از عطرِ برفآگینِ بهارنارنج
به تو میرسم.
در مسیرِ بیانتهایِ اولِ اردیبهشت؛
بهار
راهش را در من گم میکند.
و من چیستم؟
بوی زُهْمِ خاطراتِ نپخته؟
یا سیبی
که خلافِ جاذبه چرخیده؟
در تلالؤِ شکوفههای گیلاس
به تو میرسم.
جایی که تگرگ
گلبرگها را کبود میکند؛
جایی که زبانم را
لای برگهها میخورم
و میشویم
نشخواری از چیزهای نگفته.
همزمان با آلوهای کرمخورده
به تو میرسم؛
روی میزی
که پایهاش لق میزند.
همزمان با حریقی
که یخِ آینه را شکست؛
یا
قورباغهای که از ابرها افتاد؛
مرا به خود اندود کن
تا معنا یابم
شاید اینبار.
در یلداترین آذر با انارهای سپید،
در ماورایِ آخر اسفند
به تو میرسم؛
وقتی که سرخی
در انحنای تنگ میرقصد،
یا اشک
در چشمان دختری کور.
نمیدانم.
در مردابی پر از نیلوفر،
یا آسمانی پر از کبوتر،
در صورتیِ نیلگونِ خنکایِ ساحلیِ پوچ
به تو میرسم.
با صورتی افروخته
و لبهایی دوخته،
در جادوی کهنهسبزِ جنگلی دلهرهآور،
راه را گم میکنم و
به تو میرسم
همانجا
اوایل اردیبهشت.

پ.ن: خوشحال میشم اگر دوست داشتین نوشته هام رو از کانال تلگرامم( اتاق ۱۰۱) هم دنبال کنین^^