
آرتمیس رفت. بدون صبحانه. بدون چای. بدون نگاه. فقط رفت.
---
مدرسه. همون مدرسه‌ی همیشه. همون راهرو. همون کلاس. همون زنگ. ولی امروز، همه‌چیز فرق داشت. آرتمیس راه می‌رفت. آروم. سنگین. قدم‌هاش می‌لرزید. قلبش تند می‌زد. زنگ اول. ریاضی. خانم صولتی.
آرتمیس کنار در کلاس ایستاد. نفس عمیق کشید. دستگیره رو چرخوند. در باز شد.
خانم صولتی پشت تخته بود. گچ دستش. موهای بلند. مشکی. باز. پرانرژی. لبخند. همون لبخند. خانم صولتی برگشت. آرتمیس رو که دید، لبخند زد. گفت: «آرتمیس، چرا ایستادی؟ بیا تو. دیر شده.»
آرتمیس رفت تو. نشست. روی صندلی. دست‌هاش رو گذاشت رو میز. دست‌هاش می‌لرزید. چشم‌هاش به خانم صولتی بود. به موهاش. به چشم‌هاش. به لبخندش. به دست‌هاش. به گچ توی دستش.
خانم صولتی درس داد. معادله. ریاضی. عدد. فرمول. ولی آرتمیس هیچی نمی‌شنید. فقط نگاه می‌کرد. فقط فکر می‌کرد. آرام؟ خانم صولتی = آرام؟
زنگ خورد. بچه‌ها رفتند. آرتمیس نشست. تکان نخورد. خانم صولتی دفترش رو بست. گچ رو گذاشت روی میز. برگشت. آرتمیس رو دید. ایستاده. ساکت. نگاه.
خانم صولتی گفت: «آرتمیس؟ چیزی شده؟»
آرتمیس بلند شد. رفت سمت میز. ایستاد. رو‌به‌رو. نگاه. یه لحظه. دو لحظه. بعد گفت:
«خانم صولتی... شما آرام هستید؟»
خانم صولتی یخ زد. گچ از دستش افتاد. روی زمین. صدای شکستن. سکوت. یه سکوت طولانی. یه سکوت ۱۰ ساله.
خانم صولتی نگاه کرد. به آرتمیس. به چشم‌هاش. به صورتش. به سعید توی صورتش. یهو، دستش لرزید. لبخندش محو شد. چشم‌هاش تر شد.
خانم صولتی آروم گفت: «تو... تو دختر سعیدی؟»
آرتمیس اشک توی چشم‌هاش جمع شد. ولی نریخت. فقط گفت:
«آره. من آرتمیسم. ۱۶ سالمه. و می‌دونم همه‌چیز رو. همه‌چیز رو درباره شما. درباره بابا. درباره اون مرد. درباره ترس. درباره سکوت. درباره حفره. مادربزرگ گفت. گوشی رو باز کردم. پیام‌ها رو خوندم. نامه رو خوندم. دفترچه‌ها رو خوندم. من می‌دونم.»
خانم صولتی نشست. روی صندلی. دست‌هاش رو گذاشت رو صورتش. یه لحظه. دو لحظه. بعد سرش رو آورد بالا. اشک روی گونه‌هاش. ولی لبخند می‌زد. یه لبخند تلخ. یه لبخند آرام.
خانم صولتی گفت: «آرام. بله. من آرامم. ۱۰ سال پیش، من آرام بودم. الان... الان آرام هستم. ولی نه برای سعید. برای خودم. برای شاگردام. برای زندگی.»
آرتمیس نشست. رو‌به‌رو. نزدیک. نگاه. یه لحظه. دو لحظه.
آرتمیس گفت: «بابا... بابا هنوز منتظره. هنوز گریه می‌کنه. هنوز می‌گه کاش دوباره ببینمش. کاش بغلش کنم. کاش بگم تقصیر تو نبود.»
خانم صولتی اشک ریخت. آروم. بی‌صدا. مثل بارون. مثل ۱۰ سال پیش. خانم صولتی گفت:
«من بخشیدمش. سال‌ها پیش. بخشیدمش. ولی... ولی خودم رو نبخشیدم. من ۱۰ سال، هر شب، به این فکر کردم که اگه اون روز، اگه اون اشتباه رو نمی‌کردم، اگه اون مرد رو نمی‌شناختم، اگه ترس رو نمی‌ذاشتم وارد رابطه‌مون بشه، شاید... شاید همه‌چیز فرق داشت.»
آرتمیس دست خانم صولتی رو گرفت. محکم. مثل بچه‌ای که مادرش رو گرفته. آرتمیس گفت:
«آرام... خانم صولتی... شما تقصیرکار نبودید. بابا تقصیرکار نبود. فقط ترس بود. ترس تموم شد. من اینجام. من شنونده‌ام. من می‌شنوم. برگردید. نمی‌ذارم تنها بمونید. نمی‌ذارم بابا تنها بمونه.»
خانم صولتی ساکت شد. طولانی. سنگین. بعد سرش رو آورد بالا. نگاه کرد. به آرتمیس. به چشم‌هاش. به صورتش. به سعید توی صورتش.
خانم صولتی آروم گفت: «آرتمیس... من... من می‌ترسم. ۱۰ سال می‌ترسم. می‌ترسم ببینمش. می‌ترسم بفهمه چی شده. می‌ترسم بگه چرا رفتی. می‌ترسم...»
آرتمیس گفت: «نترس. من کنارتم. من نمی‌ذارم تنها بمونی. من نمی‌ذارم بابا تنها بمونه. من نمی‌ذارم هیچ‌کس تنها بمونه.»
خانم صولتی بلند شد. رفت سمت پنجره. پشتش رو کرد به آرتمیس. بارون می‌اومد. شیشه‌ها خیس بود. خانم صولتی به آسمون نگاه کرد. مثل مادربزرگ. مثل ۱۰ سال پیش.
خانم صولتی گفت: «آرتمیس... من نمی‌تونم. نمی‌تونم برگردم. نمی‌تونم ببینمش. نمی‌تونم...»
آرتمیس خشکش زد. دست‌هاش لرزید. اشک توی چشم‌هاش جمع شد. این بار نریخت. فقط گفت:
«چرا؟»
خانم صولتی برگشت. نگاه کرد. به آرتمیس. به چشم‌هاش. به ناامیدی. یه ناامیدی ۱۶ ساله.
خانم صولتی گفت: «چون من ترسیدم. ۱۰ سال پیش ترسیدم. الانم می‌ترسم. من... من همون آرام نیستم. من عوض شدم. من یه آدم دیگه شدم. و سعید... سعید هم عوض شده. ما دیگه اون دو تا نیستیم. ما دو تا غریبه‌ایم. دو تا غریبه که ۱۰ سال پیش همدیگه رو دوست داشتن.»
آرتمیس بلند شد. رفت سمت در. ایستاد. برگشت. نگاه کرد. به خانم صولتی. به چشم‌هاش.
آرتمیس گفت: «پس بابا چی؟ بابا ۱۰ سال منتظر مونده. بابا ۱۰ سال تنها بوده. بابا ۱۰ سال گریه کرده. بابا...»
خانم صولتی گفت: «آرتمیس... من متاسفم. من واقعاً متاسفم. ولی نمی‌تونم. نمی‌تونم برگردم. نمی‌تونم ببینمش. نمی‌تونم...»
آرتمیس در رو باز کرد. رفت بیرون. در رو بست. پشت در، ایستاد. اشک ریخت. این بار ریخت. بلند. آروم. تلخ. مثل بارون. مثل ۱۰ سال پیش.
آرتمیس رفت. از مدرسه بیرون زد. توی بارون. بدون چتر. بدون کاپشن. فقط رفت. به سمت خونه. به سمت سعید. به سمت هیچی.
---
پایان فصل هشتم.
---
