فصل ششم
---
آرتمیس صبح زود بیدار شد.
قبل از اینکه سعید بیدار بشه. قبل از اینکه خورشید کامل بیاد بالا. آرتمیس لباس پوشید. گوشی قدیمی رو گذاشت توی کیفش. از خونه بیرون زد. رفت پایین. طبقهی اول. در خونهی مادربزرگ رو زد.
مادربزرگ باز کرد. با همون روسری گلدار. با همون دستهای چروک. ولی این بار، آرتمیس فرق داشت. این بار، آرتمیس میدونست.
مادربزرگ گفت: «آرتمیس؟ این موقع؟»
آرتمیس گفت: «مادربزرگ، باید حرف بزنیم.»
مادربزرگ یه لحظه نگاهش کرد. یه نگاه که توش ترس بود. ترسِ قدیمی. بعد، در رو بازتر کرد. گفت: «بیا داخل.»
---
آرتمیس نشست روی قالی. مادربزرگ چای ریخت. ولی آرتمیس دست به چای نزد. آرتمیس گوشی قدیمی رو از کیفش درآورد. گذاشت روی میز.
مادربزرگ به گوشی نگاه کرد. یه نگاه طولانی. دستهاش لرزید.
مادربزرگ گفت: «این... این مال سعیده.»
آرتمیس گفت: «میدونم. بازش کردم. پیامها رو خوندم. مادربزرگ، من میدونم. میدونم آرام یه اشتباه کرده بود. میدونم یه آدم برگشته بود. میدونم سعید نشنید. ولی... ولی اون اشتباه چی بود؟ اون آدم کی بود؟ چرا سعید نتونست ببخشه؟»
مادربزرگ سکوت کرد. یه سکوت طولانی. یه سکوت که توش ۱۰ سال بود. ۱۰ سال سکوت. ۱۰ سال راز. بعد، مادربزرگ یه نفس عمیق کشید. دستهاش رو گذاشت روی زانوهاش. به دستهاش نگاه کرد.
مادربزرگ گفت: «آرتمیس، من به آرام قسم خوردم. قسم خوردم که حرف نزنم. ولی... ولی تو حق داری. تو باید بدونی. چون تو، تو تنها کسی هستی که میتونه تمومش کنه. ۱۰ سال سکوت، کافیه.»
آرتمیس گفت: «پس بگو.»
مادربزرگ گفت: «آرام یه دختر ۱۸ ساله بود. پرانرژی. شاد. ولی... ولی آسیبدیده. مثل تو. مثل سعید. مثل همهی ما. آرام، قبل از اینکه با سعید آشنا بشه، یه اشتباه کرد. یه اشتباه با یه مرد. یه مرد بد. اون مرد، از آرام سوءاستفاده کرد. عکس گرفت. فیلم گرفت. آرام ترسید. فرار کرد. پنهون شد. فکر کرد تموم شده.»
مادربزرگ مکث کرد. یه نفس عمیق کشید. ادامه داد.
مادربزرگ گفت: «بعد، آرام با سعید آشنا شد. توی روبیکا. اون زمان نت ملی بود. سعید تنها بود. افسرده. پنیک. آرام اومد. آرام شنونده بود. سعید هر شب براش مینوشت. آرام گوش میداد. سعید عاشق شد. آرام هم عاشق شد. ولی... ولی آرام میترسید. میترسید که اون مرد برگرده. میترسید که رازش رو بفهمه. میترسید که سعید بدونه.»
آرتمیس گفت: «پس اون مرد برگشت؟»
مادربزرگ گفت: «آره. برگشت. بعد از چند ماه. تهدید کرد. اخاذی کرد. گفت اگه پول ندی، عکسها رو پخش میکنم. میفرستم برای سعید. برای خانوادهش. برای همه. آرام ترسید. تنها بود. مجبور شد به سعید بگه. سعید... سعید نخواست بشنوه. گفت نگو. گفت نمیخوام بدونم. چون سعید... سعید میترسید.»
آرتمیس گفت: «از چی؟»
مادربزرگ گفت: «از بخشش. سعید میترسید که اگه بشنوه، باید ببخشه. و اگه ببخشه، باید اعتماد کنه. و سعید... سعید بلد نبود اعتماد کنه. چون یه بار اعتماد کرده بود. یه بار — مادرت. و مادرت رفته بود. سعید فکر کرد آرام هم میره. پس خودش تمومش کرد. قبل از اینکه آرام بره.»
آرتمیس گفت: «پس آرام تقصیرکار بود؟»
مادربزرگ گفت: «نه. آرام قربانی بود. قربانی یه مرد بد. قربانی ترس. قربانی سکوت. ولی سعید نتونست ببخشه. نه چون بد بود. چون زخم داشت. زخمِ قدیمی. و آرام، زخمِ جدید شد. سعید نتونست. گفت نمیتونم کنار بیام. تمومش کرد.»
آرتمیس گفت: «آرام رفت؟»
مادربزرگ گفت: «آره. آرام رفت. یه جایی که هیچکس پیداش نکنه. حتی سعید. حتی من. ولی... ولی قبل از اینکه بره، این جعبه رو به من داد. گفت اگه یه روزی دختری اومد و پرسید "آرام کیه؟" این رو بهش بده. و تو اومدی. تو پرسیدی. پس تو باید بدونی.»
آرتمیس گفت: «مادربزرگ، چرا قسم خوردی؟»
مادربزرگ گفت: «چون آرام گفت: "مادربزرگ، اگه یه روزی سعید اومد و پرسید، نگو. چون اگه بگه، میفهمه که تقصیر خودش بود. و سعید، طاقت تقصیر رو نداره. سعید فقط طاقت تنهایی رو داره." ولی آرتمیس... آرتمیس، تنهایی، بدترین چیزه. تنهایی، آدم رو نابود میکنه. سعید ۱۰ سال تنها بود. ۱۰ سال با ترس. ۱۰ سال با پنیک. ۱۰ سال با حفره. و حالا... حالا تو اومدی. تو میتونی تمومش کنی.»
آرتمیس بلند شد. گوشی رو برداشت. گذاشت توی کیفش. رفت سمت در. ولی قبل از اینکه بره، برگشت. به مادربزرگ نگاه کرد. یه نگاه طولانی.
آرتمیس گفت: «مادربزرگ، من میبخشم. تو رو. بابا رو. آرام رو. خودم رو. چون من، شنوندهام. و من، نمیذارم بابا تنها بمونه.»
مادربزرگ اشک توی چشمهاش جمع شد. ولی نریخت. فقط گفت: «آرتمیس، تو قویتر از همهمون هستی. قویتر از سعید. قویتر از آرام. قویتر از من. تو نشنیدی که بشنوی. تو شنیدی که بفهمی.»
---
آرتمیس از خونه بیرون اومد. رفت بالا. طبقهی دوم. در خونهی سعید رو باز کرد. سعید بیدار شده بود. نشسته بود سر میز. یه لیوان چای. یه تیکه نون. مثل همیشه. ساکت. خسته.
آرتمیس رفت سمت میز. نشست روبهروی سعید. سعید سرش رو بالا آورد. یه نگاه کوتاه. بعد دوباره برگشت به چای.
آرتمیس گفت: «بابا.»
سعید گفت: «هوم؟»
آرتمیس گفت: «من میدونم.»
سعید لیوان چای رو گذاشت. دستش لرزید. سرش رو بالا آورد. به آرتمیس نگاه کرد. یه نگاه که توش ترس بود. ترسِ قدیمی. ترسِ ۱۰ ساله.
سعید گفت: «چی... چی میدونی؟»
آرتمیس گفت: «درباره آرام. درباره همهچیز. درباره اون مرد. درباره ترس. درباره سکوت. درباره حفره. من گوشی رو باز کردم. پیامها رو خوندم. نامه رو خوندم. دفترچهها رو خوندم. مادربزرگ همهچیز رو گفت. من میدونم.»
سعید ساکت شد. یه سکوت طولانی. یه سکوت که توش ۱۰ سال بود. بعد، سعید یهو، گریه کرد. برای اولین بار. گریهی بلند. گریهی مردی ۴۳ ساله. گریهی سنگکاری که سنگها رو میشکست، ولی خودش رو نمیتونست ببخشه.
آرتمیس بلند شد. رفت سمت سعید. بغلش کرد. محکم. مثل بچهای که مادرش رو بغل میکنه.
آرتمیس گفت: «بابا، تقصیر تو نبود. تقصیر آرام هم نبود. فقط ترس بود. و ترس، تموم شد. من هستم. من شنوندهام و من میشنوم. همهچیز رو. همیشه.»
سعید توی بغل آرتمیس، آروم شد. گریه که تموم شد، سعید یه چیزی گفت. یه چیزی که آرتمیس انتظارش رو نداشت.
سعید گفت: «آرتمیس... کاش دوباره ببینمش. کاش بغلش کنم. کاش بگم تقصیر تو نبود.»
آرتمیس سعید رو محکمتر بغل کرد. یه چیزی توی سرش جرقه زد. اون شماره. اون
کاغذ توی جعبه. «فقط اگه لازم شد.»
آرتمیس گفت: «بابا، الان لازمه.»
---
پایان فصل ششم.
---