سلام خدای عزیزِ عزیزِ عزیزم. ابولفضل برای لیلا نوشت "من و خدا تازگی ها اشتی کردهایم"، این را که شنیدم چیزی در قلبم سوسو زد. خدای خوبم، من همیشه به شما نیازمندم و این روزها بیشتر، بسیار بسیار بیشتر. من به تازگی کشف کردم که اشتراکی هم با مردمانِ رومانیایی دارم! شما که همهی ما را ساختهای حتما میدانی که مردمِ رومانیایی_درست مثل من_رابطهی عمیقی با شکست دارند، این را از اینجا میگویم که دیشب در کتاب خواندم که اصطلاحی پرکاربرد بینِ مردمِ رومانی استفاده میشود که به معنای " قسمت نبود" است. خدای عزیزم، طبقِ متنی که دیشب خواندم، شما رومانیاییها را طوری ساختهای که به شکست عادت کردهاند، درست مثلِ من. اگر بخواهم وسطِ اینهمه بلاتکلیفی و بیچارهگی با شما مزاح کنم، باید بگویم گمانم کمی از گلِ اضافهی رومانیاییها را با گِلِ سازندهی من مخلوط کردهاید!. خدای خوبم، این بلاتکلیفی که هر روز عمیق و عمیقترش میکنید چه اوردهای برای من دارد؟ اینکه مانندِ مردمِ رومانی که بعد از فرو ریختنِ پُلی که با تلاش ساخته بودند، "قسمت نبود"ی حقارتبار حوالهاش میکنند، پس از فروریختنِ تمامِ تصوراتم یک قسمت نبودِ خشک و خالی حواله کنم قرار است چه چیز را در من بسازد؟ اوردهاش برای من چیست خدای عزیزم؟. خدای مهربان، من از این بلاتکلیفی بیزارم و از این عادتی که به بلاتکلیفی میکنم بیزارتر. شما راهکاری برای این بیزاریهای پی در پی سراغ نداری؟ خدای خوبم، من هیچچیز از مردمِ رومانی نمیدانم، جز همین" قسمت نبودِ" واگیر دارشان که به من سرایت کرده.
خداب عزیزِ جانم. من نمیدانم چه کار، اما یک کاری برای من و مردمِ رومانی بکن! گانم انها هم از این عادتِ به شکست درماندهاند. ممنون.
۲۵ مهر ۱۴۰۵