نامه ها.
هرروز نامه های زیادی برای صیقل دادن داشت.
نامه هایی را که هیچ وقت فرستاده نشده بودند را با خود به خانه اش میبرد.یک کلبه ی قدیمی انتهای جنگل، و شب ها نور ماه از میان شیار های سقف به داخل میتابید.
نور ماه همیشه حسرت ها، دلتنگی ها و خاطره ها را یاد آور بود.
دلتنگی نامه ها...
نامه هایی که همیشه خوب صیقل داده میشدند.
امروز وقتی پیرمرد نامه هارا جمع کرد، یک دلتنگی نامه ی خاص میان آنها یافت.
رویش با خطی خوانا نام پیرمرد نوشته شده بود، یا پیرمرد نام خودش را نوشته بود...
گوشه ی نامه نوشته بود برای «رویا»
نمیدانست کی و برای چه کسی نوشته بود، اما قلبش تن میزد،و نفس هایش بریده بریده بود.
با دست هایی لرزان پاکت نامه را باز کرد. کاغذ بوی کتابی را میداد که سالها باز نشده.
خیلی آرام کاغذ تا شده را باز کرد
حاشیه برگه را گل های کوچک زرد رنگی کشیده بود، با شاپرک های یاسی.
متن نامه از این قرار بود:
ما میرقصیم.
در خانه ای سفید که نور گرم مهتاب از لای پرده ی توری به داخل می تابد.
موسیقی موتسارت در تمام خانه پیچیده است.
تو دستم را گرفتی و با من میرقصی، با لباس آبی رنگ رویای ات.»
نامه را به آرامی تا کرد و آن را به شکل یک پرنده در آورد.
نامه را به دوردست ها فرستاد، به سوی ماه...
که نور گرمش به داخل میتابید و گذشته ها را یاد آور بود.
