
لحظه نبودن نيستن ها ،
اگر منت مي نهي بر كلام من ،
با حترام سلامت مي گويم
و هزار گلپونه بوسه به
چشمانت هديه مي دهم.
قابل ناز چشمانت را ندارد.
ديرروز يادگاري هايت همدم
من شدند و به حرفهاي نگفته
من گوش دادند و نمی دانم چرا به تمام حرفهایم سکوت تو غلبه می کند
و تو لام تا کام بی حرفی .
و برايم دلسوزي كردند.
البته به روش خودشان كه همان
سكوت تكراري بود و
يادآوري خاطرات با تو بودن.
باز هم ستاره به ستاره جستجويت كردم.
ولي نيافتمت.
از كهكشان دلسپردگي من
خسته شدي كه تاب ماندن
نياوردي و بي خبر رفتي ؟
مهتاب كهكشان نيافتني من ،
آنقدر بي تاب ديدنت شده ام
كه دلتنگي ام را به قاصدك سپردم
و به هزار شعر و ترانه رقصان
به سوي تو فرستادم.
روزها و شبها به دنبالت آمدند
و تو را نديدند. قاصدك هم برنگشت.
شايد او هم شيفته
نگاه مهربانت شد.
نگاه مهربانت شد.باشد،
اشكالي ندارد. تو عزيزي ،
اگه يه قاصدك هم از
من قبول كني ،
خودش دنيايي است.
كاش ياسهايي كه برايت
پرپر شدند
و به سويت آمدند،
دوست داشتنم را برايت آواز
كنند.كاش باران بعد از ظهرهايت،
تو را به ياد اشكهاي من بيندازد.
هر پرنده سفر كرده اي از تو
مي خواند و هر غنچه اي
كه مي شكفد،
نام تو را بر زبان مي آورد.
نيم نگاهي به روزهاي
تنهايي ام كن و
لحظه هاي زرد و بي صداي
مرا تو آبي و ترانه باران كن.
بگذار باز هم قاصدك ترانه هاي
من در هواي دلتنگي
تو پرواز كند.
همين حوالي بي قراري ها
باز هم گلهاي بي تابي شكفته.
امشب ، شام غريبان عاشقانه
من و تو است. به
يادت مثل شمع مي سوزم
و ذره ذره وجودم آب مي شود.
تو هم به ياد بي تابي هايم
شمعي روشن كن و بگذار مثل من بسوزد.
مهرباني باران ،
يادم كن در هر شبي كه بي ستاره شد.