
سلام بر تو ای یار ندیده و نداشتهام
نمیدانم اکنون که عزمم را جزم کردهام که برایت نامه بنویسم، آیا روزی خواهد رسید که تو آن را بخوانی یا نه، اما ملالی نیست، چون اگر قسمت هم باشیم، حتما خواهی خواند و اگر هم فقط در رویا و خاطرم باشی، باز خیالی نیست چون که شاید نوشتن چنین نامههایی بهانه و چراغ راهی باشد برای زوجهای جوانی که میخواهند از طریق نوشتن، عشق خود را به صورت مکتوب، به یکدیگر ابراز و آن را تمرین کنند، بلکه خود نیز آن را با نوشتن این چنین نامههایی بهتر خواهم آموخت. البته کمی شبیه پیرمردان حرف میزنم از این بابت که چون در انتهای جوانی سیر میکنم ولی عجیب حس یک درخت کهنسال را دارم.
راستش را بخواهی، ایدهی نوشتن چنین نامههایی را از کتاب چهل نامهی کوتاه به همسرم، از نادر ابراهیمی گرفتهام، منتها اینکه عدد نامههای من قطعا مشخص نخواهد بود و شاید انتهایش، پایان عمر کوتاهم باشد. به هر صورت چه خوب است که هر ایده، فکر و کار خوبی را امتداد بدهیم، تکرارش کنیم و در تکثیر آن کوشا باشیم. چون همان طور که میگویند زکات علم نشر آن است، زکات عشق هم، گسترش آن است.
و چه خوب و چه زیباست که شروع این عشقورزی و این پراکندن بذرهای دوستی، مقارن شده با اولین روزهای فصل معجزه آسا و هزار رنگ پاییز، میبینی، حتی خدا هم انگار در پاییز بیشتر آدمهایش را دوست دارد و خودش است که در غروبهای دلگیر این فصل سحرآمیز، دلتنگی را به دلها جاری میکند، اما بدان جنس این دلتنگی از افسردگی نیست بل باید دانست که او میخواهد بخشی از غم عشق خود را، با بندههایش تقسیم کند و یادآور شود که چگونه از دوریشان به تنگ آمده است.
آری دلبندم، من هم چون خدا، در پاییز عاشقترم اما با یاد تو، تمام فصلها نیز برایم رنگ پاییز دارند و گاهی با خود چنین آرزو میکنم که کاش تمام سال پاییز بود!
۱۱ مهر ۱۴۰۵