برای تو می نویسم
برای تویی که هیچ گاه نشناختمت
اصلا گویی در این جهان نبودی
کوچک ترین ردپایی هم از تو باقی نمانده
تویی که کهکشانی از عشق در وجودت بود
ولی حتی ستاره ای هم در این کهکشان به نامت گره نخورده ..
گویا کسی که خریدار عشقت بوده
خودش خوب می دانسته که این جهان لیاقت حفظ کردن هیچ اثری از تو را در وجودش ندارد !
روزی آمدی
روزگاری زمین از همنشینی با تو دلگرم بود
و روزی رفتی
چنان رفتی که گویی هیچ گاه نبودی !
ردپا برجای گذاشتن تعلق خاطر می آورد
تعلق خاطر دل کندن را سخت می کند
و از رسیدن به معشوق جا می مانی
پس خریدار عشقت خوب می دانسته که برای رسیدن به او چقدر باید ناشناخته بمانی، همانطور که خود گفته ؛
من کسانی را که واقعا دوست داشته باشم گمنام و مهجور قرار میدهم ..
من حتی می بینم که ناحق را به جای تو، حق جلوه می دهند !
تو که خود جلوهء حق بودی در میان هیاهوی حریصانی که داعیه به ارث بردن این جهانی را دارند که تو تارمویی هم از خود در آن به میراث نگذاشتی !
و تو لابد الان نگرانی من را مسخره میکنی ؛
زیرا معشوقی که تو را گمنام و مهجور پسندیده
اجازه نخواهد داد الی الابد ناحق به جای حق یکه تازی کند
و رسوایی شان بسیار دیدنی خواهد بود
تو می خندی و می گویی ؛ اینها کف های روی آبی بیش نیستند و وقتی رودخانه از تلاطم بیفتد کف ها کنار می روند و هیچ چیز جلودار حرکتِ امواجِ حق نخواهد بود..
نگرانی من بی مورد است چون معشوقی که دوری تو را تاب نیاورده
و از شدت عشق تو را در آتشی سوزانده که هیچ اثری از تو باقی نمانَد
در روزیکه پرده رسوایی باطل بیفتد نامِ تک تک مهجوران و گمنامانش را فریاد خواهد زد ؛

« من طلبنی وجدنی و من وجدنی عرفنی و من عرفنی احبنی و من احبنی عشقنی و من عشقنی عشقه و من عشقه قتله و من قتله فعلی دیته و من علی دیته فانا دیته»: هر کس مرا طلب کند، مرا می یابد و هر که مرا بیابد، مرا می شناسد و هر که مرا بشناسد، مرا دوست دارد و هر کسی مرا دوست بدارد، عاشقم می شود و هر که عاشقم بشود، عاشقش می شوم و هر کس را که عاشقش بشم، او را می کشم و هر کس را بکشم، دیه او به گردن من است و هر کس که به گردن من دیه دارد، من خودم دیه او هستم.
