سلا خدای عزیزِ عزیزِ عزیز. مامان مدام به من گوشزد میکند رابطه‌ی ادم‌ها و خدا رابطه‌ی دو طرفه‌ی معمولی نیست. خب تا حدودی قبول دارم، اما رابطه‌ی من با شما معمولی‌تر از رابطه‌ی مامان و امثالِ مامان با شماست! من دوست دارم که اتفاقاتِ روزمره‌ام را برای شما تعریف کنم، از اینکه از شما سوالهای ادمیزادی و کوچک کوچک بپرسم هم خیلی خوشم میاید، خب من فکر میکنم شما انقدر بزرگ هستی که این سوالها برای‌ت خیلی کوچک است. من تکبیرالاحرام را میگویم، نمازم را هم شروع میکنم، اما قبل‌ترش برای اعلامِ وضعیت میگویم که گُم شده‌ام یا حالم خیلی خیلی بد است. این اعلامِ وضعیت حتی اگر به شما نرسد هم خیالِ من را کمی ارام میکند. خدای خوبم، امروز خواندم که قدیسِ رومی در مقدمه‌ای نوشته بود: "ای انسان، به راستی تو کیستی که با خدا مجادله میکنی؟ ایا هیچ شیئی به سازنده‌ی خود میگوید از چه روی مرا این چنین ساختی؟" خب خدای عزیزم، به نظرم امد که باید برای شما بگویم اگر از شما میپرسم چرا من را اینطور افریدی از روی جدل نیست. هرگز! گمانم از این رو باشد که من دلم میخواهد همه‌چیز را بدانم، حتی اینکه چرا من را اینهمه بلاتکلیف و نازک‌نارنجی ساختی!. خدا جانم. من این روزها از تمامِ دیروزها بلاتکلیف‌ترم، اشفته‌تر، حتی نمیدانم بعد از این "تر" ها بنویسم خوشحال‌تر یا ناراحت‌تر؟ چون واقعا نمیدانم کدامشان هستم. اما خوب میدانم بلاتکلیفم. بلاتکلیف و در هر شرایط، دوست دارِ تو. خدای خوبم.
خدای عزیزِ جانم. من را نگاه کن، من را نگاه کن و برایم بگو که از این ارتباطِ دوطرفه‌ی معمولی‌ام با خودت خسته نیستی. و مثلِ مامان از این ارتباط ناراحت نباش. ممنون.
۲۳ مهر ۱۴۰۵
