«یک نفر مثل خودم، همزاد دنیای من است»
هم‌نفس در خلوتم ، در عمق رؤیای من است
در هیاهوی جهان، گم کرده‌ام او را ولی
نیک می‌دانم که او، پنهان و پیدای من است
شاید از جنس شب است و شاید از رنگ سپید
هر چه هست، آیینه‌ای از حس فردای من است
او غم نان دارد و من غصهٔ یاران به دل
قصه‌اش چون قصهٔ من، خفته در نای من است
گاه در شهری غریب، از دور نامم می بَرَد
گاه در خوابی عمیق، آغوش آوای من است
من به دنبال نگاهش، کوچه‌ها را می دَوَم
گر چه او هم در پی آن روح والای من است
من به ظاهر خنده رو، او غرق اندوه و سکوت
آنکه پنهان گشته هم ، همدرد غم های من است
« یک نفر مثل خودم، همزاد دنیای من است»
نیمهٔ مستورِ جانم ، در تماشای من است...
این غریبه در وجودم این منِ پنهان کیست
نیمه ای مکتوم یا حل معمای من است
#صدیقه_جُر
#ساحل_تنها
