چند روزی است از فضای اخبار دور هستم
دوستم با تعجب فیلمی را به من نشان می دهد
جوانی رو به موت را بر زمین خوابانده اند
و قفسه سینه اش را می شکافند و قلبش را بیرون می کشند..
همه چیز برایم گنگ است
اینها چه کسانی هستند ؟!
آدمی زاد مگر می تواند چنین کاری کند ؟!
کمی بعد آنها را که جگر ها را به دندان کشیدند بخاطر می آورم و با خودم می گویم؛
بله! آدمی زاد گاهی می تواند از هر درنده ای درنده تر باشد ..
نجوای مداحی های جوان را گوش می دهم
اشک هایم جاری می شوند
روضه مجسم که می گویند واقعا همین است ،
قلبی را از سینه بیرون می کشند که به عشق حسین می تپد
شاید بهتر است طور دیگری بگویم ؛
وقتی عشق واقعی حسین در قلبی جای بگیرد
قلب این آتش سوزنده را تاب نمی آورد
و از قفسه سینه به بیرون می جهد تا به حسین برسد..

عمر که بیعشق رفت، هیچ حسابش مگیر
آب حیاتست عشق، در دل و جانش پذیر
هر که جز این عاشقان، ماهیِ بیآب دان
مرده و پژمرده است، گر چه بود او وزیر
عشق چو بگشاد رخت، سبز شود هر درخت
برگ جوان بر دمد، هر نفس از شاخ پیر
هر که شود صید عشق، کی شود او صید مرگ؟
چون سپرش مه بود، کی رسدش زخم تیر؟
سر ز خدا تافتی، هیچ رهی یافتی؟
جانب ره بازگرد، یاوه مرو خیر خیر
جملهٔ جانهای پاک، گشته اسیران خاک
عشق فروریخت زر، تا برهاند اسیر
