سلام خدای عزیزِ عزیزِ عزیزم. باز هم از این بلاتکلیفی رهایی نیافتم. اما برای چندمین بار مطمئن شدم ما در نهایت نسبت به هم مهربانیم و شما حتما که مهربانتریتب ارحم الراحمین. امشب که لیلا محکم در اغوش گرفتم، یادم افتاد. خدای خوبِ من. هیچچیز انطور که فکر کرده بودم پیش نرفت و از این پس هم میدانم که انطور که در فکرم است پیش نمیرود! اما خدای عزیز، در تمامِ بلاتکلیفیهای زندگیام بگذار برایت گله کنم، بگذار سرم را بر شانهی طاهره بگذارم و از صبح تا شب و از شب تا به صبح گریه کنم، حتی اگر بلاتکلیف همچنان در کنارم ماند. اصلا خدای مهربانم، به نظرم دیگر ای بلاتکلیفیِ عزیز را الاخون و والاخون نکنید! بگذارید همینجا بماند، من هم کمکم عادت میکنم که عادت کردهام! فقط از شما یک چیز میخواهم خدای عزیز، شانههای خانهی اشکهایم را از من نگیر، بگذار هرگاه از یاد بردم که به بلاتکلیفی عادت کردهام بتوانم سرم را روی شانهی طاهره بگذارم و زار زار تا صورِ اسرافیل گریه کنم. بگذار من تا اخرِ جهان بلاتکلیف بمانم اما بتوانم از بلاتکلیفیام برایت غُر بزنم. خدای عزیز، من نمیدانم این بلاتکلیفیِ محترمی که با من همخانه کردهای چقدر میماند، اما لطفا به اطلاعش برسان که من هرچقدر گریه کنم و غُر بزنم و نازکنارنجی باشم، باز هم از او سر ترم! البته خدای عزیز، من این کُریها را میخوانم، اما از شما که پنهان نیست، به هیچکدام مطمئن نیستم.
خدای عزیزِ جانم. از شما خواهش میکنم که من را با بلاتکلیفی تنهای تنها نگذار. و هر چندوقت یکبار لیلا را بفرست محکم بغلم کند که دوزاریام بیافتد که شما مهربانترینی. ممنون.
۲۶ مهر ۱۴۰۵