
امروزم اتفاقی داشتم یه متنی رو میخوندم که، یدفعه یاد تو افتادم.
چند سال گذشت به نظرت؟!
نمیدونی؟!
اشکالی نداره! فکر کنم تو عادت کردی به این فراموش کردنِ سال و ماه و روز!
بذار من بهت بگم!
یک سال و ۶ ماه گذشت.
یک سال و ۶ ماهی که من هنوز نتوستم فراموشت بکنم.
یک سال و ۶ ماهی که هنوز کنار پنجره
می ایستم و بیرون رو نگاه میکنم تا مبادا، بیای و من ندیده باشمت.
یک سال و ۶ ماهی که ، وقتی تو جمع دوستام و آشناهام هستم، وقتی میبینم همشون با «اونشون» اومدن!
تنهایی میاد میشینه کنج قلبمو ، هوس گریه کردن به سرم میندازه.
یک سال و ۶ ماهی که من هنوز وقتی
میرم خیابون شهناز یا آبرسان، دلم پر میکشه واسه اون روزامون.
اون روزایی که بعد تموم شدن کلاسای دانشگامون، میرفتیم پارک کنار دانشگاه
و تو حرف میزدی و من فقط نگات میکردم.
یک سال و ۶ ماهی که سر کلاسِ ادبیات ، وقتی یکی از پسرای دانشگاه
بهم تیکه انداخت، مثل بهروز وثوقی شدی و به قول معروف چک و لگدیش کردی.
اونم وسط تدریس کلاس!
یادته تو و اون پسره رو بردن حراست؟!
یادش بخیر!
آره خلاصه که یک سال و ۶ ماه گذشت.
خیلی چیزا عوض شده بعد رفتنت.
دیگه اون پسره بهم تیکه نمیندازه و برعکس، الان چند سالیِ که علاوه بر اون پسره، کل دانشگاه فهمیدن که، دیگه ندارمت!
میدونی اگه بخوام خلاصه وار حرف دلمو توصیف کنم بهت، باید بگم که #مرتضی_پاشایی توی یکی از آهنگاش میگه:
«ساده/ نمیشه بی خبر بری عشقم/
بگو نمیشه بگذری از من/ بگو کنارمی
همیشه...»
#حال_من🚶🏽♂
#میم_عین🌿