سلام. عاشقِ اینم که صندلیام در این کافه ثابت و مشخص است! میروم و مینشینم رو به صندوق و پشت به اشپزخانه و به دیوارهای سبز رنگِ کافه نگاه میکنم و به تو فکر میکنم. بچهتر که بودم همهچیز بهتر بود، انموقع فکر میکردم بعدتر از یادم میرود. بعدتر شد و از یادم نرفت. تا امروز منتظر و امیدوارم که از یادم برود و میترسم فردای دور هم در همین انتظار باشم. آه که چه انتظارِ بیسرانجام و مسخرهای. چه خوب که کسی تار و پودِ این انتظار را نمیبیند و به سُخره نمیگیرد. هر روز با خودم فکر میکنم شاید روزی از روزها که روی صندلیِ ثابتم در این کافه بنشینم و به دیوارهای سبز رنگ نگاه کنم دیگر هیچچیز از تو به یاد نیاورم. مثلا صبحی از خواب بیدار شوم و یادم نیاید فلان ادمی که در خوابم راه میرفت که بود! یا از سرِ خیابانتان که رد شدم به هیچچیز بهجز تابلوی آبی رنگِ سرِ خیابان توجه نکنم. نمیدانم ان روز که وسطِ گوش دادنِ موسیقی و خیره شدن به دیوارهای سبز رنگ متوجه شوم که تو را از یاد بُردهام دوباره به فکر کردن دربارهی تو برمیگردم؟ یا مثلا از کافه بیرون میایم و بدون اینکه کسی یا چیزی را به تو ربط دهم به خانه برمیگردم؟ نمیدانم. شاید هم ان روز که بفهمم دیگر به یادت نیستم، برای اولین بار دلم برایت تنگ شد! نه برای تو، برای تمامِ روزهایی که تو را به یاد میاوردم. برای خودم که سالها در گوشهای از ذهنم برای تو جا باز کرده بودم و هر بار که اتفاقی میافتاد، قبل از همه به تو فکر میکردم. برای تمامِ خیابانها و اهنگهایی که با تو شروع میشدند. چمیدانم شاید ان روز دلم برای خودم تنگ شد. برای خودم که بلد نیستم چطور باید ادمی را از یاد ببرم، حتی وقتی دیگر چیزی برای به یاد اوردنش ندارم.
۷ ابان ۱۴۰۵