کجایی؟
آیا در جسمی نهفته ای ؟ در بهشتی؟ اصلا وجود داری؟چه بلایی سر روح زیبایت آمده؟
دلم برایت تنگ شده،بیشتر از هرچه که فکر میکنی.دل تنگ بوی پر مهرت هستم،دل تنگ خنده هایت،دل تنگ بودنت.دلتنگ وقتهایی که با صدای بلند اخبار میدیدی و عصبانی میشدم اما حالا در حسرتش مانده ام.وقتهایی که با صدای مریض و بی قرارت صدایم میکردی،اما من خسته بودم و بعضی وقتها با بی حوصلگی و بی مهری جوابت را میدادم،عذاب وجدان از ان حسی که داشتم مثل دار دور گردنم میپیچد و بغض به قصد مرگ حمله میکند و رد قرمزی که دار روی گردن میگذارد روی چشمانم میماند.
عزیزکم،وقتی به سمت مزارت میایم،خوب میبینم که چگونه از چندین متر دورتر چهره خندانت که در عکس قایم شده به من لبخند میزند.وقتی میبینم چگونه تک و تنها انجا نشسته است و هر روز چشم انتظار جمعه است تا خانواده اش بیایند قلبم هزار تکه میشود.و وقتی هم که انها میایند ارام و متین بدون هیچ حرفی،با همان چهره خندان به انها نگاه میکند رفتن را برایم هزار برابر سخت تر میکند.روحت را نمیدانم،اما این تنها رفیق جسم از بین رفته ات مشتی خاک است مرا به جنون میبرد.
عزیزکم،هفت ماه از نبودنت میگذرد،اما برای من هفتاد سال گذشته.روزی نبود که به تو فکر نکرده باشم.روزی نیست که احساس نکنم نفر بعدی منم.در هر لحظه شاد ناگهان مغزم به یاد این میوفتد که شاید این دیگر تکرار نشود.شاید این اخرین لحظه شادم با اطرافیان باشد.با گرفتن هر عکس،به این فکر میکنم شاید این عکس داخل اعلامیه ام باشد.همانطور که تو فکر نمیکردی ان عکس در اعلامیه ات بیاید،من هم فکر نمیکردم.
عزیزکم،صندلیت هفت ماه است که خالی مانده.دلتنگت است و من نمیدانم جوابش را چه بدهم.چگونه باید به او بگویم تو دیگر نیستی؟چگونه برایش توضیح دهم؟کاش برمیگشتی،حالا صندلی بینوا بی تو چه کند؟شاید فکر کند چون به اندازه کافی خوب نبوده است تنهایش گذاشتی.بیا و جوابش را بده،خیلی غریبی میکند.
کاش اینجا بودی که به جای نوشتن یک نامه برای روحی که نمیدانم اصلا آن را میبیند یا نه بغلت میکردم،صحبت میکردیم،از حالت جویا میشدم،باهم گپی میزدیم،التماست میکردم که بمانی.کاش حداقل بیشتر به خوابم بیایی،تا شاید بتوانم صدای خنده زیبایت را باری دیگر بشنوم.کاش امیدی داشتم که نامه ام را بی جواب نمیذاری..