
بین رنج و درد ارتباط معناداری وجود دارد اما با کنترل حسگر درد پارامتر رنج نیز کنترل می گردد. و همچنین با کنترل شرایط روحی رنج پارامتر درد نیز قابل کنترل است.
درد عاملی حسی و رنج عاملی روحی است. دلیل درد کشیدن منجر به رنج نیست بلکه اوج گیری درد به صورت صعودی پارامتر رنج و ناامیدی روحی ایجاد می کند.
همچنین با قرار گیری در پاراکتر رنج فرد احساس درد و زائده ناشی از آن می شود.

بین لذت و حال خوش یک رابطه معنی دار وجود دارد. لذت عامل لذت دیگر و حال خوب عامل حال خوب دیگر است.
حرکت اوج گیری و افت و سعود لذت در لحظه صعود حال خوب ایجاد می کند و حتما برای حال خوب نیازمند قرار گیری در افت لذت هستیم تا در هنگام صعود لذت حال خوب دیگری دریافت کنیم.
اما در شرایط زندگی روز مره با بسیار پارامتر درد ، رنج ، لذت و حال خوب روبرو هستیم. که زندگی ما را پوتا و پرتلاش برای بهبود روزگار رنج و درد می کند.
(با یک پارامتر شامل درد ، رنج ، لذت و حال خوب) روبرو نیستیم همه این پارامترها در گذشته و حال و حتی اینده ایی که به ان فکر میکنیم در مسیر روزافزون زندگی ما سهیم هست.
لذت یک مسکن است و حال خوب درمان است. درمان بهتر از مسکن است.
ایا زندگانی سراسر لذت، عامل شکل گیری روحی حال خوب است؟

نه اوج گیری لذت حال خوب ایجاد می کند و مبارزه برای کاهش افت لذت انگیزه مثبت یا حال خوب ایجاد می کند.
همین که برای زندگی می جنگیم وجود معیار مبارزه گر حال خوب در ما وجود داره هر چند اندک. لذت خوب است ولی حال خوب است که به زندگی ما پویایی می دهد و ما را درمقابله با درد و رنج محکم تر می گرداند.
چه بسیار خانواده هایی هستند که در لذت زندگی غوطه ورند ولی حال خوبی ندارند.
و عاقبت چنین افرادی فروپاشی روانی و روحی است و چه خانواده هایی که در درد و رنج سیر می کنند خوراک لذیذ نمی خورند اما حال خوب دارند و در آینده رویاء های خود خوشبخت هستند.

مدیر سایت جهان پژوهش jahanpajouh.ir