حالا که رفتی، انگار دنیا واسم تبدیل شد به یه سکوت طولانی و کسلکننده. هر جای این شهر، هر کافه، هر کوچه و هر آهنگی که میشنوم، یه تیکهای از تو رو داره. من انگار تو خاطرات خودم غریبه شدم و نمیدونم چطوری باید با این خالی بودن کنار بیام. تو رفتی و انگار هر چی رنگ توی زندگیام بود رو با خودت بردی؛ حالا هر چی میبینم خاکستریه و هر چی میشنوم، فقط پژواک صدای توئه که دیگه هیچ وقت قرار نیست اسمم رو صدا بزنه.
خیلی عجیبه، وقتی بودی گاهی حس میکردم دور شدی، اما حالا که واقعاً رفتی، هر لحظه بیشتر حس میکنم که تو رگهام جاری هستی. هنوزم شبها قبل خواب، حرفهایی رو برات مینویسم که میدونم هیچ وقت نمیخونیشون. نامههایی که هیچ پستی ندارن و فقط توی قلبم جمع شدن. تو به من یاد دادی چطوری عاشق باشم، اما هیچ کس بهم نگفت وقتی تمام دنیای آدم میره، چطوری باید بین این همه خرابه، دوام بیاره.
دلتنگی واسه تو، مثل یه زخم بازه که هر بار فکر میکنم خوب شده، با یه یاد کوچیک دوباره شروع میکنه به درد گرفتن. گاهی وسط شلوغ ترین جای شهر، یهو عطری رو حس میکنم که شبیه توئه و برای چند ثانیه قلبم چنان تند میزنه که انگار میخواد از سینهام بزنه بیرون و تو رو پیدا کنه. اما وقتی برمیگردم، فقط باده که میوزه و بهم یادآوری میکنه که تو دیگه اینجا نیستی.
رفتی و من موندم و این دلتنگیِ سخت. هنوزم منتظر یه اتفاقیام که میدونم هیچوقت نمیافته. منتظرم درِ خونه باز بشه و تو با همون لبخند همیشگی بگی «ببخشید دیر شد، اما برگشتم». ولی حقیقت اینه که تو رفتی یه جایی که راه برگشتی نداره و من اینجا، توی همین لحظه، گیر افتادم تا تا ابد دلتنگت باشم.
عشق تو واسم زیباترین و در عین حال دردناکترین اتفاق زندگیم بود. بهم یاد دادی بهشت روی زمینه، اما حالا بهم نشون دادی جهنم یعنی جای خالی کسی که تمام وجودت رو بهش باختی. برو و خوش باش، اما بدون یه جایی از این دنیا، یه قلبه که هر ضربانش اسم توئه و هر نفسش، حسرتِ تو.
