ویرگول
ورودثبت نام
ALTIN
ALTINروایت گر صدای سکوت ...
ALTIN
ALTIN
خواندن ۵ دقیقه·۱۰ ماه پیش

برگی از تاریخ ایران

برگی از تاریخ ایران...

کاری از التین و تهمتن ( تهمتن شاعر، شعر هستن )

با تشکر فروان از کاربر تهمتن برای سرودن شعر زیبای داستان! اکانت ایشون : ( https://virgool.io/@Tahamtang)

لینک کامل شعر : https://vrgl.ir/qoS8m

آرام، آرام در خیابان شهر مان قدم می زنم .

همه جا را سکوت در بر گرفته است ، سکوت همانند پتویی نم ناک بر دور شهر پیچیده و سعی دارد او را خفه کند .

نجوا هایی همچو ناله ی باد در گوشم می پیچد ، حتی آفتاب هم سرد است.

آفتاب دیگر فروغ دیرینه ی خود را ندارد.

آسمان هم صاف است ولی دیگر آبی نیست ، سرخ است ، سرخ از خون .

هیچ احساسی ندارم ، انگار که به انواع یک روح در این نمایش حاضرم .

صدا های بریده ی نفسی را در کنار گوشم می شنوم .

و می چرخم ، دیگر خورشید در آسمان نیست ، جایش را تاریکی مطلق گرفته است .

می توانم هنوز آفتاب را پشت سرم احساس کنم ؛ ولی خطی این دنیا را از آن جهان جدا کرده است .

درست مثل خطی که ، مردم را از هم گسسته است .

همه جا را مه گرفته است ، مه مرطوب یا دل انگیز نیست ، برعکس ؛ سنگین است و هراس بر انگیز.

مه غلیظ و دود مانندی است ، درست مثل دست هایی که امروزه بر گلویمان نشسته است و تا سر حد مرگ فشار می دهد .

فشار می دهد و می دهد .

قصدش خفه کردن نیست ، آن انگشتان خون آلود؛ می خواهند ما را سرکوب کنند .

ولی زهی خیال باطل

ماهی در آسمان نیست ، حتی او از غم خود را از دید پنهان کرده است .

ماده ی خیسی را بر زمین احساس می کنم ، لزج و چسبناک .

نگاهم به آسفالت کشیده می شود ، به ترکی که درست وسط آن است .

ترکی که از دل زمین خون را به بالا می آورد.

صدای هق هق ای در گوشم می پیچد و بوسه ای به لاله ی گوشم می زند ، آرام آرام مجرا شنوایی ام را نوازش می کند و می گذرد .

هق هق ، با سرعت کم و همیشگی است ، حتی ثانیه ای قطع نمی شود .

خون بیشتری از دل زمین فوران می کنند.

کم کم درست همانند اشک سرخ گلگون بر زمین جاری می شوند و رودی ، می سازند .

زمین نیز داشت خون می گریست.

می گریست تا هم نیت بودنش را با ما ، هویدا سازد .

صدای مهیب از عمق آسمان آمد.

از عرش ان، محل زندگی خدایان باستانی و الهه های همراه شان .

نوری الهی ایران را روشن نمود .

صورت آن زن را آشکار ساخت .

آن چهره که ترسیده بود و بی پناه .

پناهی نداشت ، آخرین پنهانش ما بودیم .

گیسوانش همچو دریا ، در کنار بدن نحیفش پیج و تاب می خورند .

صورتش خیس از اشک بود و پوست سفیدش برق می زد .

ردی باریک و نازک از گوشه ی چشم اش به پایین کشیده شده بود .

با هر بار پلک زدنش، مژه های پر و بلندش بر گونه اش سایه می افکندند و رد گلگون خون را بیشتر نمایان می کردند .

با انگشت های ظریف و باریکش پوست یخ زده اش را در آغوش خود جای داد .

آرام آرام شروع به گفتن کلماتی کرد ، هزیان هایی آرام و بی سو .

به سان نجوایی از غم و درد .

لب های لرزانش این کلمات را زمزمه می کرد:

آه ای ستمگران

آه ای ظالمان

چه بسیار ظلم ها در سراچه تاریخ خود دیده ام

چه بسیار ضحاک ها که به چشم دیده ام

همشان تنها واژه ی ننگی

بر دفتر تاریخم شدند

اشک هایم را برای شما ریخته ام

هر ظلمی که به او شده بود ، درجایی اش حک شده بود ؛ نه به نماد خواری و خفت ؛ بلکه برای این که به دیگران بگوید :

من نجات یافته ام ، من هنوز هستم!

خون بر پوستش حالت زخمی عمیق داشت ، درست به سان ، زخم زهرآگینی که بر قلبش زده بودند .

آن انسان هایی که بویی از انسانیت نبرده بودند ، آن ضحاک های مار به دوش .

او در دامان خود ماری پرورش داده بود، که به ژرفای وجودش زخم زد.

پوست او را از هم درید و قلبش را شکست .

او توانست با تمام وجودش ، سرد شدن جسم هزاران ، هزار فرزندش را ، احساس کند .

او زنی نیست که به این راحتی ها از اون خون فرزندش بگذرد .

او تا آخرین نفس برای حق کودکانش می جنگد .

برای اجساد دخترانش که معلوم نیست، چه بلا شومی برسرشان آمده است.

چشم های سیاهش برقی خطرناک زدند .

دست های لرزانش ، اشک های بر گونه اش را پاک کرد و خونی شد .

چند بار پلک زد .

باورش نمی شد منظره ی زیر پایش، ایران بود!

او در لبه ی صخره ی زمان ایستاده بود .

جایی که زمان و مکان بیگانه بود.

جایی که ، این ظالمین مفسد از آن باخبر نبوده اند .

مگر نه اینجا هم طبقه ای دیگر از جهنم شده بود و شیطانی دیگر به آن ، حکومت می کرد .

پایین پاهای لرزانش ، ایران بود.

ایرانی که دیگر آب نداشت ، دیگر هوا نداشت .

همه جایش را به آتش کشیده بودند ، قیمت ها سر به فلک کشیده بودند.

قیمت محصولات نه!

قیمت جان ها سر به عرش خدا برده بوند .

جان هایی که برای ما ارزش داشتند ، ولی برای آن مار های سمی بد تر از پونه بودند .

سرکوب آتش باعث خاموش شدن آن نمی شود ؛ بلکه باعث میشه شعله ور تر شود .

خشمگین تر شود ، نفرت برانگیز تر شود!

ما آن اخگر های زیر خاکستر هستیم.

این داستان از زبان ایران بود ، از زبان ما ، از زبان هیچکس!

این داستان داستانی یست، که همه روایت گر آن هستند .

همه آن را می گویند ، حتی اگر ندادند!

تو هم داری داستان این روایت را میگی .

نه با زبانت ، نه با قلمت ، نه حتی با صدایت .

تو با احساسات ، احساساتی که در ژرف قلبت دفن کرده ای!

آری!

هر احساسی که با خواندن این روایت پیدا کرده ای ؛ داستان توست....

برگرده ایم به داستان ایران گوش بسپاریم .

زن زیبا روی ، لبخندی بی حال زد.

داشت از حال می رفت ، داشت دار فانی را وداع می کرد .

داشت مرگ را سر می کشید .

ولی ما چی ؟

باید می ایستادیم و می نگرستیم!؟

معلوم است که خیر ....

ادامه دارد ؛ ولی اشک نمی گذارد....🌱🕊

تاریخ ایرانجدیدپست جدید
۲۲
۴
ALTIN
ALTIN
روایت گر صدای سکوت ...
پایان شب سیه سپید است
پایان شب سیه سپید است
اینجا جایی که به حرف هاتون گوش میدم ولی همیشه یادتون باشه؛ حق ناحق نمیشه
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید