ویرگول
ورودثبت نام
وحید سارانی
وحید سارانیریاضی خوانده‌ی ادبیات دوست
وحید سارانی
وحید سارانی
خواندن ۵ دقیقه·۱۰ ماه پیش

نامه‌ای به دوست : گره قلبم ، باشه گرو قلبت

سلام خانم مدیر

میدانی از آن روز که دیدمت حالم خوب نیست . هوای تازه‌ی بعد باران بود و دانشگاه خلوت . آمدی ، سلام داری و آنطرف تر نشستی . نمیدانم چند دقیقه ولی در دنیای من، مدتی طولانی آنجا نشستی، چند نگاه کوتاه ، لبخند و در نهایت با گفتن خداحافظ،دوباره رفتی.

همه اش همین بود . البته از بیرون. اما برای من قضیه فرق میکرد . توضیحش سخت است وقتی در یک روز آن حجم از احساسات مختلف را تجربه کنی . برای همین آنروز بعد رفتنت ساعت ها راه رفتم و فکر کردم . دویدم و فکر کردم اما هیچ‌کدام کمکی نکرد . پس نشستم و این نامه را برایت نوشتم . نه! برای خودم نوشتم که شاید کمی ، و کاش فقط کمی آرام بگیرم .

آمدنت را از دور دیدم ولی به ندیدن گرفتم . سلام دادی و فقط جواب دادم .کنارم نشستی ، می‌توانستم بیایم کنارت و به صدها بهانه سر حرف را باز کنم . صدایت را بشنوم و لبخند زدنت را از نزدیک ببینم . برای لحظه‌ای از این دنیا جدا شوم اما فقط نشستم و کاری نکردم . تا وقتی که رفتی و فقط رفتنت را تماشا کردم .

کاری نکردم . حرکتی نزدم چون بهت قول داده بودم . قول داده بودم که فراموشت کنم. یادت میاد ؟ همون قول انگشت کوچیکه . گفتم میشه، گفتی نمیشه . گفتم یه راهی با هم پیدا میکنیم گفتی راهی نیست، پس الکی همدیگر رو بیشتر از این اذیت نکنیم . منم قول دادم بیشتر از این با خواستنت، با دوست داشتنت، اذیتت نکنم . پیام ندم بهت . نگاهت نکنم . حرف نزنم باهات. من برات همون هم‌دانشگاهی باشم . تو برام همون خانم مدیر .

این حرف‌ها حقیقت ندارد . دوست داشتم واقعی می‌بود ولی نیست .دروغ گفتم . از اون شاخ‌دار ها . حتی خودمم نمیتونم این دروغ رو باور کنم . بخاطر قولم نبود . یادته گفتی فکر می‌کنی من آدم قوی هستم ؟ باید بگم اشتباه میکردی . نیستم . حداقل جلوی تو قوی نیستم . من میخواستم بیام باهات حرف بزنم . خدا می‌دونه که اون لحظه هیچ چیزی رو بیشتر از این نمی‌خواستم . به تمام چیزایی که می‌تونستم بهت بگم فکر کردم . ده بار اراده کردم پاشم از جام ولی نشد . نمی‌دونم این چه مرضیه که وقتی می‌بینمت دست و پام رو گم میکنم .انجام دادن ساده‌ترین کارها، حرکات و حرفا برام سخت میشه . مغزم قفل میکنه . قلبم میکوبه و زبونم گیر میکنه . به نظرت من آدم بیعرضه‌ای هستم ؟ بعداز این که رفتی فهمیدم هستم . تا حالا از خودم اینقدر ناامیدی نشده بودم . دیگه چه چیزی بیشتر از این میخواستم که کاری نکردم ؟ همیشه میخواستم فرصتش پیش بیاد که تنها ببینمت و بیام باهات حرف بزنم ولی نمیشد ولی حالا که خودت اومدی بودی و کنارم نشسته بودی ، مثل برگ چغندر فقط نگاه کردم .

من علی فیلم پیر پسرم . الان فهمیدم چرا ازش بدم میومد. میگن آدما وقت از کسی بدشون میاد که ویژگی‌های منفی خودشونو توی اون ببینن .

من گیر کردم . چیزی در من گره خورده . گره ای که قلبم رو پیش تو گرو گذاشته . نمی‌تونم ازت بگذرم .

زندگی ما گره‌های زیادی داره . امیدوارم همشون یه روز باز بشن بجز این یکی . این گره رو دوست دارم . بخشی از وجود منه برای همیشه .

..............................................................................................................................................

کاش راهی وجود داشت برای به تو رسیدن . آنوقت میدیدی که چطور تمام سختی ها و رنج ها را میتوانستم تحمل کنم و چه لذتی دارن اینگونه رنج و سختی . رنجی که بدانم پایانش رسیدن به توست و تو را داشتن . اما تو میگویی در زندگی ما دو نفر جاده‌ای نیست که ما را به هم وصل کند . انگار ما دو خط موازی هستیم که قرار نیست به هم برسیم . میدانی من اما فکر‌میکنم دو نفر اگر یکدیگر را بخواهند و برایش بجنگند و خالصانه به عشق خود اعتقاد داشته باشند آنگاه اراده آهنین آنها می‌تواند قوانین هندسه را هم عوض کند و ثابت کند که خط موازی هم میتوانند در نقطه‌ای به یکدیگر برسند ، همانطور که افرادی اینکار را کرده‌اند .

.....................

توی اون کتابی که با هم خوندیم آلن بلاخره تونست کلوئه رو با هر سختی که بود فراموش کنه . من که خودم رو با آلن مقایسه میکردم فکر میکردم میتونم فراموشت کنم ولی حواسم نبود که تو مثل کلوئه نیستی . که من نه خاطر بد بودنت یا نخواستنت بلکه بخاطر شرایط باید ولت کنم و این دلیل قانع کننده‌ای برام نیست . منطقمم اینو نمیپذیره چه برسه به قلبم .

........................

تاوقتی احتمال دیدنت وجود داره هیچ شانسی برای فراموش کردنت ندارم. یه ترم ، یه ترم دیگه و اونوقت من میرم از این دانشگاه و از این شهر ، اونموقع شاید جبر جغرافیا کمکم کنه که کم‌کم به جای هر روز و هر ساعت و هر لحظه فکر کردن بهت ، فقط روزی یکبار یا ماهی یکبار یا سالی یکبار به یادت بیافتم .

.....

پ‌ن1: چطور میشه که همه رنگارا بهت میان ؟ روشن ، تیره . سفید ، سیاه .لباس فارس و بلوچی . چیکار کردی با سلیقه من ؟ نمیشه که رنگ مورد علاقه آدم هر روز با دیدنت عوض بشه که .

پ‌ن2: دوستی دارم که بهم میگفت این دوره، دوره خوبی برای عشق و عاشقی نیست . که الان فقط باید برای زنده موندن تلاش کرد و انسان ها دیگر چیزی از احساسات نمی‌فهمند . بنظرم چرند می‌گفت . مگر میشود سختی های زندگی را بدون عشق تحمل کرد ؟

دوست دیگری توصیه میکرد که چند وقتی پیگیرش نباش ، دخترها اینگونه بیشتر جذب می‌شوند . بنظرم آن هم مزخرف می‌گفت . اون تو رو نمی‌شناسه ، تو مثل بقیه نیستی .

پ‌ن: الان نزدیک ۲ صبحه و من بجای فکر کردن برای امتحان فردا دارم به تو فکر میکنم . دوباره کار خودتو کردی .

پ‌ن: شاید هیچوقت اینو برات نفرستم . ببینم دلم چی میگه . من برعکس تو، خیلی به حرف دلم گوش میدم .

دوستنامهنوشتن
۲۲
۱۷
وحید سارانی
وحید سارانی
ریاضی خوانده‌ی ادبیات دوست
نامـه‌ای به تو که نمیخوانی
نامـه‌ای به تو که نمیخوانی
سلام! اینجا جاییست برای نامه هایی که مینویسید. شاید برای آدم ها و شاید... پ.ن۱: تگِ «نامه» را به نوشته خود اضافه کنید. پ.ن۲: بر خلاف نامش، نامه‌های این انتشارات هم گاهی خوانده میشوند:)
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید