
گیلبرت عزیزم!
پاییز واقعا زیباست؛ مگر نه؟
حتی اگر تنها سهمت از آن، هوای خنک اول صبحها که از پنجره وارد اتاق میشود باشد.
پاییز است و حس دلتنگیهای دم غروبش. دلتنگیهایی که نه توی لیوان چایی حل میشود و نه توی فنجان قهوه.
ساعتها مینشینم پای کتابها و میخوانم و مینویسم و حل میکنم و خط میزنم. تمامش به خاطر همان حس شادی لذت بخش کوتاهی که بعد از پیدا کردن جواب زیر پوستم میدود.
اگر حالم خوب باشد؛ پشت میز مینشینم، عود روشن میکنم و صدای موسیقی بیکلام توی اتاق میپیچد.
روزهایی هم که حالم ابری است؛ روی تخت لم میدهم و زیست یا شیمی میخوانم. این جور روزها دست و دلم به حل کردن سوالات سخت و پیچیدهی فیزیک و ریاضی نمیرود.
شبها تا دیروقت خوابم نمیبرد و وقتی بالاخره پلکهایم سنگین میشوند، خوابهایم پریشانند. در خواب اشک میریزم و گریه میکنم. بیدار که میشوم، از قبل هم دلتنگترم.
راستی!
درمانی برای دلتنگی سراغ داری؟
۱۴۰۴/۷/۱۰