فصل اول: «جعبهای که نباید باز میشد»
---
آن روز، آسمان مثل همیشه نبود.
باران از صبح شروع شده بود. اول آرام، بعد تندتر، و تا غروب، شهر رو غرق کرده بود. آرتمیس از مدرسه که برگشت، خیس بود. کاپشنش رو انداخت روی مبل و رفت سراغ پنجره.
سعید پیام داده بود: «امشب نمیتونم بیام. هوا خرابه. سر ساختمون موندم.»
آرتمیس خونه تنها بود. خونهی سعید برای آرتمیس همیشه یه جور پناه بود. نه اتاق خودش، نه مدرسه، نه خیابون. اتاق سعید. تنها جایی که آرتمیس آرامش پیدا میکرد. جایی که نمیترسید. جایی که بوی سیگار و چوب و عرق کار میداد، ولی یه جورایی، امن بود.
اون شب، بارون که شدیدتر شد، آرتمیس رفت تو اتاق سعید. در رو بست. نشست روی تخت. به دیوار نگاه کرد. به قفسهی کتابها. به کمد چوبی گوشهی اتاق.
و بعد، یه چیزی توی وجودش تکان خورد. کنجکاوی. همون کنجکاوی شیطون و بازیگوشی که همیشه توی چشمهاش بود.
بلند شد. رفت سراغ کمد. درش رو باز کرد. لباسهای کار سعید. خاکی. بوی سنگ. دستش رو فرو کرد لای لباسها. یه چیزی زیر انگشتش سرد بود.
یه کلید.
آرتمیس کلید رو کشید بیرون. یه کلید کوچیک، زنگزده، با یه حلقهی چرمی کهنه. از خودش پرسید: «این کلید کجاست؟ تا الان ندیدمش.»
سعید همیشه همهچیز رو میگفت. ولی این کلید رو نگفته بود.
آرتمیس کلید رو چرخوند لای انگشتهاش. یه لحظه فکر کرد بذاره سر جاش. ولی بعد، یه صدای عجیب اومد. نه از بیرون. از کمد. یه صدای تو خالی، انگار پشت چوب، فضای خالی بود.
آرتمیس برگشت. دقت کرد. لای درز کمد، یه نخ نازک دیده میشد. یه نخ که از پشت چوب، به یه چیزی وصل بود.
آرتمیس نخ رو کشید.
صدای تلق اومد. یه تیکه از چوب کنده شد. پشتش، یه جعبهی چوبی قفلشده بود. جعبهای که با نخ به درز کمد وصل شده بود.
آرتمیس قلبش تند زد. کلید رو برداشت. گذاشت توی قفل. چرخوند.
تلق.
جعبه باز شد.
اولین چیزی که دید، یه عکس بود. قدیمی، رنگورورفته. توش یه دختر جوون بود. سبزهرو، چشمهای درشت، لبخندی که انگار نقاب بود.
آرتمیس عکس رو برگردوند.
پشت عکس، با خودکار آبی، یه تاریخ و یه اسم نوشته شده بود:
آرام — اردیبهشت ۱۴۰۵
آرتمیس نفسش رو حبس کرد. «آرام؟»
عکس رو گذاشت کنار. زیرش، یه گوشی قدیمی بود. از اون گوشیهای لمسی قدیمی که دیگه کسی استفاده نمیکرد. باتری نداشت. صفحهش ترک خورده بود.
و بعد، دو تا دفترچه.
اولی، یه دفترچهی برنامهریزی رنگارنگ. جلدش پر از برچسبهای کوچک و شکلک بود. بعضی صفحهها با خودکار قهوهای نوشته شده بود، بعضی با مداد. گوشهی بعضی صفحهها، دو تا برگ برچسب شکلک چسبونده شده بود. یکی خندان، یکی گریان. ولی دفترچه نصفه رها شده بود. برچسبها تا وسط استفاده شده بود، بعد دیگه هیچی. انگار کسی وسط نوشتن، دفترچه رو بسته و کنار گذاشته.
آرتمیس دفترچهی زرد رنگ رو باز کرد.
یه دفترچهی زردرنگ کوچیک. جلدش ساده بود، ولی روش یه قلب بافتهشدهی زردرنگ چسبونده شده بود. قلب دستساز بود. با نخ زرد بافته شده بود.
توی دفترچهی زردرنگ کوچیک نوشتههایی بود. دستخط سعید بود. کج، نامرتب، ولی محکم.
صفحهی اول:
«امشب بازم پنیک داشتم. دستام میلرزید. رفتم سراغ گوشی. هیچکس نبود. فقط روبیکا. یه دختر بهم پیام داد. همشهری بود. گفت گپ همشهری زدن، دعوتم کرد. اسمش آرامه. ۱۸ سالشه. نمیدونم چرا جوابش رو دادم. شاید چون صدای هیچکس رو نمیشنیدم. شاید چون میخواستم یکی، فقط یکی، بفهمه من هنوز زندهام. ولی بهش نمیگم. به هیچکس نمیگم.»
آرتمیس ابروهاش رو کشید بالا. سعید؟ پدرش؟
صفحهی دوم:
«آرام میگه شبها میترسه. من نمیدونم چرا دارم به حرفاش گوش میدم. ولی گوش میدم. شاید چون منم میترسم. ولی نه از تنهایی. من از اعتماد میترسم. از این میترسم که یه روزی یکی بیاد، عادت کنم، بعد بره. مثل قبل.»
صفحهی سوم. یه برچسب شکلک خندان کنارش:
«امروز خندیدم. بعد از مدتها. نمیدونم چرا. اسمش آرامه. ولی منو از ترس در آورد. نه از تنهایی — از ترسِ خودم. از ترسِ اینکه نکنه دوباره بذارم یکی بیاد تو زندگیم. نمیخوام. نمیتونم. ولی انگار دارم میتونم. و همین ترسناکه.»
صفحهی چهارم. برچسب شکلک گریان:
«امشب پنیک داشتم. به آرام گفتم. اون گوش داد. هیچی نگفت. فقط گوش داد. من هیچوقت کسی رو نداشتم که فقط گوش بده. نه راهنمایی، نه نصیحت، نه ترحم. فقط گوش. آرام اینطوریه. ولی همین ترسناکه. چون دارم عادت میکنم. و من از عادت کردن میترسم. از عشق میترسم. از این میترسم که یه روزی بگم دوستت دارم و بعد بفهمم اشتباه کردم.»
صفحهی پنجم:
«نمیدونم این چیه. ولی میترسم. نه از دست دادنش. از این میترسم که بذارم وارد زندگیم بشه. از این میترسم که اعتماد کنم. یه بار اعتماد کردم. یه بار عاشق شدم. یه بار گفتم میمونم. و موندم. ولی اون رفت. حالا آرام اومده. و من نمیدونم باید چیکار کنم. نمیتونم بهش بگم. چون اگه بگم، میفهمه چقدر شکستهام. و من نمیخوام کسی بفهمه.»
صفحهی آخر. دستخط لرزون. یه قطرهی خشکشدهی اشک روی کاغذ:
«آرام رفت. نمیدونم چرا. شاید چون میخواستم خودم رو نجات بدم. شاید چون میترسیدم. شاید چون اگه میموند، من عاشقش میشدم. و من از عاشق شدن میترسم. از این میترسم که دوباره بگم میمونم و بعد، یه روز، بفهمم که تنها موندم. تنها، با یه قلب بافتهشدهی زرد.»
آرتمیس دفترچهی زرد رو بست. قلب بافتهشده رو لای انگشتهاش گرفت. قلب زرد بود. دستساز. با نخ. آرام بافته بودش.
برگشت سراغ جعبه. این بار، دقیقتر گشت. زیر دفترچهها، یه تیکه کاغذ تا شده بود. بازش کرد. یه شمارهی قدیمی. با دستخط سعید. کنارش نوشته شده بود: «فقط اگه لازم شد.»
آرتمیس اون شب تا صبح نخوابید. به عکس نگاه میکرد. به اسم «آرام». به اون شماره. به قلب زرد.
صبح، سعید برگشت خونه. خیس، خسته، با لباسهای گلی. آرتمیس توی آشپزخانه بود.
سعید گفت: «صبح بخیر.»
آرتمیس گفت: «صبح بخیر.»
و هیچکدوم، هیچی نگفتن.
---
پایان فصل اول.
---