فصل سوم
آرتمیس عموش رو هر روز میدید.
عموش توی طبقهی سوم زندگی میکرد. همون ساختمون. همون پلهها. هر روز صبح، آرتمیس از خونه بیرون میزد، عموش رو میدید که با یه ساک ورزشی میرفت باشگاه. هر شب، آرتمیس برمیگشت، عموش رو میدید که خسته، با حولهی دور گردن، میرفت بالا.
اسمش کاوه بود. ۳۷ ساله. مربی. ورزشکار حرفهای. بدن ورزیده، موهای کوتاه، صورت گرد — مثل سعید، ولی جونتر. کاوه هیچوقت بلند حرف نمیزد. هیچوقت عصبانی نمیشد. ولی یه چیز توی چشمهاش بود. یه سکوت سنگین. یه سکوتی که انگار هزار تا حرف توش بود، ولی هیچکدوم به زبون نمیاومد.
آرتمیس از بچگی کاوه رو میشناخت. ولی هیچوقت باهاش حرف نزده بود. نه چون کاوه بد بود. چون کاوه ساکت بود. و آرتمیس هم ساکت. و ساکتها، هیچوقت با هم حرف نمیزنن.
ولی اون شب، آرتمیس تصمیم گرفت.
---
ساعت ۹ شب. آرتمیس رفت بالا. در زد. کاوه باز کرد. تیشرت ورزشی، شلوار راحتی، موهای خیس. تازه از حموم اومده بود.
کاوه گفت: «آرتمیس؟»
آرتمیس گفت: «عمو، میتونم یه چیزی بپرسم؟»
کاوه یه لحظه نگاهش کرد. بعد در رو بازتر کرد. گفت: «بیا داخل.»
---
خونهی کاوه مرتب بود. ساده. یه مبل، یه تلویزیون، چند تا مدال ورزشی روی دیوار. کاوه نشست روی مبل. آرتمیس روبهروش.
کاوه گفت: «چی شده؟»
آرتمیس گفت: «عمو، آرام کیه؟»
کاوه یه لحظه یخ زد. نه تکان خورد. نه حرف زد. فقط به آرتمیس نگاه کرد. یه نگاه که توش هزار تا حرف بود، ولی هیچکدوم به زبون نیومد.
کاوه گفت: «از کجا این اسم رو شنیدی؟»
آرتمیس گفت: «خونهی بابا. یه جعبه پیدا کردم. عکس. دفترچه. اسمش آرام بود.»
کاوه بلند شد. رفت سمت پنجره. پشتش رو کرد به آرتمیس. یه نفس عمیق کشید.
کاوه گفت: «آرام... آرام یه اسمی بود که ما نباید به زبون میآوردیم. توی این خونه، توی این خانواده، این اسم، یه طلسم بود. هر کی میگفتش، یه چیزی میشکست.»
آرتمیس گفت: «چرا؟»
کاوه برگشت. به آرتمیس نگاه کرد. یه نگاه سنگین. بعد نشست. دستهاش رو گذاشت روی زانوهاش. به دستهاش نگاه کرد.
کاوه گفت: «آرتمیس، بعضی حرفها رو من نمیتونم بگم. نه چون نمیخوام. چون نمیدونم. من فقط یه چیز میدونم: سعید، برادر من، یه روزی یه چیزی رو از دست داد. یه چیزی که هیچوقت نتونست پیدا کنه. و آرام، اسم اون چیز بود.»
آرتمیس گفت: «آرام کجاست؟»
کاوه سکوت کرد. یه سکوت طولانی. بعد گفت: «آرام رفت. ولی نرفت. یعنی... جسمش رفت. ولی سعید، هر شب، هنوز با اون حرف میزنه. توی دفترچههاش. توی سرش. توی سکوتش.»
آرتمیس گفت: «عمو، تو چیزی رو پنهون میکنی.»
کاوه بهش نگاه کرد. یه نگاه طولانی. بعد، یه چیز گفت که آرتمیس انتظارش رو نداشت:
کاوه گفت: «آرتمیس، من فقط یه چیز میدونم. آرام، قبل از اینکه بره، یه چیزی رو به مادربزرگت داد. یه چیزی که هیچکس نمیدونه. حتی سعید. برو از مادربزرگت بپرس. ولی مواظب باش. چون بعضی حقیقتها، آدم رو پیر میکنن.»
آرتمیس بلند شد. سمت در رفت. ولی قبل از اینکه بره، یه سوال دیگه پرسید:
«عمو، چرا تو هیچوقت به بابا نزدیک نشدی؟ چرا همیشه ازش فاصله گرفتی؟ تو که هر روز میبینیش.»
کاوه یه لحظه به آرتمیس نگاه کرد. یه نگاه که توش درد بود. دردِ قدیمی. بعد، در رو بازتر کرد.
کاوه گفت: «چون منم نتونستم ببخشم. منم مثل سعیدم. ما دو تا برادر، هر دو یه زخم داریم .»
آرتمیس خشکش زد. ولی کاوه دیگه هیچی نگفت. فقط در رو بازتر کرد.
---
آرتمیس از پلهها اومد پایین. ولی نه تا طبقهی دوم. تا طبقهی اول. در خونهی مادربزرگش — مادر سعید — رو زد.
مادربزرگش باز کرد. پیر، با روسری گلدار، با دستهای چروک. آرتمیس رو که دید، لبخند زد.
مادربزرگ گفت: «آرتمیس؟ این موقع؟ چی شده؟»
آرتمیس گفت: «مادربزرگ، میتونم بیام داخل؟»
مادربزرگ گفت: «بیا. بیا. چایی میریزم.»
---
آرتمیس نشست روی قالی. مادربزرگش چایی ریخت. بوی هل و دارچین. آرتمیس لیوان رو گرفت. دستهاش میلرزید.
آرتمیس گفت: «مادربزرگ، آرام کیه؟»
مادربزرگ یه لحظه یخ زد. لیوان چای توی دستش لرزید. یه قطره چای ریخت روی قالی. مادربزرگ لیوان رو گذاشت روی میز. به آرتمیس نگاه کرد. یه نگاه طولانی. یه نگاه که توش ترس بود.
مادربزرگ گفت: «آرتمیس، این حرفا رو از کجا آوردی؟»
آرتمیس گفت: «عمو کاوه گفت. گفت تو یه چیزی داری. گفت آرام قبل از رفتن، یه چیزی به تو داد.»
مادربزرگ سکوت کرد. یه سکوت طولانی. بعد، بلند شد. رفت سمت یه کمد قدیمی. درش رو باز کرد. یه جعبهی کوچیک درآورد. گذاشت روی میز.
مادربزرگ گفت: «آرتمیس، این جعبه رو من ۱۰ سال نگه داشتم. سعید نمیدونه. کاوه نمیدونه. هیچکس نمیدونه. آرام، قبل از اینکه بره، این رو به من داد. گفت اگه یه روزی دختری اومد و پرسید "آرام کیه؟" این رو بهش بده.»
آرتمیس جعبه رو باز کرد.
توش یه نامه بود. یه نامهی دستنویس. با خودکار آبی. کاغذ زرد شده. و یه قلب بافتهشدهی زردرنگ. دقیقاً مثل اون قلب توی جعبهی سعید. ولی این یکی کوچیکتر بود.
آرتمیس نامه رو باز کرد. دستخط یه دختر جوون. نرم، ولی با عجله. یه خط، با خودکار آبی:
«اگه این رو میخونی، یعنی من رفتم. و یعنی تو بزرگ شدی. من نمیخوام بگم چرا رفتم. فقط یه چیز میگم: من یه کاری کردم که هیچوقت نمیتونم جبرانش کنم. و سعید، تنها کسی بود که میتونست ببخشه. ولی نبخشید. من رفتم تا سعید بتونه نجات پیدا کنه. ولی فکر کنم، برعکس شد. من رفتم، و سعید تنهاتر شد. اگه یه روزی سعید رو دیدی، اگه تونستی، بگو تقصیر تو نبود. بگو هیچکس تقصیرکار نبود. بگو فقط ترس بود. شاید اونوقت، سعید بتونه ببخشه. خودش رو. و منو. ولی... اگه نتونستی، اگه سعید نذاشت، برو سراغ کسی که منو میشناخت. کسی که تنها شاهد بود. کسی که هیچوقت حرف نزد.»
آرتمیس نامه رو گذاشت. قلب کوچیک زرد رو لای انگشتهاش گرفت. دستهاش میلرزید.
آرتمیس گفت: «مادربزرگ، این "کسی که تنها شاهد بود" کیه؟»
مادربزرگ سکوت کرد. یه سکوت طولانی. یه سکوت که توش ترس بود. بعد، خیلی آروم گفت:
مادربزرگ گفت: «آرتمیس، اون آدم... منم. ولی من قسم خوردم که حرف نزنم. قسم خوردم به آرام. و قسمم رو نمیشکنم. حتی برای تو.»
آرتمیس گفت: «پس چطور بفهمم؟»
مادربزرگ بلند شد. رفت سمت پنجره. بیرون بارون میاومد. شیشهها خیس بود.
مادربزرگ گفت: «آرتمیس، بعضی حقیقتها رو نباید فهمید. باید کشف کرد. تو الان یه سرنخ داری. همین کافیه. برو. بگرد. ولی مواظب باش. چون اگه سعید بفهمه تو داری دنبال چی میگردی، میترسه. و اگه بترسه، میره.»
آرتمیس بلند شد. سمت در رفت. ولی قبل از اینکه بره، یه سوال دیگه پرسید:
«مادربزرگ، تو از آرام چی میدونی؟»
مادربزرگ یه لحظه نگاهش کرد. یه نگاه که توش ترس و حقیقت با هم بود.
مادربزرگ گفت: «آرتمیس، من فقط یه چیز میدونم: آرام، دختر بدی نبود. ولی یه کاری کرد که هیچوقت خودش رو نبخشید. و سعید هم نبخشید. و کاوه هم نبخشید. و من... من هم نبخشیدم.»
آرتمیس در رو بست. از پلهها اومد پایین. از خونه بیرون زد. زیر بارون. با دو تا قلب زرد توی جیبش
و یه جمله توی سرش:
«کسی که تنها شاهد بود.»
و یه سوال بزرگتر:
آرام چیکار کرد که هیچکس نبخشید؟
---
پایان فصل سوم.
---