
میدانی عزیزم... دیگر پیش نمیرود...
دیگر هیچ چیز جور نمیشود. نمیدانم مشکل از من است یا تو و یا شاید هر دویمان؛ اما خوب میدانم که هیچ چیز مثل گذشتهی کوتاه و البته شیرینمان نیست. حرفی نداریم بزنیم. خاطرهای نداریم که با ذوق تعریفش کنیم. صادقانه بگویم، دیگر غریبه شدهایم؛ اما از آنجا که زندگی بزرگسالی از ما تظاهرکنندگان خبرهای ساخته است، دیگر به روی خودمان نمیآوریم. به روی خودمان نمیآوریم که وقتی کنارم مینشینی، دیگر سرم را روی شانهات نمیگذارم. دلیلش را میپرسی؟ عزیزم، من هم نمیدانم... به روی خودمان نمیآوریم که دیگر برای هم خاص نیستیم. دیگر خاطرات مشترکِ مخصوص خودمان را نداریم. تو همهشان را برای دوستانمان تعریف کردی. اجازه ندادی حس کنم بعضی چیزها هنوز به ما و فقط به ما اختصاص دارند. تو تمام حرفهایی را که تصور میکردم فقط برای من میگویی، تقریباً برای هر کسی که از راه رسید تعریف کردی... تمام خاطراتی را که برای دانستنشان به خودم و دوستیمان افتخار میکردم؛ خاطراتی که احساس میکردم از روی صمیمیت با من شریک شدهای... نمیدانی که چقدر به خودم افتخار میکردم که در جریان جزئیترین بگومگوهایی که با خواهرت داری هستم؛ اما امان از آن روزی که برای غریبهها تعریفشان کردی. راستش را بگو... پس فرق من با غریبهها چیست؟ میدانی عزیزم، من عاشق جملههایی هستم که هیچگاه از زبان تو نشنیدم. هیچگاه نشنیدم که بگویی: «بین خودمان بماند.» هیچگاه نگفتی: «تنها که شدیم برایت تعریف میکنم.» خودت بگو... با این همه کمالاتی که داری، چگونه باور کنم که توقع داری صمیمی بمانیم و هیچوقت به خودت زحمت ندهی که این جملهها را بگویی؟ اجازه بده مختصرش کنم... این روزها که به خودمان نگاه میکنم، میفهمم ما برای همدیگر خاص نیستیم. اینطور که پیداست، من یک ریحانهی معمولی برای توام و تو یک (م) معمولی برای من. دروغ گفتم... تو هنوز آنقدرها هم معمولی نشدهای. هنوز اندکی از آن موهبتِ خاص بودن را داری. هنوز برای من ویژهای؛ هنوز برایم آنقدر ویژهای که برایت این چند خط را نوشتم، به امید اینکه دوباره «ما» شویم... بیا عزیزم. بیا و سعی کن دوباره ویژه شویم... احتمالاً من را خوب میشناسی، پس لازم نیست توضیح دهم که از نظر من، هر چیز ویژهاش بیشتر به دل مینشیند؛ درست مثل پیتزا. بیا عزیزم... بیا سعی کنیم دوباره «ما» شویم...
پینوشت: میترسم بگویم خداحافظ؛ اما این پینوشت را محض احتیاط نوشتم. برای روز مبادا. برای روزی که شاید به این زودیها نباشد، اما برای روزی از روزهای خدا که امیدوارم فرا نرسد...
(م) عزیز من، اگر تلاش کردیم و باز هم پیش نرفت، لطفاً برو... لطفاً برو و روزهایت را با شادی سپری کن. خاطراتت را با کسانی سهیم شو که حس میکنی همیشه صحبتی جدید برای گفتن دارند. برو و اجازه بده حالت را کسانی خوب کنند که تمام دغدغههایشان برای زندگی در چند جملهی کوتاه خلاصه میشود. درست برعکس من... برو عزیزم. برو و اجازه بده لااقل یکیمان شاد باشد...
مهر ۱۴۰۵
دوستان ممنون میشم از کانال تلگرامم حمایت کنین:
@REYHANEHBARAYETO