امروز کادوی تولدِ زینب از دستم افتاد و هزار تکه شد، اگر به جایش من به زمین میافتادم بهتر بود، چون من هرگز هزار تکه نمیشوم، همینطور تَرَک به روی تَرک و تا به ابد. خودم میدانم مسئله باید مقصد باشد، اما مسئله فقط فعلِ رفتن است، به کجا؟ چمیدانم. مسئله این است که ماندن دیگر قابلِ حمل نیست. روی دوشم سنگینی میکند و درست مثلِ غم به زمین میچسباندم. سلام صدرا! میبینی بارِ غم چقدر سنگین است؟ میچسباندت به کفِ زمین. میچسباندت به تخت، به صندلیِ کافه، به کفِ مترو، روی سرعتِ قدمهایت تاثیر میگذارد، روی بالا و پایین کردنِ دستانت، صدرا میبینی غم چقدر سنگین است؟. ماندن خودِ غم است صدرا. باید فراموش کرد و رفت، کجا؟ به خدا من هم نمیدانم. اما من از نرسیدن و نداستنِ مقصد نمیترسم. از این میترسم که انقدر بمانم که دیگر چیزی از من برای رفتن باقی نمانده باشد. انقدر روی همین صندلی، روی همین تخت، توی همین اتاق، بینِ همین روزها بنشینم که ماندن شکلِ دیگری از نبودن شود و غم تا همیشه وزنش را روی من بیاندازد و من تا همیشه میانِ این عقربهها گیر بیافتم. من از تمامِ پیشامدهای اینده هراسانم اما میدانم ماندن غم است و رفتن یا غم و یا شادی. ماندن فقط غم است صدرا. من این روزها هیچ نمیدانم، حتی نمیدانم صدرا میدانست غم چقدر به روی سرعتِ قدمها تاثیر میگذارد و چطور روی شانه سنگینی میکند یا نه، اما ایکاش هیچوقت غم دست و بالش را نگرفته باشد.
پ.ن: سرگردانم، نه فقط بینِ انتخابِ فعلهای منتسب به صدرا که سالهاست دیگر نفس نمیکشد، بینِ همهچیز سرگردانم.
۱۶ شهریور ۱۴۰۵