دستانت را پیش آوردی؛ درست در برابر چشمهایم. منتظر بودی به رسم گاوبازیهای اسپانیایی، از سرخیشان به غلیان بیایم. خیال میکردی بوی خون را برنخواهم تابید و خواهم رفت. من اما بیدرنگ، بوسیدم سرانگشتانت را؛ و سرخاب بر لبهایم نشست.
ولی افسوس؛ مزهمزهاش کردم. و باز طعمِ خونِ بیگناه در دهانم پیچید. دلم به رحم آمد و لعنت فرستادمش. آن مِهرِ شوم با خشم در هم آمیخت و اشک شد. به التماس افتادم؛ گفتم تنم را بشکاف و بیرون بکش این غدهی سرطانی را، وجدان را. تو که با تیغ و چاقو بیگانه نیستی، بمیران درد را در من. گفتم میخواهم این لجنزارِ نور را بالا بیاورم.
در نگاهت طوماری بود به درازای تاریخ. به ژرفای آن ریشهی آهنین که در جان من دوانده بودی و حالا غضب میجوشید از برگهایش. سوگند خوردم به همان چشمها؛ که اگر به مدارا مبتلا نبودم، ردِّ خون را از لبهی خنجرت بو میکشیدم و تکتکِ آن لاشههای بیجان را از نو مثله میکردم. میبلعیدم استخوانهاشان را، اگر بغض امان میداد. نابخشودنیترین خطایشان، بینوایی و بیپناهی و بیگناهی بود؛ و آن خونِ پاکِ متکبر، که دستان کوچکت را میآلود و بر حقیقتِ عشق، منت میگذاشت.
بلاتکلیف بود اشکِ وامانده. از یک چشم برای تو میچکید و از چشمِ دیگر به فرمانِ وجدان. آهِ مظلوم در سینه تیر میکشید و با دردِ عشق به تلاقی میآمد و من تنها تمنایم آن بود که تو را دوست بدارم. تو را. تمامِ تو را که نیم اهریمن بودی و نیم قدیس؛ تو را و هر تارِ سیاه و پودِ سپیدت را. تو را.
۵ مرداد ۱۴۰۵
