سلام خدای عزیزِ عزیزِ عزیزم. نوشته بود "سرِ سجاده به جای تکبیره‌الاحرام گفتم، سلام من گُم شدم!". من هم همینطور خدای عزیز. سلام. من گُم شدم. هیچ نمیدانم چه باید بکنم. عطیه برایم نوشته بود" درختی که زرد نمیشود مُرده است" پس من زنده‌ام که اینهمه به زردی میکشم؟ زنده‌ام که اینهمه شکست میخورم و این خوب است، درست است؟ خدای عزیزتر از جانم، چقدر خوب است که حداقل در این گُم شدگی میدانم که زنده‌ام. زنده‌ام و زرد میشوم و شکست میخورم و میشکنم، اما زنده‌ام. این گُم شدن ازارم میدهد، دیگر نمیدانم از کدام راه بروم که بُن‌بست نباشد، کدام در را باز کنم که سراب نباشد، روی دیوار که یادگاری بنویسم که فرو نریزد!. امروز روی صندلیِ کافه به اخرِ نوشته‌ی عطیه که رسیدم ارام عینکم را از صورتم پایین اوردم و ریز ریز اشک ریختم. اخر خدای خوبم چرا من را اینهمه بلاتکلیف افریده‌ای؟ چرا اینهمه به من سخت میگیری؟ چرا میگذاری با خواندنِ کلماتی که ادمها را به یادِ من میاندازد چیلیک چیلیک اشک از چشمانِ بی‌چاره‌ام بریزد؟. آه خدای خوب و مهربان و فوق‌العاده‌ام، کدام کلمه و کدام چیز شما را به یادِ من میاندازد؟ من را از کدام گِل سرشته‌ای که این گونه سر در گُم‌م؟ و دِل‌ت از کدام جنس است که این‌گونه رهایم کرده‌ای؟ رهایم کرده‌ای؟ نمیدانم. اگر رهایم نکردی و من اینطور برداشت کرده‌ام من را ببخش. من گُم شدم. هیچ نمیدانم. حتی نمیدانم بعد از اینکه چادرِ گُل‌دار را به سر کشیدم و پای جانماز ایستادم چه بگویم. بگویم سلام من گُم شده‌ام تو کمکم میکنی؟
خدای عزیزِ جانم. من را ببخش که ان‌قدر سر در گُم‌م که نمیدانم دقیقا رهایم کرده‌ای یا نه. از من ازُرده‌خاطر نشو. ممنون.
۲۱ مهر ۱۴۰۵
