فصل نهم
---
آرتمیس اون شب تا صبح چشم بر هم نذاشت.
نه از بیقراری. از انتظار. گوشی دستش بود. هر چند دقیقه یه بار نگاه میکرد. شاید پیام بده. شاید زنگ بزنه. شاید بگه من اومدم. ولی هیچی. هیچی. فقط بارون. فقط سکوت.
صبح شد. آرتمیس بلند شد. لباس پوشید. یونیفرم. مشکی. مقنعه. کیف. از اتاقش اومد بیرون. سعید سر میز بود. مثل همیشه. ساکت. چای. نون. ولی این بار، سعید سرش رو آورد بالا. نگاه کرد. پرسید:
«دیروز چی شد؟»
آرتمیس ایستاد. دستش رو گذاشت رو دستگیره. نگاه کرد. به چشمهای سعید. به امید. به ۱۰ سال امید.
آرتمیس گفت: «هیچی. هنوز هیچی.»
سعید ساکت شد. سرش رو انداخت پایین. لیوان چای رو گرفت. دستش لرزید.
آرتمیس رفت. بدون صبحانه. بدون چای. بدون نگاه. فقط رفت.
---
مدرسه. همون مدرسه. همون راهرو. همون کلاس. زنگ اول. ریاضی. ولی این بار، در کلاس باز بود. آرتمیس ایستاد. نگاه کرد. پشت تخته، خانم صولتی نبود. یه مرد جوان ایستاده بود. معلم جدید.
آرتمیس خشکش زد. رفت تو. نشست. روی صندلی. دستهاش لرزید. قلبش ایستاد.
آرتمیس آروم پرسید از بغلدستیش: «خانم صولتی کجاست؟»
بغلدستی گفت: «نمیدونم. امروز صبح گفتن رفته. گفتن استعفا داده. گفتن یه شهر دیگه میره.»
آرتمیس سرش رو گذاشت رو میز. اشک ریخت. روی میز. آروم. بیصدا. مثل بارون. مثل ۱۰ سال پیش.
آرام رفته بود. بازم رفته بود. مثل ۱۰ سال پیش.
---
آرتمیس بعد از مدرسه برنگشت خونه. رفت سمت کافه. همون کافهی قدیمی. همون جایی که آرام کار میکرد. الان کتابفروشی بود. آرتمیس رفت داخل. همون مرد ۵۰ ساله با عینک.
آرتمیس گفت: «آرام اومد اینجا؟»
مرد نگاه کرد. یه نگاه طولانی. بعد گفت: «آره. دیروز. اومد. یه کتاب خرید. همیشه هم یه کتاب روانشناسی. ولی این بار، یه کتاب دیگه خرید.»
آرتمیس گفت: «چی؟»
مرد رفت پشت پیشخوان. یه کتاب کوچیک درآورد. گذاشت روی میز. جلد زرد. عنوان: «بخشش».
مرد گفت: «گفت این رو به دختری بده که یه روز میاد اینجا. گفت اسمش آرتمیسه.»
آرتمیس کتاب رو گرفت. بازش کرد. صفحهی اول. دستخط آرام. خودکار آبی. کاغذ زرد:
«آرتمیس، من رفتم. ولی نرفتم. من ۱۰ سال پیش رفتم. ولی هر شب، توی خواب، برمیگشتم. حالا هم میرم. ولی این بار، از ترس رفتم. از ترسِ اینکه ببینمش. از ترسِ اینکه بفهمم ۱۰ سال، ۱۰ سال هدر شد. ولی... ولی یه چیز رو بدون: من بخشیدمش. سالها پیش. بخشیدمش. ولی خودم رو نبخشیدم. شاید... شاید اگه یه روزی تونستم خودم رو ببخشم، برگردم. شاید. ولی نه امروز. نه فردا. شاید... شاید هیچوقت.»
آرتمیس کتاب رو بست. گذاشتش توی کیفش. از کافه بیرون زد. زیر بارون. بدون چتر. فقط رفت. به سمت خونه. به سمت سعید. به سمت هیچی.
---
آرتمیس در خونه رو باز کرد. سعید روی مبل نشسته بود. ساکت. شکسته. پیر. لیوان چای دستش. ولی نوشیده نبود. فقط دستش بود.
آرتمیس رفت کنارش. نشست. کتاب رو درآورد. گذاشت روی میز.
آرتمیس گفت: «بابا.»
سعید سرش رو آورد بالا. نگاه کرد. به آرتمیس. به چشمهاش. به اشکهاش. به ناامیدی. به ۱۰ سال ناامیدی.
آرتمیس گفت: «آرام رفته. بازم رفته. ولی... ولی این بار، یه چیز برام گذاشت.»
سعید نگاه کرد. به کتاب. به جلد زرد. به عنوان: «بخشش».
آرتمیس گفت: «بابا... آرام نوشته من بخشیدمش. سالها پیش. بخشیدمش. ولی خودم رو نبخشیدم. بابا... آرام تو رو بخشیده. ۱۰ سال پیش. ولی خودش رو نبخشیده. مثل تو. تو هم خودت رو نبخشیدی.»
سعید دستش لرزید. لیوان چای افتاد. روی زمین. شکست. چای ریخت. روی قالی. سعید بلند شد. دستهاش لرزید. پاهاش لرزید. اشک توی چشمهاش جمع شد. ۱۰ سال اشک. ۱۰ سال تنهایی. ۱۰ سال ترس. ۱۰ سال حفره.
سعید نشست. روی زمین. مثل بچه. گریه کرد. بلند. آروم. تلخ. شیرین. آرتمیس رفت کنارش. نشست. بغلش کرد. محکم.
آرتمیس گفت: «ترس تموم شد، بابا. تموم شد.»
سعید توی بغل آرتمیس، آروم شد. گریه که تموم شد،
همین موقع، در زد.
آرتمیس تکان خورد. سعید تکان خورد. هیچکدوم حرف نزدن. فقط نگاه. به در. به سکوت
آرتمیس بلند شد. رفت سمت در. دستش رو گذاشت رو دستگیره. نفس عمیق کشید. در رو باز کرد.
آرام ایستاده بود.
با موهای بلند. خیس از بارون. با لباس ساده. با قلب زرد کوچیک توی دستش. همون قلب بافتهشده. همون قلب ۱۰ ساله.
آرتمیس خشکش زد. اشک توی چشمهاش جمع شد. نریخت. فقط گفت:
«شما... شما برگشتید.»
آرام نگاه کرد. به آرتمیس. به چشمهاش. به اشکهاش. به امید. به ۱۰ سال امید. آرام لبخند زد. یه لبخند تلخ. یه لبخند آرام. آرام گفت:
«آرتمیس... من نمیتونم خودم رو ببخشم. ولی... ولی میتونم سعید رو ببخشم. و میتونم بذارم سعید منو ببخشه. شاید... شاید این شروع باشه.»
آرتمیس کنار رفت. راه رو باز کرد. آرام رفت تو. از پارکینگ گذشت. از پلهها. رسید به خونه. در باز بود. سعید ایستاده بود. وسط اتاق. دستهاش لرزید. پاهاش لرزید. اشک توی چشمهاش. ۱۰ سال اشک.
سعید نگاه کرد. آرام نگاه کرد. هیچکدوم حرف نزدن. سکوت. طولانی. سنگین. ولی آرام.
بعد، آرام گفت: «تقصیر تو نبود.»
سعید گفت: «تقصیر تو هم نبود.»
آرام قدم جلو گذاشت. یه قدم. دو قدم. رسید به سعید. ایستاد. روبهرو. نگاه کرد. به چشمهاش. به خستگیش. به ترسش. به ۱۰ سال تنهاییش.
آرام دستهاش رو باز کرد. سعید دستهاش رو باز کرد. هر دو همدیگه رو بغل کردن. محکم. طولانی. مثل ۱۰ سال. سعید گریه کرد. بلند. آروم. تلخ. شیرین. آرام گریه کرد. آروم. بیصدا. مثل بارون. مثل ۱۰ سال پیش.
آرتمیس از دور نگاه کرد. اشک روی گونههاش. ولی لبخند میزد. یه لبخند آرام. یه لبخند ۱۰ ساله.
آرتمیس رفت کنارشون. وسط اون دو تا. دست سعید رو گرفت. دست آرام رو گرفت. هر دو رو کنار هم گذاشت.
آرتمیس گفت: «تموم شد. ترس تموم شد. حالا... حالا زندگی شروع میشه.»
بیرون، بارون بند اومده بود. خورشید از پشت ابرها دیده میشد. آرتمیس سرش رو گذاشت رو شانه ی سعید. دستش رو گذاشت رو دست آرام.
آرتمیس آروم گفت: «نجاتدهنده... حالا نجات داد.»
و بعد، سکوت. سکوت آرام. سکوت ۱۰ سال. سکوت شیرین. سکوت زندگی.
---
پایان.
---